De plattdüütske Bittgesang

Bild: pixabay

De Bidde lutt för jedet Flehen för alle immerto:
Bewahre us, oh Herr!

Vör Lüe, de nich schwiegen könnt …
Vör malle Stümper un Künstlergeklimper …
Vör suure Bömmskes un fusselige Bömmelkes …
Vör Klagen un freche Blagen …
Vör Säören un Grienen (beklagen und weinen) van Sippeltrienen …
Vör arme Kerkenmüüse un graute Klingelbüüls …
Vör smächtige Rippen in arme Krippen …
Vör nen aollen Rock un nen kaollen Grog …
Vör aolle Kabrachen (Ruine) un nierieke Drachen …
Vör Haore up de Tiähn un Schwiellen ant Gatt …
Vör ’n allto hatten un vör ’n allto flotten Affgang …
Vör lierige Knippen (Portemonnaie) un spinndulle Hippen …
Vör bollerige Querköppe un giftige Gaffeltangen …
Vör Straotenwiewer un Döppkesdriewer (arbeitsscheue Tagediebe) …
Vör olle Kerls, de wier frie’en willt …
Vör wahne Wollen un lahme Bollen …
Vör Omnepodenz un Impodenz …
Vör stumpe Fraulüe un scharpe Protokolle …
Vör Gepangel tüsken Düör un Angel …

Oh Herr, häb Inseihn un Erbamen,
A m e n

Andachtsgedanken

Bild: pixabay

Du graute Gott in‘ Hiemmel,
bitte üm Erbarmen, wenn wi hier nu es ehrlick sägget,
dat düssen Noah biätter härre uppassen konnt,
mit all dat Getier dao daomaols so in siene Arche.
Herr des Himmels, dao is em wuohl vull bi dörgaohn.
Orre bünd de dallerigen Diers nu för us vandage
so nickelige Proben för de ewige Siäligkeit?
Mein Gott jao, Schererie’n häw wi jä genoog demit, mit …

all de lästigen Chatfleigen un öösigen Dreckspatzen,
mit Meckerzieggen, alberne Gööse un lahme Enten,
mit ruhbästige Bücke un grantige Drachens,
mit glatte Aale un malle Aapen,
mit döösige Trampeldiers un köppske Leithammels,
mit jüchternde Windhunde un schändlicke Schwienhunde,
mit so ’n männig Hahn in‘ Korw
un all dat, wat för de Katte is.

Oh leiwe Gott un Herr,
giff us guede Nerven för so männig rappelköppsk Getier,
wat us faken unwies mäck:

Sture Iäsel un dicke Hunde,
lachende Höhner un hooßende Flöh‘
gierige Hamster, Nachtuhlen un Hippen,
Elfanten in Porßlanladens un olle Kröten,
inbelske Paofhähne (Pfau) un giftige Nattern,
wilde Bullen un dickfellige Ossen,
witte Müüse und schwatte Schaope.

Oh Gott un Herr, giff us Geduld,
dat wi bi all de unwiesen Diers nich dördreiht;
giff us aower auk Humor,
üm es nen Aoge tokniepen to können.
Denn wi sömms bünd manchs jä auk
recht seltene Vüögel …

Drüm nu in Demoot män:
Amen.

’n gaaanz kuort Döönken

Bild: pixabay

Bennings Öllsten föhrde as Smutje up See. Gott Dank wör nich immer Seegang, he harr auk es wuohl Landgang. Dao kam em maol siene Deern met ’n gaaanz kuort Röcksken in de Mööte. Tschä, wör den Rock länger wiäsen, wör auk düt Döönken länger wiäsen. Aower so …

So is et nu all an‘ End.

Aower kiek män, giff noch mehr schöne Döönkes hier.

Nen netten Bischlaop

Bild: pixabay

Draime wören män nich bloß Wind, sägget se. Heel wiesklooke Pyschelogen meinet gar, se härren dao Gott weet wat in funnen. Nu ja, dat ännert aower nix an dat Weltern und Wehren in de Bedden. Un wat nutzet mi dat, wenn ick weet, waorüm ick lesste Nacht Napoleon wör? Drüm hängt den ännern Muorn ja doch nich nen stödigen (stattlich) Tweespitz (Zweispitz, typischer Napoleonhut, bei dem die Krempe so aufgestellt ist, dass sich seitlich zwei Spitzen bilden) an‘ Garderowenpinn. Auk kann ick dann, mientwiägen sogar in siene schicke Waterloo-Uniform, noch so hochherrschaftlick kummdeer’n, miene Frau springt de män doch nich bi. Könnt säggen wat se willt: Draimerie, dat is un bliff nix änners äs Spöökerie in‘ Kopp. Villicht ganz nett maol orre auk nich. Je naodem wu et dann uut usen Kopp so blaiht.   

     Bi de Wehmeyerske wör dat mit de Draimerie mehrst nich so nett. Se harre oft wahne wat mit Albträume to bekieken. Bäänd harre Gott Dank mit so wat kiene Last. He schlööp an sick immer ganz guet dör. Göng auk em dao es wat bi dör ’n Kopp, so wör dat mehrst ganz nett, dat lött sick nich änners säggen. Nu ja, mäcks alle nix an, de eene so, de änn’re so.

     Eenes Dages satten de beiden bi’n Fröhstück. De Frau söhg gar nich guet uut. Bäänd fröög iähr auk glieks: „Häs nich guet schlaopen?“ „Gar nich guet“, stüöhnde se, „ick harr män jüst de Aogen to, dao göng et all wier loss. As wenn de Satan mi in‘ Nacken satt. Ick wüss gar nich so gau mehr wohen. Dao bin ick ratzfatz upt Rad sprungen un vör den Düüwel uutnaiht.“ „Wat?!“, keek Bäänd graut up, „un dann häs de heele Nacht män so dörtrampelt?“ „Ja, wat soll ick denn maaken?“, fröög Hilde fuchtig (aufgebracht), „du kanns guet fraogen! Du schnuorkst et wonnig ja män su uut.“

     „Ick gönn mi jä auk süss so nix“, wiegelde Bäänd aff, „aower draimt häb ick lesste Nacht auk.“ „So? Wat denn“, fröög sien Frau em nieschierig. „Also, wu sall ick säggen“, drucksde Bäänd debi rüm, „ick sägg es so, ick bin dao nich bi wegföhrt.“ „Geiht et nich noch ’n bettken genauer?“, fröög Hilde lück streng. Dao gaff Bäänd sick nen Ruck un sagg, „ick will de gar nich lange ümto küeren, ick harre lesste Nacht maol wier richtig netten Bischlaop, wenn weeß wat ick meine.“ „Hö?“,keek Hilde up, „meins ick wüss nix mehr von so wat? Aower maak du di män nich sömms wat vörwies. Mann, dat ick nich lache …“

     „Lach män“, nickoppede Bäänd, „aower et göng es wier richtig rund mit de Paula.“ „Wat? Paula? Un ick wör dao gar nich bi?“, keek se Bäänd grantig an. „Nä“, sagg Bäänd jovial, „göng doch gar nich! Du wörs doch mit‘ Rad unnerweggens …“

Freut euch des Lebens

Bild: pixabay

Well sick bi „gewisse Anwandlungen“ es maol klook mäck, de wünnert sick, mit wat wi nich all’s so laupet, erst recht nu so in‘ Fröhjaohr. Nich ümsüss hett et ja: „Tage der Wonne schenket die Sonne“. Un dann aower: „Freut euch des Lebens!“

     Doch von nix kömmt nix. Weil wi Mensken nu maol ’n Stück Natur sind, bruukt et auk wat för de Freuden. Aower nich glieks gar so wat es Freudenhüüser, dat geiht auk billiger. Man mott bloß up de Natur wat achten, denn de reine Natur helpet us all guet debi up de Sprünge. Een Wort bloß: „Hormone“, wenn weeß, wat ick meine. Dao laupet wi alle mit, den eenen mehr, den ännern weiniger. Gar nich to glöwen, mit wat wi nich all‘s so laupet! Mit Hormone, Testosterone un Gene, samt Östrogene. Richtig nommen is et den reinsten Freudencocktail!     

     Nemm bloß es düsse Östrogene, se sind för Fraulüe wat un suorget för de „Ausgestaltung des weiblichen Körpers und eines gesteigerten Lustempfindens“. Dä! Jaja, de Fraulüe bruuket gar nich so hippelig doon, dao is vull Theater bi. Orre et feihlt iähr an düsse Östrogene. Dann is et gar in de Sektbar mit iähr wegschmietten Geld. Laupet Fraulüe aower mit guet wat an Östrogene, dann geiht et glieks in‘ Hurrah: „Alle Vögel sind schon da“. Dann moss di de Kerls dao bloß es bi bekieken!  

     Män dat kömmt bi de Kerls auk nich bloß von‘ Wind. Se häbt et manchs gewöllig mit de Testosterone to doon. Dao weet man nu von, dat et de Mannslüe to „Imponiergehabe, Kampfverhalten und Begattungsdrang“ driff. Jaja, dat kann sowiet gaohn, dat man de gar nich mehr ruhig bi sitten kann. Daobi sin wi Kerls an sick lammfromm, aower de Natur, de Natur! Wi könnt de nu maol nich vör weglaupen. Kick, un so is dat denn auk nich immer eenfach mit düsse Hormone un Testosterone un so.

     Ümso mehr hät de Kopp de wat mit to wehren. Geiht dao niämlicks de Verstand bi in de Buxe, dann Gnade Gott. Dann geiht et drunner un drüöwer. Nänä, et giff schließlik nich ümsüss dat sesste Gebott. Aower Gott Dank helpet auk hier wier Mutter Natur. Denn wenn sick dat mit de Hormone nao Jaohren uutkollert hät, maaket us de Wesseljaohre endlicks wat ruhiger.

     Ohne Folgen is dat aower auk wier nich, denn nu geiht et lück ümgekehrt. De Kerls krieget wat von de Östrogene aff, so dat se nu aobends auk all mit warme Fööte tofriär sind orre sick in’ Speigel iähre Buorst bekieket, de recht üppig in Form geiht. Tschä, un för de Fraulüe giff et nu auk es wat an Zündstoff. Reseluut könnt se endlicks es wat strenger uptrumpfen, wenn bloß muorns dat Raseeren nich wör. Doch äs netten Uutgliek krigg se von em nu den Raseerer un he van iähr den BH. Nu ja, ick sägg es so:

     Hauptsaake, et is de noch wat Spass mit bi. Un de is us doch noch wuohl gönnt, orre? Wi dröfft et bloß nich mit de Gene un Östrogene, ach ja, un auk nich mit dat Testosteron slören laoten, dann … Ja, dann kömmt de tominnst kiene Langewiele bi up.

     Kick, so is dat alle. Singen alleene döt et nich. Wi sind de sömms mit bi, wenn et hett:
    „Freut euch des Lebens!“

♣       ♣      ♣

Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,

erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.

Die zeitlos-schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache

und sind immer auch zu jedem Anlass
ein originelles Geschenk „von hier“!