De plattdüütske Bittgesang

Bild: pixabay

De Bidde lutt för jedet Flehen för alle immerto:
Bewahre us, oh Herr!

Vör Lüe, de nich schwiegen könnt …
Vör malle Stümper un Künstlergeklimper …
Vör suure Bömmskes un fusselige Bömmelkes …
Vör Klagen un freche Blagen …
Vör Säören un Grienen (beklagen und weinen) van Sippeltrienen …
Vör arme Kerkenmüüse un graute Klingelbüüls …
Vör smächtige Rippen in arme Krippen …
Vör nen aollen Rock un nen kaollen Grog …
Vör aolle Kabrachen (Ruine) un nierieke Drachen …
Vör Haore up de Tiähn un Schwiellen ant Gatt …
Vör ’n allto hatten un vör ’n allto flotten Affgang …
Vör lierige Knippen (Portemonnaie) un spinndulle Hippen …
Vör bollerige Querköppe un giftige Gaffeltangen …
Vör Straotenwiewer un Döppkesdriewer (arbeitsscheue Tagediebe) …
Vör olle Kerls, de wier frie’en willt …
Vör wahne Wollen un lahme Bollen …
Vör Omnepodenz un Impodenz …
Vör stumpe Fraulüe un scharpe Protokolle …
Vör Gepangel tüsken Düör un Angel …

Oh Herr, häb Inseihn un Erbamen,
A m e n

’n gaaanz kuort Döönken

Bild: pixabay

Bennings Öllsten föhrde as Smutje up See. Gott Dank wör nich immer Seegang, he harr auk es wuohl Landgang. Dao kam em maol siene Deern met ’n gaaanz kuort Röcksken in de Mööte. Tschä, wör den Rock länger wiäsen, wör auk düt Döönken länger wiäsen. Aower so …

So is et nu all an‘ End.

Aower kiek män, giff noch mehr schöne Döönkes hier.

O Gott, wu schön is Diene Welt

Bild: pixabay

Verhaalen (erholen) ohne betahlen, dat geiht. Gar noch so schön! Also nich forts graut Urlaub maaken, kuren orre för Wellness deep in de Taske griepen. Ah wat. Geiht auk änners. För Gott’s schöne Welt bruukt et kien Geld. Daoför sick eenfach maol up ’n Patt maaken (ruhig auk öfters). Eenfach loss. De Döör haruut, up dat naichste Pättken hento.

     Iäben noch dör de Siedlung un … Lesste Huus, in den grauten Gaoren, quiält sick koppüöwer nen aollen Kerl. Off em dat nich wuohl in‘ Puckel göng, roop ick em to. He böört sick up un kömmt lück krumm up mi to. Küert mehr so för sick: ,Im Schweiße deines Angesichtes …“ Un dann: „Ohne Fleiß, kein Preis.“ Aower he dai et gerne. Et dreew em hier jä nich eenen. „Wochte“, ick soll doch iäben es staohn blieben. Meinee, dat hier eenen laip, de noch Plattdüütsch konn! So staoh wi nu an dat Heck (Gartentor) un küert us nett wat to.

     He wieset up sienen Gaoren, up de Tomaten, Sorte Güllene Könnigin, in kienen Supermarkt so to finnen. Aower Geschmack! Dä, ick soll es eene probeeren. Hmm … Wunnerbar. Dat möök den Perdemess. Drüm daien et de Bauhnen un Brombeer’n auk iämso guet. Dat seih ick. Se kruupet mi dör de lütke Hiegge jä all baoll an de Beene. All’s in all’s feihlde et aower an Riägen.

     För’t Erste härre ick et aower leiwer noch drüüge, sägg ick em. Ick woll wieder. Aower eenen leckern Appel för unnerweggens, so as Sonderangebot, den woll he mi noch doon. Appels wören immer guet. Un as he den Appel för mi an siene Manchesterbüx blank wienerde, sagg he mit Betonung: „Einen Apfel täglich, keine Krankheit quält dich.“ Gravensteiner. Dat wör besönners wat. Kick an. Na dann: „Danke un Hendoon.“ Ick soll es wier tokieken.

     Ick tippel wieder. Up de Kööhe (Kühe) hento, de mackelig in Wieskengräss liegget un ruhig vör sick hen kaut. Nu biet ick auk in den Appel un schmatz nao Lust un Luun debi. Mi schinnt, üm mi harum freut sick mit mi, den Tuun längs, ’n paar Füerrausen (Klatschmohn) tüsken Trimsen (Kornblumen), raut un blao, noch so schön, offwuohl dao sicher kien Gäörner bi wiäsen wör.

     Ick gaoh wieder. Von wiet her tuckert, so iäben to hören, nen Schruuwenfleiger (Hubschrauber). Soll män fleigen. Ick laupe, blief dann aower nao ’n Tietken an ne Bööke staohn un sett mi dao up de Bank. Üöwer mi piepket ’n Vüögelken. Mi feihlt et an nix. Ick kniep de Aogen to un denke:   „O Gott, wu schön is Diene Welt …“

Fließend Platt

Bild: pixabay

Niäben usen Wibbelt (1862 – 1947) giff et noch ännere Plattschriewers, de et bis up ’n Sockel bracht häbet, so auk Groth’s Klaos (1819 – 1899). De Mann wör Schoolmester un göng nao Fieraobend gern unner de Lüe, üm uut siene Werke to liäsen. He lutskede bi siene Vördrege immer gerne up ’n Bömmsken harüm, daomit em bi dat Gepraot sien Mund nich uutdrüügede. So leit sick wohrhaftig säggen säggen: Groth küerde fließend Platt.

     Wenn se in dat Auditorium also allmänto mit de Taskendooks togange wören, so harre et all wat demit up sick. Dat wören nich bloß Träönkes up de Wangen bi de Fraulüe un bi de Mannslüe wör et up de Vörbless (Stirn) nich eenzig Schweet, wat bi dat geföhlvoll Lustern dao all’s so weg moss. Nänä.

     Besönners bi sien Gedicht „Min Port“ wör dat so. Et hannelt von sien aolt Gaorenpäörtken, wat dao in nen heelmaol windscheef Stankett (Zaun) hüng. Nao Groth sien Riemmseln (Dichten) jankte un jankte de Port dao denn auk alltiets bi dat Up- un Togaohn in de rösterigen Angeln gottserbärmlick!

     Weil em dat merkbar angreep, bruukte et bi em immer noch ’n Extrabömmsken!

     Jesses, man sall et gar nich meinen, doch et schinn, dat de Mensken, de dao dör de Paort mossen, glieks auk mächtig dör ’n Schuersack mossen. Man konn et den Dichter jüsteto anseihn. Heel verbaast keek he dann von sien Blatt up, wenn he mit gewöllige Worde üöwer de Köppe weg in‘ Saal to denken gaff, wuvull Menskenkinners dao nich för immer, de Fööte vöran, dör de Port „hinweg“ mossen. Oh je. Dat is denn auk alle gar nich so eenfach.

     Un allmänto dat Knarren un Jamken daobi. Et bleef nich ohne Wirkung. Fraulüe konnen all baoll gar nich mehr ruhig sitten un de Mannslüe smeeten heel wehrig den Dassel debi up de Siet orre wiskeden sick upgekratzt de Plääten.

     Oh ja, so fließend Platt, dat bewiägede män doch de Lüe. 

     Eenzig so ’n draohtigen Buer, de möök sick es maol Luft un reip den Dichter to: „Groth, Groth! Eens kann ick hier sicher säggen, wenn de Port’ män es suvull Smeer (Fett, Öl) krieggen härr, äs miene Plääte tüskentiets hier Spütte, dann härren Se sick dat ganze Gedicht sparen konnt!“

♣       ♣      ♣

Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,
erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.

Die zeitlos-schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind immer auch zu jedem Anlass
ein originelles Geschenk „von hier“!

Bäänds Buxe

Bild: pixabay

Et sagg de Frau, ’n bettken streng:
„Di sitt de Bux jä vullto eng!“
De guede Bux wör schier to minn,
de Buuk de pöss de nich mehr in.
So konn de Mann nu nich mehr laupen,
drüm woll ne nie’e Bux he kaupen.
Dao göng’t de Frau nu aower an,
de Bux, dao feihlde doch nix dran!
Doch ehr de Mann noch kreeg de Wut,
keek he ne nie’e Bux sick uut.

Bi Bäänd wör dat so. Unner us: et wör nich immer eenfach mit siene Frau. Doch Bäänd wüss demit ümtogaohn. Drüm koffde he sick eenfach ne nie’e Buxe. Dat kann de Welt doch nich sien, orre? Glieks harr he auk schön wat funden. Nich billig, aower eenmaol prick. Oh, düsse Buxe, se wör ganz wat! Wat harr de Mann dao nu Spass an! Frieda aower meinde, dat wör wegsmietten Geld. Egaol. Bäänd wüss wuohl, wat he an de Buxe harre. 

     Nix satt em mehr knapp. Auk de Buxendriägers kneepen nich mehr. De Buxenpiepen wören schön wiet schniedert un de Bund, dao wör gar noch Luft drin. Also, he leit dao nix up kuemmen; för Bäänd wör düsse Buxe ne wahre Wonne! Dao sollen sick alle düsse Modefritzen män Biespiell an nemmen. Oh ja, et giff noch Schnieders, de könnt de wat von. Man mott se bloß sööken. Daoför schniedert se sick aower auk wahre Mesterstücks bineene, so es bi Bäänds Buxe. Gabardin, grundsolide, schön wiet de Schnitt un doch adrett.

     Aower nä, siene Frau söhg dat maol wier änners.

Schön un guet, meinde se. Doch soll he mit de Buxe män nich glieks so geck sien. Vull biätter aower wör et, he dai mehr laupen. Dag för Dag so teihn Runden üm den Kamp, dann flöögen de Punde aower! Dann soll he es seihn, dann weihde em wanner (bald) siene Buxe män so üm ’n Ääs …

     „Oh je“, schüllkoppede Bäänd „wu kann de Frau bloß up so wat kuemmen?“ Denn dann pöss em doch auk de nie’e Buxe baoll wier nich! Woför he se sick denn kofft härre?! 

    Tschä, alle nich eenfach.