En aollet Huus stimmt in Moll wat an

Bild: pixabay

Een Süöhn von mi is en Architekten. De sach es maol, jedet Huus härre nich bloß sien eegen Anlaot, sönnern auk so wat es en eegenen Charakter. Et bruukte Ruhe, üm en aolt Huus spriäken to laoten. Daobi wieseden sick aolle Pöste met behaglicken Glanz. So wat göng dör un dör. Dao schwüng alltiets tüsken Huus un Mensk wat hen un her. Hellhörig süüselden gar fiene Biklänge üm de Pöst debi herüm. Wuohl weil mien Süöhn met en Klavier guet ümgaohn kann, meinde he, Dur, dat pöss to en nie’et Huus; en aollet Huus aower stimmde schön sacht in Moll wat an.

Ick meine, dat is gediegen troffen. Nich dat ick et äs aollen Kerl mehr mit Moll härre. Dat nich. Doch liekewuohl (dennoch) häff Moll ne heel eegene Schwingung. Moll wecket Melancholie. Kiene Truer. Dör Melancholie löchtet stillet Glück. Glück, mehr so äs Glücksiäligkeit. Dao is et nich schlimm, wenn lück Wehmoot hauchkümp, denn dao sitt Dankbarkeit in. Daoför moss di söwwst trüggenemmen. Still sien. Nich piano, pianissimo. In Moll striekkelt et di daobi ümt Hiärt. Heelmaol mollig. 

Hüüser giff et alltiets sücke un sücke. Besönners aolle Hüüser sind längst nich immer bloß Kabrachen (unansehnlich abbruchreifes Gebäude). Drüm lauhnt et, bi aolle Hüüser mehr äs tweemaol hentokieken. Wat leit sick de noch uut maaken? Wat is noch deruut to vernemmen? Dat bruuket kiene grauten Waorde. Aower Hiärt un Siäle meldet sick. Dat mäck wat met us Mensken. Kiek män. Mensken, de en aollet Huus schätzet, kieket guet debi drin. Sücke könnt gar nich brummig kieken. Wu armsiälig denn auk so Veerdel, wo et an smucke aolle Hüüser feihlt…

Ja: En aollet Huus stimmt in Moll wat an. Dao kanns gar nich bi weghören. Et wäre auk schade drüm. 

Mi geiht nich uut en Kopp, as ick dat lesste Maol dör mien Öllernhuus göng. Et is lange Jaohre her. Tratt för Tratt (Schritt für Schritt) göng ick noch eenmaol sinnig von Stuoben to Stuoben, eher ick et affschluuten moss – för immer. Ganz alleene wör ick. Ganz still wör et. Un doch so heelmaol still nich…   

In’ Wuohnstuoben knarrde dat Parkett. De Wände kahl. Lütke schwatte Löckskes, wo maol Belder hüngen. Bloß noch dat Therometer hüng an de Siete, wo dat hellbökene Schimmel-Klavier stönn. Mozart: Adagio för Klavier h-Moll. Glücksiälig spiellde et in mi noch so es fröher. Von den kahlen Parkett göng mien Blick up dat  Thermometer. Sessteihn Graod. Ick schüddelde mi.  

Eenmaol noch tröck ick de Blendladens hauch un keek sinnig up de Thiekluse, dat aolle Kapellken, sietto von usen Huuse, dao wo se den Schmerzhaften Rausenkranz för miene Öllern biäd’t harren. Lange her. Aower et is mi, as wäre et gistern wiäsen. Ick keek – un keek. Dann gaff ick mi nen Ruck un, rummskedi, leit ick den Rolladen herunner. Huh, wat dat dör dat lierige Huus hallde. Un wat düüster et dao nu in den kahlen Stuoben wör. Gau de Dööre to.

Nu in de Küök. Kien Herd, kien Disk, kien Stoohl, kien gar nix mehr. Doch. Eene Fleige. Arme Fleige. Ick leit se dao alleene un göng dör den Flur mit de hell-giälen Solnhofer Platten. Von dao uut de Treppe hauch nao buoben, wo ick fröher mien Zimmer harre.

Et kam mi vör, as wenn et dao buoben nu noch stiller wär äs unnen. Doch still, wat is all richtig still? Mit en vörsichtigen Tratt göng ick noch maol up usen Balkon un keek in usen Gaoren. Dao süng uut den aollen Appelbaom, Dülmener Rose, jüst en Gaitling. Ick weet sicher, he süng in Moll. Süng he mi Adé?

Et greep mi ant Hiärt. Ick dreihde mi üm. Balkondüörn to. Een Blick noch in mien Jugendzimmer. Lierig. Nix mehr dao. Auk icke nu nich mehr. Ick moss gaohn. De Dööre lööt ick anlehnt. Heel met Bedacht göng ick, Tratt för Tratt, de Trepp herunner.

Unnen bleef ick noch maol staohn. Ick lusterde. Nix. Kien Mucks, kien gar nix mehr to hören. Auk de Gaitling schweeg. De wör nu auk wuohl all weg. Adé…

Eenmaol noch de Klingel drücken. Göng nich mehr. De Strom wör affstellt. Eher ick nu gaohn moss, nöhm ick in dat traute Huus noch eenmaol deep Aom. Hm, ick wör siälig. Et röök in dat aolle Huus noch immer so es fröher. Wat ne Wonne.  

Un dann: Bumm… Nu wör de Huusdüör to. Dat Bumm sitt mi noch immer hatt.

De Tiet, de Tiet

Bild: pixabay

„Tick, tick, tick…“, ja, de Tiet, de Tiet. Stunden, Dage un Jaohre, man kann de nix an dreihen. De Tiet vergeiht. So sach fröher all de Buer an de Taofel (Tisch): „Ick gönn ju ja gerne wat to iätten, aower de Tiet, de Tiet!“

Et schinnt, wi harren et met de Tiet immer all in en Knüpp. Et baselt den eenen noch mehr äs den annern. Aower wu wi et uk angaoht, wi laupet de Tiet nich devon. Kieneene kann debi uutscheren. Et geiht vöran un et giff kien Terügge. Wi könnt se nich packen, de Tiet. Un doch packt wi de us into. Wi willt egaol tovull. Un glieks is et all wier een Hassebassen.

In Klausters gaoht se de änners mit üm. Wu dat? Se haollet Ordnung. Orden, dat Wort kümp jä von Ordnung. Wat de Tiet anlangt, häbt se daoför ’n guet Maot: Ora et labora. Nu kann nich jedereene glieks so fromm dör de Welt laupen. Doch off fromm orre nich, de Uhren gaoht för alle liek. Wu wi de aower bi ticket, dat lich nich an de Uhren, dat lich an us. In de Klausters geiht et mehr so nao de Uhrenkastenpendel. Immer sachte an. Bloß aff un an gongt et. Dat is nich bloß guet för de Nerven, in de Klausters sind se dao allemaol guet bi tofriär.  

Un usereen? Bi so wat es „Zeitmanagement“ moss ne Mutter Oberin gar maol luuthals lachen. Üm mehr Tietgewinn villicht gar fixer noch schlaopen? Se wünk aff bi so unwiese Ticktacktaktik. So möök man sick doch bloß sömms wat vörwies. Je mehr Tiet se insparden, ümso weiniger härren se doch devon! Hiärt un Siäl kaimen de gar nich mehr mit. Ümso mehr wollen nu gar de Mensken. Doch jüst dat dömpte de Besinnung. Daobi wäre et an sick ganz eenfach: Eenfach de Tiet Tiet sien laoten un dat doon, wat jüste naidig wäre. Dann göng et.

Wat? Dat göng nich? Oh, dao moss de Mutter Oberin aower wier lachen! De Tiet bleef, wat se wäre. Sach aower de Mensk: „de Tiet vergeiht“, so sach de Tiet: „de Mensk vergeiht.“ Oh, dao göng nu jüst gar de Gong bi.

Allto gau is selten guet

Bild: pixabay

Dat sick use Plattdüütsch guet mäck, üm sick auk es naodenklick üöwer Gott un de Welt wat to säggen, häb ick erst lessen wier bi nen Paoterbruor in Bayern merket. Den frommen Mann kümp niämlicks von nen Buernhoff hier an de Iemse wech un sitt nu all jaohrenlang ächter den blao-witten Äquator in siene Klausterklosur. Komm ick dao es hen, sett‘ wi us gerne en Tietken bineene, üm met Luune in Bayern maol Plattdüütsch to proaten. Up de Fraoge, wu he et so häff met de Welt, sach he mi es maol: „De Lüe baselt mi to vull.“ Un nao ne stille Wiele meinde he: „Allto gau is selten guet.“ Waorüm? De Siägen bleef de mehrst bi wech. Un dann bleewen auk glieks wecke up de Strecke debi. So wahn in en Hurrah, kaimen nu maol nich alle mehr met. Recht nommen göng dat up de Fraoge heruut, in wat för ne Welt wi eenlicks liäben wollen?

Oha. Off dat nich wuohl wat hauchstuopken wör, fröög ick vörsichtig terügge. He schüddelde den Kopp. Ick soll bloß es an den barmherzigen Samariter denken. Dat Bispiell dai et vandage jüst iäben noch so äs fröher, dao sietto de Straote von Jerusalem nao Jericho längs. Dao harre et jä bekanntlick eenen bi nen Banditenüöwerfall leep druoppen. Den Unglücklicken lag dao nu män in den Chausseegraben un wimmerde elennig för sick hen, denn he was von de Straote her dao bi all dat Hassebassen wuohl nich up en ersten Blick to seihn. Tschä, jüst daomit göng dat loss, so den Paoterbruor. Vandage nich änners, gau, gau, ja nich uphaollen laoten. Kien Tiet, kien Tiet. Bloß nich genauer hentokieken …

Reiselüe, de dao längs kommen wören, keeken – jüst so es vandage – nich links un nich rechts. Offwuohl se an sick härren Müüse merken mosst, leiten se et eenfachhen strieken: Bin ich der hüter meines Bruders (Gen 4, 8-9). Kien Tiet, kien Tiet! Daobi nickoppede den Paoterbruor un sach: „So is dat. Allto gau is selten guet.“ De arme Kerl bleef de män bi liggen. Un dat wör dao auk sien Ende wiäsen, wenn, ja wenn dao nich noch düssen Samariter längs kommen wär. Em möök wat stutzig. He keek genauer hen – un höölt in. So fünd he den armen Bloot. Dat wör sien Glück. Den Paoterbuor kloppede mi sacht up de Schullern, keek mi an un betonde: „Wat ick di säch, sücke Lüe bruuket wi mehr. Lüe, de nich bloß rümbaselt, sönnern genauer henkieket – un dann auk noch dat Rechte doot.“ 

Ohne wieders graude Worde noch, satten wi beiden de noch ne Wiele met. Giff Insichten, de bliewet. Allto gau is selten guet. Ansüss könnden wi debi liggen blieben …

Bitte kiene Siälomaten noch

Bild: pixabay

Et giff Kerken, dao brennet kiene Kiäßkes mehr, dao geiht dat nu so: „Nach Einwurf von 50 Cent 1 Stunde elektrische Leuchtdauer“. Jaja, so geiht et auk. Doch kann dat jä noch so sauber un pflegelicht sien, ick kann dao nix bi luowen. Keggendeel. Mi geiht de Andacht debi fleiten. Mi döt ne mollig flickskernde Kiäße mehr guet, de, so iäben sööt, nao Wachs rück un dör iähren milden warmen Schien auk miene Siäl Wäörmte un Lecht giff.  

Aower wat säch ick dao? De nie’ste Clou is BlessU-2. Wat dat is? Dat is en frommen Roboter, 1,80 graut gar. Söwwst bi düsse Grött’e auk „sauber und pflegeleicht“ noch. He sabbert un stüöttert nich, denn sien Mund is en Bildschirm, so is dat bi de Roboters. Aower BlessU-2 kann för ’n Moment gar met de Aogen klimpern, wenn wi em lück fröndlick antippet. Un tweemaol up em tippet, kann he Arms un Hande gar so bewiägen, dat he siägnen döt! Daomit wi dao auk lück andächtig bi sind, löchtet de Roboterhande debi up. Godorri, ick kneep de Aogen debi to. Orre ick göng glieks laupen. Nä, so nich. Met mi nich. Ick haal mi Siägen un Andacht leiwer ännerswo her, dao wo miene Siäle debi upgeiht. In stille Kerken orre up ne Bank, sietaff unner Baime. Aower bitte kiene „Siälomaten“ noch! Doch man kann sick nich genoog wünnern, in Japan sind Pflegeroboters auk all flietig togange. Nich weinige sind de gar verknallt all in. Ick gönn et iähr. Doch könnde Bless U-2 noch so verlockend met de Aogen klimpern, mien Hiärt dai de nich bi bubbern.

Ick gäff auk nix up nen Robotersiägen. Mientwiägen könnt Roboters ja Gräss maihen orre mi süss wat an Arbeit uut de Hande nemmen. Waorüm nich. So ne Art Automatisierung könnte jä allemaol wat an Hölpe sien. Doch techniske Hölpe för de Siäl? Gaoh mi doch wech. Feihlt bloß noch nen „Taufomat“ orre bi ne Hochtiet, „ganz entspannt“, en „Trauomat“. Dat lutt all glieks nao „Trauma“. Stell di dat es vör: Geldschien drin, Dag un Naomens intippen, Üörgelspiells uutwählen, Priägt uutsööken, Siägen met orre ohne Glockenklang, Urkunde up Bütten orre Pergament, Tietduuer instellen, dann OK drücken – un schon geiht et vollautomatisch loss dao in de Kerke. Man mach de gar nich an denken. Hauptsaake et giff bi so ne Art Vollautomaten immer auk noch ne graute Taste, wo „Stopp“ drup steiht.

Stopp met so allerlei modernen Humbug! Stopp met de mensklicke Isolierung dör immer mehr Automatensierung. Stopp met gestanzte Anwiesungen, wo för eegene Belange kien Platz mehr is. Mensken sind nich daoto geboren, üm vollautomatischk glücklich to sien. Wi bruuket sinnige Momente för Hiärt un Siäl; Natur, wo Liäben insitt; Dinge, de in us wat Schöns anrüöhrt; wi bruuket wat, wat us in Stille wat flistert. To en glücklick Liäben gehört mehr äs bloß Bequemlichkeit. Daoto gehört, sick ’n warmet Hiärt to bewahr’n, üm met Wonne Gott’s Wunner in sick uptonemmen; et gehört Lachen daoto un Grienen un, ach, vull mehr noch! Daoto gehört Momente, de vull Wonne in us bliewet.

Gott Dank, dat et daoför noch kiene Siälomaten giff. Et wäre ohnhen bloß Mumpitz.

„Schreiben ist sein Lebenselixier“

MVZ vom 22.05.2023

(klicken zum Vergrößern)