Gewe Gott, du us Geleit

Bild: pixabay

Well könn ohn Hölp et all alleen?
Wi alle bruukt wat üm de Been
üm nicht o strumpeln, wenn’t maol weiht.
Drüm gewe Gott, du us Geleit.

Wu ‘t richtig geiht un rejell mott,
dat wiese us, du starke Gott.
Führ us, dat wi up usen Patt
nich liggenbliewt, verirrt un matt.

Du starke Gott, de düsse Welt
von binnen her tosammenhölt,
du Angelpunkt dör alle Tiet
giff Leit us, is de Weg auk wiet

Un kömmt de Tour hier enst an‘ End,
schenk Liäben, dat kien Ende kennt.
Führ us, dank Jesu Schmerz un Leid
int Licht von diene Herrlichkeit.

Ja, gewe Gott, du us Geleit,
un maak up di hen us bereit.
Dann will wi gaohn mit Toversicht,
dann häw wi alltiets guede Sicht.

Ick komm wohl an

Bild: pixabay

Glooven möch ick dao,
wo Klooket is so ganz nich klaor;
wo dat Begriepen werd to schwuor
un ick as Mensk nich all’s verstaoh.

In Demoot weet ick, dat mien Blick
hier allet nienich seihen kann.
Doch glöw ick, dat ick irgendwann
wiet mehr erkenn, as bloß ’n Stück.

So will ick gaohn hier dör mien Liäben,
met Toversicht un Gottvertruun;
froh, ohne Bang, met guede Luun –
bis eenes Dags auk ick mott stiärben.

Un dann, well weet, ja, irgendwann
sick all’s verklöört un all’s sick rieget,
wat hier wi nich tostanne krieget.
Mi is daovör denn auk nich bang

So ’n Glööven is wuohl kiene Schann.
Mi schenkt dat Fuck (Kraft) statt Spöök un Spiet (Verdruss).
Un schinnt et manchs auk schwuor un wiet,
so sägg ick mi: „Liekuut, liekan –
ick komm wohl an.“

Et giff genoog, üm nich to stüöhnen

Bild: pixabay

He kömmt ganz sacht, de aolle Dag;
et wätt nich biätter, ach, ach ach …
Man merkt, dat man nich all’s mehr kann
un lött an sick nich all’s mehr ran.

Un auk dat künstlicke Gebiss,
dat is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.

De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.

Dat Profil wätt langsam kläglick,
man nemmet to, nu baolle täglick.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel …

Stellt sick de Kopp auk noch so quer,
nutzen dött dat doch nix mehr.
Erst recht helpt nix, wenn wi bloß stüöhnt,
et hölp us mehr, wat wi noch küönnt!

Vull Aolle aower simmeleert:
Wat süss nich all’s wuohl noch passeert?!
Un statt to jamken: „Oh so ’n Schitt!“,
hölp dao nu doch es maol nen Tritt,

int Ächterpand, herrjenochmaol!
Is doch nich alles bloß egaol …
Doch bloß män so up ‚t Ääsken kliäben,
wat sall man dao denn noch beliäben?

Man mott jä nich glieks rümtospringen,
aower öfters ruutgaohn, küeren, singen
orre liäsen in guet Böök,
verdriff mit Luune männig Spöök.

Gaoh haruut off radel Rad –
un doo auk ruhig för änn’re wat!
Vull muntert up, drüm freu di mehr,
auk use Plattdüütsch helpet sehr.

Et mäck fideel, auk wenn’t maol schuert.
tesammen küern, döt immer guet.
Auk so kann man sick wuohl verwüöhnen;
et giff genoog, üm nich to stüöhnen!

Gaoht gar noch Döönkes dör de Runde,
kuemmt Quinten män so uut de Munde.
Mit Jamkerie wätt dann nich fackelt,
dann lacht wi, dat de Heide wackelt.

Mäck dat nich glieks all mehr äs risk,
mit nette Lüe bineen an‘ Disk?
Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick gar eenen kümmeln.

All dat giff Lecht in‘ griesen Dag,
nen armen Bloot, de dat nich mag.

♣ ♣ ♣

Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,

erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.
Die zeitlos schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind immer auch zu jedem Anlass
ein originelles Geschenk „von hier“!

Wat mäck aolt?

Bild: pixabay

Aolt maakt nich män bloß de Jaohre,
auk alleen nich griese Haore.

Aolt is, well sick sömms beduert,
scheel üm sick kick un biestrig luert.

Aolt mäck, bloß von Krankheit praoten
un wat guet is, gnaddrig laoten.

Aolt mäck Knöttern, Brummen, Käbbeln;
wiesklook quatern, bätzig schnäbbeln.

Aolt, dat schinnt auk immer dör,
wenn fröher alles biätter wör.

Et giff doch mehr noch äs Malessen!
Dann kanns di dankbar auk schön ressen.

Munter bliewen

Ach, laot den Kopp doch nich so hangen.
Weeß denn nix Rechtes antofangen?
Nu treck nich glieks auk noch ne Schnuut.
Gaoh leiwer es maol schön wier ruut!

Laot di daobi män gar nich driewen,
man sall jä bloß schön munter bliewen.
Daoför bruuks bloß ’n bettken doon,
genoog för so wat giff ’t jä schon.

För de Gesundheit radel Rad,
schwemm, spazeer, ja, maak doch wat!
Doch auk de Kunst will pfleget sien,
drüm gaoh es uut, so richtig fien!

Pousseer auk mopsfideel es wier,
dat hölt de Glückhormon in Stüer.
Schütt di ’n Löchten uut de Aogen,
kanns dat auk giän maol öfters waogen.

Vull muntert up, drüm freu di mehr.
Auk use Plattdüütsk helpet sehr!
Wi nemmt nich glieks wat krumm debi –
dat muntert up, mäck licht un frie.