Dat könnden wi gerne öfters doon: Nett tohaupe aolle Belder von fröher bekieken. Dao löchtet glieks schön wat bi up. Wu gau göngen ansüss aolle Erinnerungen verloren. Bi mi klinget dao auk immer noch so figilante (eigenartige) plattdüütske Säggewiesen (Redewendungen) bi dör, Sprüchskes, de man so vandage nich mehr to hören krich. Kick Opa mi dao up en aolt Beld an, höre ick em noch säggen: „Junge, haoll di ant elfte Gebot: Laot di nich verbluffen.“ Orre: „Jedereen kann wat passeern, de Unwiesen aower sind de ersten“. Oh ja, nao so en Sippenstündken kicks wier änners in de Welt.  

     Et duert gar niich lange, dao weet bi dat Aolle-Belder-bekieken eenen noch mehr äs den ännern. Dao hett et: „Nu kiek doch bloß es hier! Meinee! Man sall gar nich meinen, dat den Mann Onkel Gustav is. Ick seih en noch vör mi. Mehrst sagg he immer …“ Un schon is de wier so ne Satzaussage. Mehrst schütt dao dat Lachen män so bi ruut. Bi dat Bladern in de Fotoalben geiht et he nun her, bis dat dao eenen frögg: „Och, un hier! Well is dat nu noch?“ Alle willt kieken. Doch well könnde et sien? Jopp röpp: „Paula is dat!“ Jau, dat is se! Paula in Person! Düsse Paula van Mamas Siete her, dao ächten uut Freren weg. „Meinee, wu lange is de doch nu wuohl all daut?“ simmleert Cilly, „giff et dao in Freren nich süss noch wuohl wecke van us?“ Man könnde sick de villicht es maol wier lück üm kümmern …  Ännersiets: Wo nich wuohl so männig Deel van us vandage löpp? Van Paula wüssen se, dat et en guet Menske wör. Man süht et an dat Foto noch.  En eenmaol fien Menske. Nu sägg auk Heini wat. Heini sägg: „Ick häb immer all säggt, met us Schulten könn wi us eenlicks ganz guet seihn laoten. Un wat ick de so van weet, sin wi an sick auk all’s achtbare Lüe.“ Hä, dat döt guet. Drüm doot se auk alle nickoppen.

     Bloß Lina grabbelt män so in all de Belder harüm. Se röpp up maol: „Nu kieket es hier! Susi noch äs Blaage met Zöpfkes! Wu lange häb ick de doch all nich mehr seihn! Is de nich tüskentiets dao ächten in Köln all längst van iähren Kerl aff?“ Nickoppen, dann Stille. Jopp flistert kaduck, Susi wäre antlest dat Suupen anfangen. „Daobi wör se doch so ’n fröndlick Wichtken.“ Ach, ach. Gott bewahre, manchs is et alle nich eenfach. Doch dao juchzet Lina all wier: „Hier, nu kieket doch es hier! Nich to glöwen …“ Un alle kieket de glieks wier änners drin.

     Nu kieket auk ji doch es, wat et nich noch alle so to bekieken giff. Geiht nix üöwer en schön Sippenstündken.  

Dä! Haste nich gesehn, Jopp in Person!
Ja, waorüm nich?
Und? Wu is et?
Och, et is, es ‘t is.
Piepken schmeck noch immer?
Noch immer, wäre jä auk leep wenn nich.
Dann will wi män wieders nix säggen.
Nä. Nützet jä doch nix.
So is et.
Genau.
Un wu is et süss so?.
Och, et geiht.
Hö? Nich guet?
Guet nich, aower biätter.
Dat is doch all wat!
Nu ja, aower biätter wäre, et göng mi guet.
Dat is auk wier waohr …
Is so.
Jaja, so is dat alle.

Ick harre lessen hauhgen Besöök van Jack uut Kanada. Nää, nich uut dat Gelobte Land – Kanaan, dat is heel änners wo un wier ganz änners wat! Doch Kanada is auk nich ohne. „Wonderful“, so Jack. „Und Germaani, hier, Deutschland?“, fröög ick vörsichtig, wu he us denn hier so söhg? Nu ja, auk nich gerade schlecht, verstönn ick. Doch so allemaol wonderful klüng dat nich. Wu dat? „Well, it’s okay, but…“ Ja, wat denn nu?! Nu ja, wi keeken de alle nich so happy bi drin. Em schinn, wi härren alle en lütken Mann im Ohr. Hö? „Yeah“, nickoppede Jack. Bi so männig gräsig Gesichter hier tröcken se in Kanada de Blendladens runner. Wat us Düütske bloß alltiets kneep, woll he wietten? Erst iäben härre he noch so ’n Kind Gottes seihn, dat de heel schlecht bi uutkeek.

Nu ja, gaff ick vörsichtig terügge, keek man sick de Welt an, gäff et jä auk nich vull to lachen. Orre? „Come off it!“, wünk Jack aff, „Change your situation and the world will see differently.“ Jö! Wat dat nu wier? Off ick dat verstönn? So ganz nich, gaff ick to. Also, dat wäre doch gar nich schwuor to verstaohn. Off ännersiets de Welt nich auk beautiful wäre? Je mehr man sick de aower bi hangen lööt, orre brastig debi drinkeek, ümso leeper (schlimmer) schinn et. He lachede breetmuulsk un meinde, se daien em verschrecken, alle düsse mehr äs hunnert Millionen Germanen, de dr so verspannt in de Welt keeken.

Hö? Hunnert Millionen? Sovull ick wüss, wären wi hier män jüst so üm 84 Millionen herüm. Jack nickoppede, dat härre he auk in sienen Travel-Guide liäsen, doch dao wären nich de „little mans in the ears“ bi mittellt. Wat? Wat härren se daobi vergiätten?! Nu ja, alle düsse Männekes in de Ohren, met de vull Volk hier leip. De noch mit debi, göng dat locker wiet üöwer 100 Milliionen! Sieh an, sieh an – oh, wat mossen wi lachen!

Un doch schinn em de wat dran, an düsse Art Algebra. Dat göng auk mi nu nich uut en Kopp. Leip auk ick villicht all nich mehr so ganz alleene? Un well mehr wuohl alle noch? Jack wör längst all wier in Ontoriario, as ick es bi Franz vörbikeek. Män wat sägg ick?

Franz füng glieks heel malatt all wier an. Godorri, off ick auk dütt un dat all hört härre? Nämanä, ganz schlimm! Wo dat noch wuohl alle so hengöng? Un üöwerhaupt … Sogar sienen Dokter härre em … Ick woll et wieders gar nich mehr hören un göng detüsken: „Franz“, fröög ick, „häs du nich wuohl en kleinen Mann im Ohr?“ Oha. Stantepee keek Franz de heel verstellt bi drin. He greep sick gaffelig an sien rechte Öhrken un brabbelde: „Männeken, komm heruut. Et schinnt, se häbt di spitz kreegen!“

Ich sägg hier nu auk nix mehr. Eenzig: Hendoon!

Kerklicken Fierdag is Erntedank all siet et 3. Jaohrhunnert. Weil et aower landup, landaff ünnerscheidlick Wiär un somit auk ünnerscheidlick Erntetieten giff, wesselde in Tiet van Jaohren Erntedank von Land to Land. Un met den Klimawandel is auk dat all längst wier leep (schlimm) dörneene. Doch daovan aff fierden de Juden all immer dat Jaohr üöwer tweemaol Erntedank: To Pingsten äs Getreide-Erntefest un in Hiräwst äs Laubhüttenfest (Sukkot). Noch ’n Stück laater tellt Thanksgiving in Amerika an’ veerden Dönnerdag in November mit to den höchsten staatlicken Fierdag in’ Jaohr. Hier bi us is nao dat katholske Kereknjaohr siet 1972 de erste Oktobersunndag Erntedankdag; de Luddersken häbt daoför den Michaelsdag (29. September). Egaol, Hauptsaake dat et so wat es Erntedeank üöwerhaupt (noch) giff! Ne aolle Buernregel hett nich ümsüss: Giff de Mensk auk Saot un Arbeit, so giff Gott dat Wiär un de Ernte. Dat häbet de Mensken nich in en Griff. So sind Gotts Gawen auk för alle wat – un nich besönners wat för Aktionäre … Ick denke daobi nu auk all ant Waater.

Drüm häff jüst Ernte un Erntedank mit us sömms un mehr noch to doon häff. Denn solange sick de Mensk as „Geschöpf“ versteiht, is auk ineen de „Schöpfer“ demit bi. Wu könn dat eene ohne dat ännere gaohn? Dat hett aower auk: Wi Mensken sind för „de Schöpfung“ mitverantwortlick. Meinet wi faken (oft) auk, wi wären noch so klook, so wäd et glieks gefäöhrlick debi, wenn wi sömms Schöpfer spiellet. Dann „Gnade us Gott“. Ick sägg hier bloß: Klimawandel, Unnerwiärs, Ökozide, allerweggen Buschk- un Holtbrände bis hen, dat us dat Waater knapp wäd. All dat häff demet to doon, dat et us bi de Schöpfung an Dank, Demot un Achtung feihlt.

Män auk änners rüm bruuket wi mehr Erntedank, daomet use Kinner auk weet’, dat de Katuffel uut de Erde un nich uut ’e Frittöse, un de Miälk nich uut Tuten, sönnern uut Köhe kümp, de ganz un gar nich violett sind un de schon gar nich noch Schokoladenriegel schieten könnt.

Oh ja, man sall gar nich meinen, wu wichtig Erntedank för us alle sien kann!

Nao en Krieg göng et hier met dat W­­­irtschaftswunner noch wuohl gau wier hauch. Man konn nu gar met wat strunzen, woför fröher kien Geld was.

Leip Jan Pielo met en nie’en Hoot, tippelde Frau Dokter Sounso in en Persianer. De jungen Deerns dreihden sick in Petticoats un de Halbstarken twisteten in Nietenbuxen. Papa aower knätterde nu met en Maria-Hilfs-Motor an sien Flitzepee (Fahrrad) herüm un Mama strickte met en Knittax in en Zick-Zack-Modus Pullunder, Schals un süss so Wämse (warme Westen), so dat baoll nix mehr in de Sch-äppe pöss (in Schränke passte). Jeder so, wie er mag.

Well et noch wat biätter konn, gönnde sick heelmaol wat. So auk Kattenbecks. Se harren sick för in en Wohnstuoben ne stäödige Grundig-Musiktruhe gönnt. Fenster up Kipp, so dat et auk alle hören konnen, quäkte dao nu Catharina Valente egaolweg „Oh mein Papaa!“ nao buuten. Daoför göng et in Bergers Huuse allmänto met düssen Miele-Huulbessen (Staubsauger) dör de Stuobens. Dat klüng weinßens noch nao Arbeit. Et schinn, et wör dao bloß noch een Bruusen in Huuse. Daokeggen göng et den Schoolmester Weeßjäwuohl patenter an. He dreihde de Pennige wuohl erst fiefmaol üm, eher dat he sien Geld för wat hergaff. An sick wieders kien Wunner, he wör jä auk Matmatiker.

Nao lange Kieken un Verglieken harre sick düssen Adam Riese nu ne Agfa Clack un Click kofft. Un dat nu auk noch mit en Technikolorfilm! De Farbfotos wören sicher nich billig, aower man gönnde sick jä süss wieders nix. De Rulle vullknipst, göng he dao nu mit nao Foto Brand. Entwickeln lassen. Schön schön. Kein Problem. Brand küerde auk wieders nich lange drüm rüm un fröög: „9 x 13?“

„Ääh … 117“, spröök usen Schoolmester verdaddert – off dat denn nich wat billiger göng?