Et giff Kerken, dao brennet kiene Kiäßkes mehr, dao geiht dat nu so: „Nach Einwurf von 50 Cent 1 Stunde elektrische Leuchtdauer“. Stell di sowat, nu in en Advent, es maol tohuuse vör … Wenn auk villicht „pflegeleicht“, geiht dao alle Andacht bi fleiten. Mi döt ne mollig flickskernde Kiäße mehr guet, de, so iäben sööt, nao Wachs rück un dör iähren milden warmen Schien auk miene Siäl Wäörmte un Lecht giff.  

     Aower wat säch ick dao? De nie’ste Clou is BlessU-2. Wat dat is? Dat is en frommen Roboter, 1,80 graut gar. Söwwst bi düsse Grött’e alltiets schön „pflegeleicht“. He sabbert un stüöttert nich, denn sien Mund is en Bildschirm; so is dat bi de Roboters. Doch kann dat Ding för ’n Moment gar met de Aogen klimpern, wenn wi em lück fröndlick antippet. Un tweemaol up em tippet, kann he Arms un Hande gar so bewiägen, dat he siägnen döt! Wenn mi fröchs, ick göng debi laupen. Nä. Ick haal mi Siägen un Andacht leiwer ännerswo her, dao wo miene Siäle debi upgeiht. In stille Kerken orre, so es nu in en Advent, wenn wi singet: „ … Sehet, die zweite Kerze brennt.“  

     Bi so wat will ick kiene „Siälomaten“ noch! Drüm gaoh mi wech met so en „Robotersiägen“. Mientwiägen könnt Roboters ja Gräss maihen orre mi süss wat an Arbeit uut de Hande nemmen. Waorüm nich. So ne Art Automatisierung könnde jä wuohl wat an Hölpe sien. Aower techniske Hölpe för de Siäl? Dann feihlt bloß noch en „Taufomat“ orre bi ne Hochtiet, „ganz entspannt“, en „Trauomat“. Dat lutt all glieks nao „Trauma“. Stell di dat es vör: Geldschien drin, Dag un Naomens intippen, Üörgelspiells uutwählen, Priägt uutsööken, Siägen met orre ohne Glockenklang, Urkunde up Bütten orre Pergament, Tietduuer instellen, dann OKdrücken – un schon geiht et vollautomatisch loss dao in de Kerke. An Wiehnachen erst gar nich mehr to denken … Haupt-saake et giff bi so ne Art Vollautomaten immer auk noch ne graute Taste, wo „Stopp“ drup steiht.

     Stopp met so allerlei modernen Humbug! Stopp met de mensklicke Isolierung dör immer mehr Automatensierung. Stopp met gestanzte Anwiesungen, wo för eegene Belange kien Platz mehr is. Mensken sind nich daoto geboren, üm vollautomatischk glücklich to sien. Erst recht will us dat auk wanner wier Wiehnachen wiesen! Wi bruuket sinnige Momente för Hiärt un Siäl; Natur, wo Liäben insitt; Dinge, de in us wat Schöns anrüöhrt; wi bruuket wat, wat us in Stille wat flistert. To en glücklick Liäben gehört mehr äs bloß Bequemlichkeit. Daoto gehört, sick ’n warmet Hiärt to bewahr’n, üm met Wonne Gott’s Wunner in sick uptonemmen; et gehört Lachen daoto un Grienen un, ach, vull mehr noch! Daoto gehört Momente, de vull Wonne in us bliewet.

     Gott Dank, dat et daoför noch kiene Siälomaten giff. Gott Dank, dat et aower weinßens noch Wiehnachen giff – Wiehnachen met löchtende Aogen, warm löchtende Kiäßen un en mollig löchtend Krippken. All dat aower bitte ohne Computergetüütke. Un wenn wi us auk noch in de Arms nemmen könnt, is et ne heelmaol menslick frohe Wiehnacht, de us vull Wonne dör un dör geiht!

Oh, wat en Lachen! Jöh, wat mossen wi lachen … Wi konnen de nix mehr an stüern un harren et up maol gottweetwu antoch. Et gaff kien Haollen mehr. Män so is dat, wenn man et eenmaol so demet togange häff, dann is et män guet, dat de Lüe et nich alle mitkrieget. Doch waorüm eenlicks nich? De härren sicher noch mitlachet.

     Meins dat? Wat häff ju denn to so ’n Scheeflachen ästimeert (gereizt)?

     Nix. Fört erste söhg et de nich nao uut (zunächst sah es nicht danach aus). Wi kamen tohaup an en Disk un lööten us daal (setzten uns). Wieders nix. Wu dat so is. Doch dann keek de een den ännern an – un dann göng et auk all loss. De Schelm stack debi dör (der Schlem brach durch). Bloß noch Lachen un nochmaol Lachen. Et wör rein den End debi weg.

     Heinz pruußede et up de Stell män so uut. He greep all nao sien Gebiss. All dat möök em en heel rauden Kopp. Ludger wüss gar nich mehr, wo he henkieken soll. De Mann kneep de Aogen to, as woll he säggen: „Lüe, je mehr ick ju ankieke, ümso mehr kann ick för nix mehr garentieern!“ Un so smeet he bi de Lacherie den Kopp män so in en Nacken. Daobi stönn em de Muule wagenwiet up. Auk mi harre et packet. Un fraog nich wie. Im Nu göng ick et gewöllig an un wäre debi gar baoll van en Stohl fallen. Et was de gar kien Doon mehr an. Unner us: De Fazun (Fasson) wör us allesamt ratz vergiätten.

     Oh ja, wat en Lachen. Doch is et nich schön, dat et so wat noch giff?

Guet Andenken vergeiht nich

Aolt, vergiätten, vörbi … Dat sitt hatt. Dat Aoltwiär’n is nich uptohaoll’n. Aower keegen dat Vergiätten könnet wi wat doon, denn: Guet Andenken vergeiht nich. Bi dat hät jedereen so siene Geschichte.

     Mi is et faken gar nich bewusst, män statt dat et liekuut geiht, nemm ick dann doch wier den Dreih in de Stiege, üm dat lütke Kapellken harüm, de Thiekluse, dao wo eenst mien Öllernhuus stönn. Ick wör dao, An der Thieklue 8, vör Jaohren de lesste Gast. Eenmaol noch met Sinn un Verstand dedör, heelmaol schön drömmelig (ganz langsam) met Bedacht.   

     In’ Wuohnstuoben knarrde dat Parkett. De Wände kahl. An de Siete, dao wo dat hellböökene Schimmel-Klavier stönn, wat so vull un klar klüng, hüng bloß noch ’n Thermometer: 16 Graod. Ick schüddelde mi. Eenmaol noch tröck ick de Blendladens sachte hauch un keek sinnig up dat Thiekapellken, dao wo de Naobers eenst för Vaa un Moder den Schmerzhaften Rausenkranz biädt harren, bevör et in de Kuhle göng. Genoog sinneert. Glieks den Rolladen män wier runner. Huh, wu dat dört lierige Huus hallde. Könns Angst bi kriegen. Düöre to.

     Nu in de Küök. Kien Herd, kien Disk, kien Stohl, kien gar nix mehr. Doch. Eene Fleige. Arme Fleige. Ick leit se dao alleen – un möök de Düöre to.

     Dann dreef et mi, dör ’n Flur met de hell-giällen Solnhofer Fliesen, de Treppe hauch. Et kam mi vör, as wenn et dao buoben, wo ick mien Zimmer harre, ja, as wenn et dao buoben nu noch stiller wör äs unnen. Doch knarrede weinßens noch de Holttrepp so es immer. Immer? Dat gaff et hier nu nich mehr.

     Buoben göng ick vörsichtig ’n Tratt up den Balkon un keek van dao uut noch maol in usen Gaoren. In’ den aollen Appelbaom, Dülmener Rose, satt ’n Gaitling un süng. Terügge noch maol en Blick in mien Jugendzimmer. Nix mehr drin. Un doch keek ick mi üm. Dabobi süng van buuten her de Gaitling so schön. Ick göng. Gar nich schön. Män ick moss nu gaohn. För immer. Düöre to. Treppe runner.

     Unnen bleef ick noch maol staohn. Kien Mucks mehr to hören. Auk de Gaitling wör wuohl all wegfluogen. Ick keek un lusterde noch maol … Nix. Klingel und Strom wören affstellt. Aower, et röök noch immer so es fröher. Hmm … Deep haalde ick Aom. Oh, wat schön … Wat wör et schön hier. Un nu … Hölp nix. Nu män heruut. Bumm. Nu wör de Huusdüör to.

     As ick göng, dacht ick: Du wörs hier nu de lesste Gast.

Ick gaoh nu een för allemaol
van hier äs lesste Gast.
Ick dreih mi nich mehr üm un haoll
den Kopp mi frie van Last.

Un doch wink ick äs lessten Gruß –
un gaoh in wunnerlicke Fier.
De Düör is to, mien Öllernhuus,
seih ick nu so nich wier.

Kien Wörtken un kien Lachen mehr,
nich eener, de hier noch wat will.
Dat Huus, et döt mi doch wat sähr –
waorüm bloß is et nu so still?

Nu denn, mien leiwe Öllernhuus:
Adjüs, ick laot di nich in’ Stich.
Un mott ick auk dör Sturmgebruus,
deep in mien Hiärt, deelt nix us nich.

De Tieten, ja, se wören schön,
nix häb ick hier verpasst.
Doch hett et nu: „Auf Wiederseh’n.“
Et fällt mi schwuor äs lessten Gast.

Dat is nu all wat her, aower man kann säggen, et wören schöne Tieten daomaols. Dao was es maol en beliebten Pastor, de harre en heel gewitzten Köster. Beide konnen et wuohl. Et göng denn auk alls guet van en Kanten dao in de Gemeinde bi iähr.

     Eens gueden Dages nu, dao kam de Köster met wat ruut, wat noch wuohl so äs Wunner dörgaohn könnde. He härre spitzkreegen, dat et in Köln an Rhin en heelmaol wiesen Magister gäff, de mehr könn äs änner Lüe. Den gelehrten Schoolmester könn Rüerns in Nullkommanix dat Küern bibrengen. Dree Dage män bloß un dat Bliecken göng heelmaol aufschlussreich in ne wörtlicke Rede üöwer.

     „Wat du nich sächs!“, wünnerde Pastor sick. Doch schinn em de Saak män wat wild. De Köster aower höölt dekeggen. Pastors Teckel (Dackel) könn doch sowso all met wat wunnerlicke Kunststück mehr äs Hübsch maaken. Wu dat nu wuohl in de Gemeinde inslöög, wenn dat Dier küeren könn?! Dat gaff en Ruck bi den Pastor. Wuvull dat denn kosten dai? Nu ja, so ganz billig wäre dat nich. Aower fiefhunnert Mark … „Et is et mi wert“, harr de Pastor Füer fangen. Göng aower nich ohne Spesen, so de Köster. He möss jä nu auk … „Du moss seihn, dat du met füfftig Mark de Dage uutkömms“, pöck de Pastor noch maol in de Taske un lööt et debi.  

     Gesächt, gedoon. Met fiefhunnertfüfftig Mark in de Taske un den Kläffert an de Liene, möök sick den Köster up de Reise nao Köln hen. Doch Fleitepiepen. He steeg met dat Dier in Mönster all uut un lööt dao bi Wein, Weib un Gesang es maol so richtig de Puppen danzen. Dann kam he wier bi den Pastor an. „Nu säch mi erst es, off mienen Teckel auk guet küeren kann“, gaff de Geistlicke sick heel nieschierig. Doch wo wör sienen Teckel? De wör doch wuohl nich glieks all Hahn in Kuorw bi den Frauennaomeddag in dat Pfarrheim? „Nänä“, üm Gott’s Willen nich, wünk den Köster aff. Et wäre nich eenfach wiäsen. Nao den Sprachunterricht härre he dat Dier in Anzug met Strunzdook gar nich wierkannt! Glieks härre den Teckel em auk all frocht: „Säch es Köster, slöpp usen Pastor eenlicks immer noch met sien Huushöllske dao bis in de Puppen?“ Jö! Dao härre he gar nich wusst, wat he hörde! Em schinn, dat göng to wiet met dat vörluute Dier. Dao stönn jä naoher de Gemeinde bi Kopp! Un so härre he dat Zugfenster stantepee runnertrocken un den vörluuten Stenz ratz in en Rhin smietten.

     Dao kloppte de Pastor sienen Köster up de Schullern un sää: „Dat häs guet maakt, Köster. Immer schön mitdenken. Daoför kriss van mi nu noch teihn Mark extra debi drup.“

Bekanntlick is et jä nu all ewige Tieten her, as Gott de Welt maakt harre. As siene Geschöpfe nu auk demit bi wören, moss he sick bi de Liäbenstieten wat infallen laoten, denn süss trappten se sick wanner alle up de Fööte un dat göng nich guet. Graut Riäknerie woll he de auk nich üm maaken un so harr usen Hergoott för jedereen an guet deertig Jäöhrkes dacht. Wietsichtig un allwissend wu de Allmächtige wör, woll he nu daomals all wat för de Demokratie doon. Also fröög he se, wat se daoto meinden.

     Met den Iäsel göng et loss. Doch glieks wünk dat Langohr all debi aff. Allmänto de schwuoren Lasten up en Puckel un dat nu gar deertig Jaohr, nänä. Dat möss weiniger. Gott harre Erbarmen un tröck nao wat Hen un Her achteihn Jaohre devan aff. Guet so. Nu wör en Rüe (Hund) dran. Off denn nu wuohl de Rüerns met deertig Jaohrn inverstaan wären? Man van wiägen. Glieks blieckte dat Dier all loss. Deertig Jaohre de Tunge uut en Hals bi all dat Laupen un dann auk noch alltiets schön Hübsch un Platz maaken, dat göng to wiet. Drüm gaff Hasso sick all met twiälf Jaohr tofriär. Meinee, so wat harre Gott sick nu gar nich dacht! Män nu wör de Aap all dran. „Du könns doch wuohl bequem met deertig Jäöhrkes feddig werden“, meinde Gott. Oh, dao härres den Aapen es seihn mosst. Dat Dier göng et glieks heel unwies an. Solange wollen de Aapen nich in de Baim rümspringen orre in en Zoo achtern Tuun Männekes maaken. Nä. Dao daien et twintig Jaohre allemaol. Auk auk guet. Gott woll de nu auk wieders nix mehr van hören.

     Nu wör de Mensk an de Riege. Off de Mensken denn nu met deertig Jaohren inverstaan wären? Godorri, dao harre Gott aower wat sächt. Deertig Jaohr? Wat wären denn deertig Jaohr? Nu guet, so kreegen se glieks de achtteihn Jaohr van den Iäsel debi. Doch et schinn, dat was immer noch nich guet. Nä? Dann iäben buobendrup nochmaol de twiälf Jaohre van de Rüerns. Ohohoh, de Mensk gaff immer noch kiene Ruh. Üm Striet uut en Weg to gaohn, dai de gütige Gott den Mensken gar noch de teihn Jäöhrkes van de Aapen debi. Mehr göng nich. Schluss.

     Kick, so liäwet wi Mensken nu auk bis vandage in etwa demit: De ersten deertig Jaohre geiht et us rundüm guet. Dann folget nao den siemmden Hiemmel mehrst so wat an Iäselsjaohre. Daonao sind de Hundejaohrn nich mehr wiet. Dat Haor lichtet sick de Tiähn fallet uut – un nich weinige verkruupet sick in de Ecken un knurret herüm. Krieget auk de lessten Jaohre nich den rechten Dreih, kann et us es de Aapen gaohn. Kümp et heel harre, landet nich weinige, so es de Aapen int Gehege, gar noch in en Gitterbett. Fazit: Man sall usen Hergott de nich bi drinküeren.