Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Über Otto Pötter
Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Otto Pötter, als Kolumnist, Emspoet und Autor zahlreicher plattdeutscher Bücher weithin bekannt, weiß Alltägliches auf seine Art so zu erzählen, dass sich die Mundwinkel nach oben ziehen. Doch alle sind vandage up Platt nich mehr so fix debi. Drum wird in dieser Lesestunde – mal lustig, mal sinnig – so-wohl auf Platt, als auch auf Hochdeutsch vorgetragen. Dem Autor mangelt es nicht an feinen, unter-haltsamen Geschichten „von hier“. Die vergnüglichen Döönkes handeln von Engelkes un Bengelkes, wie’s im Leben nu mal so is. Da reizt manch drolliges Geschehen zu herzhaftem Lachen. Freuen Sie sich also auf ein kurzweiliges Lesestündken mit netten Geschichten.
Dat könnden wi gerne öfters doon: Nett tohaupe aolle Belder von fröher bekieken. Dao löchtet glieks schön wat bi up. Wu gau göngen ansüss aolle Erinnerungen verloren. Bi mi klinget dao auk immer noch so figilante (eigenartige) plattdüütske Säggewiesen (Redewendungen) bi dör, Sprüchskes, de man so vandage nich mehr to hören krich. Kick Opa mi dao up en aolt Beld an, höre ick em noch säggen: „Junge, haoll di ant elfte Gebot: Laot di nich verbluffen.“ Orre: „Jedereen kann wat passeern, de Unwiesen aower sind de ersten“. Oh ja, nao so en Sippenstündken kicks wier änners in de Welt.
Et duert gar niich lange, dao weet bi dat Aolle-Belder-bekieken eenen noch mehr äs den ännern. Dao hett et: „Nu kiek doch bloß es hier! Meinee! Man sall gar nich meinen, dat den Mann Onkel Gustav is. Ick seih en noch vör mi. Mehrst sagg he immer …“ Un schon is de wier so ne Satzaussage. Mehrst schütt dao dat Lachen män so bi ruut. Bi dat Bladern in de Fotoalben geiht et he nun her, bis dat dao eenen frögg: „Och, un hier! Well is dat nu noch?“ Alle willt kieken. Doch well könnde et sien? Jopp röpp: „Paula is dat!“ Jau, dat is se! Paula in Person! Düsse Paula van Mamas Siete her, dao ächten uut Freren weg. „Meinee, wu lange is de doch nu wuohl all daut?“ simmleert Cilly, „giff et dao in Freren nich süss noch wuohl wecke van us?“ Man könnde sick de villicht es maol wier lück üm kümmern … Ännersiets: Wo nich wuohl so männig Deel van us vandage löpp? Van Paula wüssen se, dat et en guet Menske wör. Man süht et an dat Foto noch. En eenmaol fien Menske. Nu sägg auk Heini wat. Heini sägg: „Ick häb immer all säggt, met us Schulten könn wi us eenlicks ganz guet seihn laoten. Un wat ick de so van weet, sin wi an sick auk all’s achtbare Lüe.“ Hä, dat döt guet. Drüm doot se auk alle nickoppen.
Bloß Lina grabbelt män so in all de Belder harüm. Se röpp up maol: „Nu kieket es hier! Susi noch äs Blaage met Zöpfkes! Wu lange häb ick de doch all nich mehr seihn! Is de nich tüskentiets dao ächten in Köln all längst van iähren Kerl aff?“ Nickoppen, dann Stille. Jopp flistert kaduck, Susi wäre antlest dat Suupen anfangen. „Daobi wör se doch so ’n fröndlick Wichtken.“ Ach, ach. Gott bewahre, manchs is et alle nich eenfach. Doch dao juchzet Lina all wier: „Hier, nu kieket doch es hier! Nich to glöwen …“ Un alle kieket de glieks wier änners drin.
Nu kieket auk ji doch es, wat et nich noch alle so to bekieken giff. Geiht nix üöwer en schön Sippenstündken.
Dä! Haste nich gesehn, Jopp in Person! Ja, waorüm nich? Und? Wu is et? Och, et is, es ‘t is. Piepken schmeck noch immer? Noch immer, wäre jä auk leep wenn nich. Dann will wi män wieders nix säggen. Nä. Nützet jä doch nix. So is et. Genau. Un wu is et süss so?. Och, et geiht. Hö? Nich guet? Guet nich, aower biätter. Dat is doch all wat! Nu ja, aower biätter wäre, et göng mi guet. Dat is auk wier waohr … Is so. Jaja, so is dat alle.
Ick harre lessen hauhgen Besöök van Jack uut Kanada. Nää, nich uut dat Gelobte Land – Kanaan, dat is heel änners wo un wier ganz änners wat! Doch Kanada is auk nich ohne. „Wonderful“, so Jack. „Und Germaani, hier, Deutschland?“, fröög ick vörsichtig, wu he us denn hier so söhg? Nu ja, auk nich gerade schlecht, verstönn ick. Doch so allemaol wonderful klüng dat nich. Wu dat? „Well, it’s okay, but…“ Ja, wat denn nu?! Nu ja, wi keeken de alle nich so happy bi drin. Em schinn, wi härren alle en lütken Mann im Ohr. Hö? „Yeah“, nickoppede Jack. Bi so männig gräsig Gesichter hier tröcken se in Kanada de Blendladens runner. Wat us Düütske bloß alltiets kneep, woll he wietten? Erst iäben härre he noch so ’n Kind Gottes seihn, dat de heel schlecht bi uutkeek.
Nu ja, gaff ick vörsichtig terügge, keek man sick de Welt an, gäff et jä auk nich vull to lachen. Orre? „Come off it!“, wünk Jack aff, „Change your situation and the world will see differently.“ Jö! Wat dat nu wier? Off ick dat verstönn? So ganz nich, gaff ick to. Also, dat wäre doch gar nich schwuor to verstaohn. Off ännersiets de Welt nich auk beautiful wäre? Je mehr man sick de aower bi hangen lööt, orre brastig debi drinkeek, ümso leeper (schlimmer) schinn et. He lachede breetmuulsk un meinde, se daien em verschrecken, alle düsse mehr äs hunnert Millionen Germanen, de dr so verspannt in de Welt keeken.
Hö? Hunnert Millionen? Sovull ick wüss, wären wi hier män jüst so üm 84 Millionen herüm. Jack nickoppede, dat härre he auk in sienen Travel-Guide liäsen, doch dao wären nich de „little mans in the ears“ bi mittellt. Wat? Wat härren se daobi vergiätten?! Nu ja, alle düsse Männekes in de Ohren, met de vull Volk hier leip. De noch mit debi, göng dat locker wiet üöwer 100 Milliionen! Sieh an, sieh an – oh, wat mossen wi lachen!
Un doch schinn em de wat dran, an düsse Art Algebra. Dat göng auk mi nu nich uut en Kopp. Leip auk ick villicht all nich mehr so ganz alleene? Un well mehr wuohl alle noch? Jack wör längst all wier in Ontoriario, as ick es bi Franz vörbikeek. Män wat sägg ick?
Franz füng glieks heel malatt all wier an. Godorri, off ick auk dütt un dat all hört härre? Nämanä, ganz schlimm! Wo dat noch wuohl alle so hengöng? Un üöwerhaupt … Sogar sienen Dokter härre em … Ick woll et wieders gar nich mehr hören un göng detüsken: „Franz“, fröög ick, „häs du nich wuohl en kleinen Mann im Ohr?“ Oha. Stantepee keek Franz de heel verstellt bi drin. He greep sick gaffelig an sien rechte Öhrken un brabbelde: „Männeken, komm heruut. Et schinnt, se häbt di spitz kreegen!“
