Ostern is män jüst vörbi,
dao is nu Hiemmelfahrt all wier.
Wi häbet düssen Dach gar frie –
un Mannslüe maaket sick ne Fier.

De Papas spannt de Kutsken an,
üm met Gesang sick sömms to ehr’n.
„Ein dreimal Hoch dem lieben Mann!“
Dat sall es eenen iähr verweh’rn!

Daobi bünd vielle gar nich Vater –
un fiert den Vatertag doch mit.
Drüm is dat mehrste auk Gequater,
bi all dat Beer un all den Sprit.

Sinn un Verstand bünd so gau rietten.
De rechte Sinn is debie wech.
Waorüm et geiht? Well will ‚t noch wietten,
wat düssen Dach us wüerklick säch?

To nen schönet Grillpläseer gehört nu maol auk frisket Beer. Un wu dat so is, so auk bi ‚t Beer: All’s met Maoten. Nich dat du glieks bi’n Grill all so wunnerlick fröggs: „Wie gärt es dir? Ich hopfe, maischt gut.“ Oh, oh, dat is jä, as wenn et bi’t Grillen all alle anbrennt.

To nen schönet Grillplaseer gehört nu auk noch mehr äs Beer. Jüst de Grillgetränke, also de verlangt all wat an Verstand. Jaja, ick weet, met Waater geiht dat auk. Doch dann döt et auk iämso guet drüüg Braut. Grillen aower, dat verlangt mehr. Un wenn wüerklick Waater, dann ja nich van‘ Kran. Üm et nich äs Arme-Lüe-Geplörr antobeiern (anzubieten), haal glieks män so Gott uut Frankriek debi. Denn de Waaterkroon kömmt uut de Rhône! Also: Volvic, Perrier orre Evian. Wu sick dat all anhört! Dao klingelt glieks män so de Ohren.

Bi’n Wien is dat nich änners. Üm Gott’s Willen dao aower nich den Kröver Nacktarsch kredenzen! Nich dat dao eener nao ’n paar Glasers gar meint, he möss sick de in de laue Sommernacht noch bi uuttrecken. Jüst met Wien sall man de Lüe erst gar nich up dumme Gedanken kuemmen laoten. Drüm: Schön adrett, dat Etikett. Auk hier könnt us de Franzosen guet helpen. Ick häb es hört, met ’n Chaiselounge van so ’n Château Sounso, könn ‚m an sick nix verkehrt maaken. Et is aower män doch ne Wissenschaft för sick, met all de Wiene samt Etiketten un so.

Gott Dank is dat bi us Beerdrinkersmannslüe eenfacher, offwuohl wi et met dat Beer nu auk wier nich eenfach so slören laot‘. Oh nein. Dat geiht met dat Beerkaoltstellen all los. Drüm binnet wi us an den Grilldag auk all an‘ fröhen Naomeddag ne schöne Schüötte üm un verkruupet us in‘ Keller. För us Mannslüe is dat so es kuoken, so, as wenn Fraulüe den Herd anstellt. Ganz gediegen, aower Fraulüe verstaoht so wat nich. Nu ja, dat bruukt se jä auk nich. Aower waorüm willt Fraulüe eenlicks immer all’s verstaohn? Un dat nu auk noch bi de Grillgetränke! Dat heele Hen un Her dao so bi, dat mäck us Mannslüe nich selten ganz rammdösig. Nix es Irritationen! Un doch geiht et an‘ End jä doch bloß wier so üm de Gesundheit met all dat „stille Waater“ orre den „drüügen Wien“; beidet ja nu auk in Zimmertempratur. Nich dat se sick de gar noch bi verschrecket, bi düsse Art „Schluckimpfung“. Nu ja, wi gönnt iähr dat.

Doch auk wi Mannslüe bünd längst nich dumm, wenn et bi de Grillgetränke üm use Gesundheit geiht. Doch statt vörsichtig an drüügen Wien to nippen, doo wi leiwer kippen. Tschä, usereens weet et wuohl: „Hopfen un Malz is guet för ’n Hals.“ Un et mäck glieks auk noch schön. Drüm bruuket wi Mannslüe us auk nich schminken.

Kick, so is dat alle met de Grillgetränke. Gewusst wie!

Von’t Jaohr ganz vörn mit von et Best‘,
is hier bi us dat Schützenfest.
Aolt un jung, off graut, off kleen,
vull Volk is daobi up de Been.

Uutgeschuotten werd de Könnig,
de kick nu auk nich up ’n Pennig –
un, leiwe Lüe, wat kost‘ de Welt,
smitt Runden he fört ganze Zelt.

Bi Blaoskapell un Könnigschuss,
dao löpp dat Beer in eenen Guss.
Un munter meint gar Möhn un Öhm:
„Meinee, wat is dat Liäben schön!“

Met Schwung dreiht sick de Polonaisen
un hüüpenvull is et an‘ Tresen.
Man sitt bineene, küert un lacht –
un singt un danzt bis in de Nacht.

Drüm: Sitt nich rüm, so ganz alleene;
maak nu auk du di up de Beene!
Gau an, nich dat noch wat versoimms,
de griese Dag, de kömmt van sömms.

Nen Ossen leip to Pingsten es
alleene rüm met Singelstress.
Dat nu glieks auk lück ungepflegt,
he wör, et schinn, nich guet ümhegt.

Un doch reip em ne nette Koh
gar fröndlick ,Frohe Pingsten!“ to.
Dao tröck de Osse bloß ne Schnuut
un söhg dao gar nich guet bi uut.

„Wat kicks du Kerl bloß so verstellt,
so gar nich pingstlick in de Welt?“,
fröög püük de Koh – un keek em an,
as härr se Mitleid met den Mann.

Se dachte et sick wuohl all so:
Em feihlt et an de Libido.
Drüm stöck se em, et gäff doch Saaken,
üm auk an so wat wat to maaken.

Se meinde denn auk frank un frie:
„Du Osse, maak doch wat uut di!
Gönn schön di wat un spar nich rüm,
dann dreiht se auk nao di sick üm.“

Dao reip de Oss: „Ach, leiwe Kooh,
söwwst wenn ick dat to Pingsten doo,
so kann ick noch so schön wat kaupen,
se laot‘ mi doch äs Pingstoss‘ laupen…

All’s is still un schwich.
Gewitterstimmung lich
in de Lucht. Et is binaut.
Sietto lück giällviolaraut

rullet Wulken üöwer’t Venn;
se grummelt brummig för sick hen.
Dat Moorhohn will so wat nich luoben,
gespannt kick et män bloß nao buoben.

Dann röpp et met ne bange Stemm,
de rullt un kullert wiet, wiethen.
Dao fallet all de ersten Druopen,
dat Birkhohn häff sick all verkruopen.

Nen grellen Blitz, met Mordsgewalt,
lött et nu dönnern, dat et knallt.
Un et schinnt, de wööste Riägen
döt pläddernd ‚t heele (das ganze) Venn bewiägen.

As kreeg den Törf gar nen Schluckup,
so nemmt dat Moor den Riägen up.
Et palsket un et schwappket,
et dönnert un et klattket –

bis dat de lessten Druoppens plumpst.
Von wieden noch wat Dönner bumst…
Dat Moorhohn kann sick nu wier frei’n,
et balzt de Hahn – un noch so fein!