Gewe Gott, du us Geleit

Bild: pixabay

Well könn ohn Hölp et all alleen?
Wi alle bruukt wat üm de Been
üm nicht o strumpeln, wenn’t maol weiht.
Drüm gewe Gott, du us Geleit.

Wu ‘t richtig geiht un rejell mott,
dat wiese us, du starke Gott.
Führ us, dat wi up usen Patt
nich liggenbliewt, verirrt un matt.

Du starke Gott, de düsse Welt
von binnen her tosammenhölt,
du Angelpunkt dör alle Tiet
giff Leit us, is de Weg auk wiet

Un kömmt de Tour hier enst an‘ End,
schenk Liäben, dat kien Ende kennt.
Führ us, dank Jesu Schmerz un Leid
int Licht von diene Herrlichkeit.

Ja, gewe Gott, du us Geleit,
un maak up di hen us bereit.
Dann will wi gaohn mit Toversicht,
dann häw wi alltiets guede Sicht.

Du hill’ge Geist, komm up us daal

Bild: pixabay

Du hill’ge Gist, komm up us daal,
breng Lecht, wat düüster is un fahl.
Straohle Glanz in düsse Welt.

Komm, de us to Anmoot driff.
Komm, de Kraft un Schwung us giff,
so dat wi stattlick us hier stellt.

Komm, de Traust us giff in Naut,
de söwwst up Scherben noch wier baut,
richte up, wat daale ligg.

Help maaken us, wat better kann
un auk wat säggen, jüste dann,
wenn all änners knipp un schwigg.

Komm, de Fuck us giff, wenn ‘t mott,
de us bewahrt vör schier Verdrott,
de Been us mäck mit Kraft.

Gewe us nen klaoren Blick,
dat wi vöran kommt, Stück üm Stück –
un so den heelen End guet schafft.

Wat mäck aolt?

Bild: pixabay

Aolt maakt nich män bloß de Jaohre,
auk alleen nich griese Haore.

Aolt is, well sick sömms beduert,
scheel üm sick kick un biestrig luert.

Aolt mäck, bloß von Krankheit praoten
un wat guet is, gnaddrig laoten.

Aolt mäck Knöttern, Brummen, Käbbeln;
wiesklook quatern, bätzig schnäbbeln.

Aolt, dat schinnt auk immer dör,
wenn fröher alles biätter wör.

Et giff doch mehr noch äs Malessen!
Dann kanns di dankbar auk schön ressen.

Ein Prosit der Gemütlichkeit

Bild: pixabay

Moses wör nen Wundermann.
He kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Noch grötter Wunner gifft et hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut löpp… Bier!

Dann hängt dao Hoot an Hoot in Pinten.
Man küert un lachet üöwer Quinten.
Un singt, so es in alter Zeit:
„Ein Prosit der Gemütlichkeit!“

Bi us wüss’t all de Aolle Fritz:
’n guet Glas Beer, samt Korn met Stritz,
un nette Lüe daobi an’ Disk,
dat mäck de Luune mehr äs risk (richtet auf).

Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick auk eenen kümmeln.
Lecht giff dat in ’n griesen Dach,
’n armen Kerl, de dat nich mach!

Je mehr nu drin kümp, will wier druut.
Dat rumoort nu maol – wat luut.
Denn quillt de Buuk van schöne Saaken,
willt de sick wanner Luft wier maaken.

Eher dat et sowiet is dao nu,
laot ick ju daobi schön in Ruh –
un sägg: Ein Prosit der Gemütlichkeit!
Auk dann, wenn et daobi maol weiht…

Moss di nich ärgern

Bild: pixabay

Moss di nich ärgern, dat hät kienen Wert.
Moss di bloß wünnern, wat all’s so passeert.
Immer moss denken: De Lüe bünd nich klook.
Dao kann ick bloß lachen, dat is mi genoog.

Moss di nich ärgern, simmleer nich harüm.
Et bliff nich dat ganze Liäben bloß schlimm…
Et ännert sick all’s – nao Schnee werd t’ wier gröön.
Moss di nich ärgern, dat Liäben is schön!