Musik: Nach Tradition
Text: Otto Pötter

Bild: pixabay

Wi fangt fröh an‘ Dag all flietig an
und haut düftig ran mit Jan un alle Mann.
Dat bruukt Muckies samt nen hellen Kopp,
denn wat wi maaket, maaket wi nu maol tipptopp.
Meddags gifft wat uut den Henkelmann,
doch glieks aobends all gaoht‘ wi et änners an;
denn dann … is:

Danz up de Deel, Danz up de Deel;
immer wier noch maol, quer so üöwer’n Saal.
Ja, dann is Danz up de Deel, Danz up de Deel;
danz mit mi noch maol, quer so üöwer’n Saal!
Denn nu is Danz up de Deel, Danz up de Deel.
Immer wier noch maol, quer üöwer’n Saal!

Ännern Muorn geiht‘ fröh fix in de Büx,
ansüss wör dat den ganzen Dag all nix.
Eierpann mit Speck hölt us vital,
so marachet wi auk heelmaol genial.
Wat auk kömmt, wi haut us dao wuohl dör
un nao Fieraom’d geiht et auk wier hauch deher;
denn dann … is Danz up de Deel

Dao kreiht de Hahn all wier, de Arbeit röpp!
Iä’m waschken noch, bis dat et dann wier löpp.
Dat Liäben ist to schad, üm loj (träge) to luern,
drüm könn wi Tömiggängers auk män bloß beduer’n.
Well glöff, wi göngen daobi baoll KO,
dem mäck auk Danz un Arbeit sicher wuohl nich froh.
Froh mäck us …. Danz up de Deel

Bild: pixabay

Bild: pixabay

Nach der Melodie: Ein Vogel wollte Hochzeit machen

Nu kiekt nich graut, ja, et is waohr,
… is nu … Jaohr: Fiderallala…

Dat Liäben krich nen annern Törn,
drüm, leiwe(n) … kiek nao vörn: Fiderallala…

Bis nu auk kiene twintig mehr,
so gönn di ümso mehr Plaseer: Fiderallala…

Wat häs nich alles för us doon,
häs selten maol es stille staohn: Fiderallala…

Drüm sägget wi di vis-à-vis,
van Hiärtengrund Gott lauhn et di: Fiderallala…

Von us daoför hier met Gesang,
di, leiw(n) … duusend Dank: Fiderallala…

Wi sächt et ohne graut Gedoo,
dat wi di häbt, dat mäck us froh: Fiderallala…

Drüm wünschket wi di nu auk hier
ne muntere Geburtsdagsfier: Fiderallala…

Wi nemmt dat Glas un sägget bloß:
Up … Vivat – Glückwunsch: Prost!
Fiderallala…

Bild: pixabay

De Bidde lutt för jedet Flehen för alle immerto:
Bewahre us, oh Herr!

Vör Lüe, de nich schwiegen könnt …
Vör malle Stümper un Künstlergeklimper …
Vör suure Bömmskes un fusselige Bömmelkes …
Vör Klagen un freche Blagen …
Vör Säören un Grienen (beklagen und weinen) van Sippeltrienen …
Vör arme Kerkenmüüse un graute Klingelbüüls …
Vör smächtige Rippen in arme Krippen …
Vör nen aollen Rock un nen kaollen Grog …
Vör aolle Kabrachen (Ruine) un nierieke Drachen …
Vör Haore up de Tiähn un Schwiellen ant Gatt …
Vör ’n allto hatten un vör ’n allto flotten Affgang …
Vör lierige Knippen (Portemonnaie) un spinndulle Hippen …
Vör bollerige Querköppe un giftige Gaffeltangen …
Vör Straotenwiewer un Döppkesdriewer (arbeitsscheue Tagediebe) …
Vör olle Kerls, de wier frie’en willt …
Vör wahne Wollen un lahme Bollen …
Vör Omnepodenz un Impodenz …
Vör stumpe Fraulüe un scharpe Protokolle …
Vör Gepangel tüsken Düör un Angel …

Oh Herr, häb Inseihn un Erbamen,
A m e n

Nach dem Schunkelwalzer der Kölner Booren: Rut, rut, rut, rut sin de Ruse

Originaltitel: Toutes Les Femmes Sont Belles
Musik: René Alfred Jonet – Frank Michael

1. – Kenns de noch den Stern, de för di löcht’,
de di auk vandag noch säggen möcht:
Du bis dat Funkeln in mien Hiärt,
du bis dat Tuckern, dat nich stört.
Du bis de rosa Rose, de nie welkt.

Refrain:

Schön, ja so schön es (wie) rosa Rosen,
bis du för mi, mien leiwe Engel.
Et is so schön met di un mi,
ick sin verrückt noch immer up di…
ganz verrückt wier up’t Nie’!

Tuck, tucke-tuck so mäck mien Hiärtken,
wüpket von Glück un lött mi schunkeln.
Ja et is schön met di un mi,
ick sin verrückt noch immer up di…
ganz verrückt wier up’t Nie’!

2. – Nächte dör so draime ick von di.
Dat is schön – un dao is nix ümbi.
Ick balg harüm, ohn Slaop, vör Glück,
un häb bloß di daobi in’ Blick.
Du bis de rosa Rose, de nie welkt.

3. – Bin auk ick nu aolt so irgendwann,
blief ick doch bi di nen ganzen Mann.
Mit di krieg ick alltiets guet Schwung,
mit di blief ick all’ Dage jung; denn:
Du bis de rosa Rose, de nie welkt.