Sippenstündken

Bild: pixabay

Dat könnden wi gerne öfters doon: Nett tohaupe aolle Belder von fröher bekieken. Dao löchtet glieks schön wat bi up. Wu gau göngen ansüss aolle Erinnerungen verloren. Bi mi klinget dao auk immer noch so figilante (eigenartige) plattdüütske Säggewiesen (Redewendungen) bi dör, Sprüchskes, de man so vandage nich mehr to hören krich. Kick Opa mi dao up en aolt Beld an, höre ick em noch säggen: „Junge, haoll di ant elfte Gebot: Laot di nich verbluffen.“ Orre: „Jedereen kann wat passeern, de Unwiesen aower sind de ersten“. Oh ja, nao so en Sippenstündken kicks wier änners in de Welt.  

     Et duert gar niich lange, dao weet bi dat Aolle-Belder-bekieken eenen noch mehr äs den ännern. Dao hett et: „Nu kiek doch bloß es hier! Meinee! Man sall gar nich meinen, dat den Mann Onkel Gustav is. Ick seih en noch vör mi. Mehrst sagg he immer …“ Un schon is de wier so ne Satzaussage. Mehrst schütt dao dat Lachen män so bi ruut. Bi dat Bladern in de Fotoalben geiht et he nun her, bis dat dao eenen frögg: „Och, un hier! Well is dat nu noch?“ Alle willt kieken. Doch well könnde et sien? Jopp röpp: „Paula is dat!“ Jau, dat is se! Paula in Person! Düsse Paula van Mamas Siete her, dao ächten uut Freren weg. „Meinee, wu lange is de doch nu wuohl all daut?“ simmleert Cilly, „giff et dao in Freren nich süss noch wuohl wecke van us?“ Man könnde sick de villicht es maol wier lück üm kümmern …  Ännersiets: Wo nich wuohl so männig Deel van us vandage löpp? Van Paula wüssen se, dat et en guet Menske wör. Man süht et an dat Foto noch.  En eenmaol fien Menske. Nu sägg auk Heini wat. Heini sägg: „Ick häb immer all säggt, met us Schulten könn wi us eenlicks ganz guet seihn laoten. Un wat ick de so van weet, sin wi an sick auk all’s achtbare Lüe.“ Hä, dat döt guet. Drüm doot se auk alle nickoppen.

     Bloß Lina grabbelt män so in all de Belder harüm. Se röpp up maol: „Nu kieket es hier! Susi noch äs Blaage met Zöpfkes! Wu lange häb ick de doch all nich mehr seihn! Is de nich tüskentiets dao ächten in Köln all längst van iähren Kerl aff?“ Nickoppen, dann Stille. Jopp flistert kaduck, Susi wäre antlest dat Suupen anfangen. „Daobi wör se doch so ’n fröndlick Wichtken.“ Ach, ach. Gott bewahre, manchs is et alle nich eenfach. Doch dao juchzet Lina all wier: „Hier, nu kieket doch es hier! Nich to glöwen …“ Un alle kieket de glieks wier änners drin.

     Nu kieket auk ji doch es, wat et nich noch alle so to bekieken giff. Geiht nix üöwer en schön Sippenstündken.  

Dat schinn em män doch      ­­­wat hauch

Bild: pixabay

Nao en Krieg göng et hier met dat W­­­irtschaftswunner noch wuohl gau wier hauch. Man konn nu gar met wat strunzen, woför fröher kien Geld was.

Leip Jan Pielo met en nie’en Hoot, tippelde Frau Dokter Sounso in en Persianer. De jungen Deerns dreihden sick in Petticoats un de Halbstarken twisteten in Nietenbuxen. Papa aower knätterde nu met en Maria-Hilfs-Motor an sien Flitzepee (Fahrrad) herüm un Mama strickte met en Knittax in en Zick-Zack-Modus Pullunder, Schals un süss so Wämse (warme Westen), so dat baoll nix mehr in de Sch-äppe pöss (in Schränke passte). Jeder so, wie er mag.

Well et noch wat biätter konn, gönnde sick heelmaol wat. So auk Kattenbecks. Se harren sick för in en Wohnstuoben ne stäödige Grundig-Musiktruhe gönnt. Fenster up Kipp, so dat et auk alle hören konnen, quäkte dao nu Catharina Valente egaolweg „Oh mein Papaa!“ nao buuten. Daoför göng et in Bergers Huuse allmänto met düssen Miele-Huulbessen (Staubsauger) dör de Stuobens. Dat klüng weinßens noch nao Arbeit. Et schinn, et wör dao bloß noch een Bruusen in Huuse. Daokeggen göng et den Schoolmester Weeßjäwuohl patenter an. He dreihde de Pennige wuohl erst fiefmaol üm, eher dat he sien Geld för wat hergaff. An sick wieders kien Wunner, he wör jä auk Matmatiker.

Nao lange Kieken un Verglieken harre sick düssen Adam Riese nu ne Agfa Clack un Click kofft. Un dat nu auk noch mit en Technikolorfilm! De Farbfotos wören sicher nich billig, aower man gönnde sick jä süss wieders nix. De Rulle vullknipst, göng he dao nu mit nao Foto Brand. Entwickeln lassen. Schön schön. Kein Problem. Brand küerde auk wieders nich lange drüm rüm un fröög: „9 x 13?“

„Ääh … 117“, spröök usen Schoolmester verdaddert – off dat denn nich wat billiger göng?

Schnickerick Dü dü

Bild: pixabay

Wuvull Spraoken up de wiede Welt so küert wäd, weet nich eenen so genau. Experten meint, et wären (noch) wuohl so guet 6.500 (Quelle: Crystal, Enzyklopädie der Sprachen S. 284). Un dat van us Mens-ken, van de Diers erst gar nich to küeren. Denn tüskentiets weet wi nich bloß, wu et Katte un Rüer so angaohn könnt, nää, wi kennt auk all den „Gesang der Wale“ un „die Tanzsprache der Honigbienen“. Daovan aff „küert“ allemaol munter üm us rüm de Vüögelkes. Well dr es genau henhört, de merket, dat se sick – oh Wunner – auk keggensietig wat toküert! Tschä, un as wären se us Mensken liek, giff et auk dao wecke, de snäbbelt un snäbbelt, un wier annere, de sind so muulfuul, dat se gar bi’t Jaapen (Gähnen) den Snabel wiet genoog nich upkrieget.

Dat lött sick van dat Rautbüörstken (Rotkehlchen) aower nich säggen; gaiwe (ausdauernd, kräftig) snäbbelt et met: „Schnickerick!“ in de wiede Welt harüm. Heelmaol niärig (munter, lebhaft) sind auk de Swalwen. Wat immer dat hett, se roopet: „Tsiwit!“ Un dann in Düüstern erst de Nachtigall! Iähr Küeren in Gesang Singen is jä nu all mehr äs wunnerbar! Et fänget fien sachte, lück gedehnt mit: „Dü-dü-dü…“. Dann rullt up un daale ’n wunnerbar Gezwitsker, wat met „Huit!“ ennet. Is se aower dull, sägg se bloß hatt un kuortaff: „Karr!“ Doch kann et de Amsel, auk Singdrossel nannt, auk wuohl. Häff düssen Vuogel erst es guet sungen, mäck he den End met: „Tix-tix-tix“. Jaja, dao könnden wi us nu noch so lange mit befassen, wi wüörden de doch nich so ganz klook druut. Mott auk nich. Frei di doch eenfach dao buuten leiwer an all dat Schnickerick Dü-dü. Ick sägg mi eenfach so. Sitt ick nu sommerdages still in Gaorn un luster, so sägg ick mi:

 

Der Vögel Sprache, Tag um Tag,
wer weiß, was all das heißen mag?
Gott weiß es und die Amsel auch,
die eben tönte noch im Strauch –
und unbegreiflich sprach und sang –
da reichte schon allein der Klang.

 

Wat mehr? Nix mehr. Off wi se verstaoht orre nich: Wunner rund üm us to!

Flugschau

Bild: pixabay

As et 1952 in Rheine up Wieskenkämpe ächten in Eskendüörp met de Sportfleigerie lossgöng, keeken nich weinig Lüe wat speh (misstrauisch). Sücke, de et noch wuohl breet maaken konnen, lacheden drüöwer, nix schöner, äs hauch in de Lüfte! Doch se wollen de Welt nich bloß van buoben bekieken, sönnern nao Lust un Luune dao in de Lucht auk noch wat an Kapriolen dreihen. Doch mehrst dai et den Fieseler Storch (MS 505, ehem. Aufklärungsflugzeug), de brummde nich allto hauch un leit et noch wuohl sachte angaohn. Den Dubbeldecker göng et all änners an. Nu ja. Keek Otto Normalverbraucher schinn dat alle en recht riskant Vergnögen. Gustav keek denn auk stump debi up Erden.

Ach, ach, ach. Dao wollen de Sportfleigers nu es wat an maaken. Üm Lüe Angst un Bange vör de Fleigerie to nemmen, stellden se ne heelmaol frappante Flugschau up de Beene. Daoför leiten se so-gar en ganz imposanten Kunstfleiger uut Köln kommen. De soll den Eskendüörpsken Hiemmel met siene Sportmaschien es maol so richtig up Trapp brengen. Dat dai he auk. Und wie! Et schinn, den Flugakkrobaten wör nix to riskant!

Godorri! Dat Volk smeet de Köppe debi in‘ Nacken. Gustav nich minner. He wör ratz van sick, auk wenn em de Schreck debi in de Knuoken satt. Jungejunge, wat göng et deher! Dä, dao suusede den Fleiger nu gar koppüöwer! Gott Dank konn den Piloten et in en lessten Moment wier in de rechte Wao-ge kriegen. Nämanä. De Fleiger wippede gar met de Flittkes (Flügel), so as woll he dao buoben säg-gen: „Kieket män! Et is guet uutgaohn!“ Doch dao schööt de unwiese Kerl met siene Maschin all wier hauch un höhger, üm glieks drup so wat es en Luping to dreihen. Ja is denn dat … Gott Dank füng he sick so iäben noch. Daobi göng et schwuppdiwupp met Geknätter jüst so iäben üöwer de Köppe drüö-wer her. Dat Volk göng roopend debi in de Kneie. Doch unversehens trock den Piloten den Fleiger all wier piel in de Höchte, so as woll he nu gar nich wier runner. Doch oh je! Wat wör dat nu wier? Buoben leit he de Maschin up maol eenfach män so koppüöwer runnertrudeln – up en lessten Drücker konn sick de Maschin aower noch soiäben fangen. All’s keek heel dutt un reip „Aaah“ un „Oooh“. Gott Dank glückte dann doch noch de Landung.

Un Gustav? Gustav schüllkoppede stump vör sick hen un sagg: „Mann, Mann, Mann! Mehr äs licht-feddig, so wat. Wu könnt se bloß jüst an so nen Dag hier eenen dranlaoten, de et noch nich es richtig kann?!“

Bescheiden

Bild: pixabay

Siet dat de Mann iähr wegstuorben was, feihlde Rosa wat. Man kann jä säggen, wat man will, aower wenn man et nich gewuohnt ist, is et alleene män so wat (nichts Halbes und nichts Ganzes). Auk nachts dao alleene in‘ Bedde is et män so ’n Hen un Her. Rosa kümp de gar nich bi  in‘ Slaop. Se kann de baoll gar nich keegen liäsen.

     Offwuohl, in Bedde liäsen, dat harre Felix auk immer doon. Wenn dao nich alltiets dat Gefummel met dat Lecht wiäsen wäre. Bi all dat Grabbeln üm den Lechtschalter herüm is dao ümt Lämpken en grauten Pleck uut wuorden. De störde Rosa all lange. Drüm woll se de nu auk es wat an doon. Villicht dat den Schlaopstuoben ineens maol wier friske Farbe kreeg? Orre ineens dann auk glieks noch den Wohnstuoben? Dat Truerjaohr wör jä nu all wat hen. Se konn dat an sick guet all in Angriff nemmen. Doch moss sick dat erst es en Anstrieker bekieken.

     Rosa wüss dao auk all eenen. Sendkers Karl schinn iähr den Richtigen. De leip äs Widdemann (Witwer) auk all lange alleene un harre för so wat sicher guet Tiet, ohne dat et glieks debi allto harre int Geld göng.

     As Karl nu fachgerecht met Pinsel un so bi Rosa an de Dööre stönn un fröög, wat so to doon wäre, sagg Rosa em: „Tschä, Karl, du weeß ja, dat ick nu all ne ganze Tiet alleene bin. Aower nu is et mi doch nao frisk Werk wier tomoote. An sick könnde et van mi uut glieks in‘ Schlaopstuoben demet lossgaohn. Komm an, ick sall et di wuohl wiesen.“ Mann! Karl bleew de Spütte debi weg. He wüss gar nich, wat he säggen soll. Dat härre he van Rosa so nich dacht. Also dat göng hier jä … Den Emmer Farbe wäre em de baoll bi uut de Hande fallen. Jö! Dat göng em nu doch alle en bettken to flott dao. He sagg: „Rosa, ick kann mi all denken, wu dat hier so gaohn sall, aower …“

     Rosa wünk aff un spröök: „Mit Denken un Rümstaohn is us hier nich holpen. To, komm an.“ Dao göng de Frau all vöruut. Un eher Karl de noch wat up säggen konn, stönnen de beiden auk all vör de Bedden. Rosa harre et glieks wier met den swatten Placken üm Felix sien Nachttischlämpken un sagg: „Karl, daomit du auk weeß, wo du hier glieks all schön met anfangen könns, wies ick di erst es, wo mien Mann alltiets immer hinpöck, wenn he …“ „Roswitha“, wuorde Karl nu düütlick, „ick bin ja nu auk nich dumm, aower ick bin nu maol nich mehr den Jüngsten …“ Se gefööl em äs Frau jä auk ganz guet, mennde he galant, aower wenn et pattu upt Ganze gaohn soll, möss he in sien Öller män bescheiden blieben.

     Lück beduerlick keek he Rosa an un sagg: „Rosa, ick will de gar nich ümto küeren, aower stell mi leiwer en Pülleken Beer upt Nachtschäppken, dao häb ick mehr van.“