Büüls Ahoi

Bild: pixabay

Büüls giff et bloß up Platt. Dat sind aower auk Büüls! Dao läss nen Seesack för liggen.

     Nen Büül, den se alle kennet, is de Windbüül. De löpp äs nen Kabbeleer, tittenliert jede olle Fregatte met „gnää Frau“ un jeden ollen Tornöster met „mein lieber Freund“. In Glencheck-Üöwerzier samt Gabardinbüx met Kniff, lött he alle Welt wietten, dat et bi em guet van en Kanten geiht. Man möss aff un an wuohl maol de Goldbarren wienern, doch bleef genoog Tiet noch för Piärderennen, Fraulüe un Kreuzfahrten, samt Sönnendecks. Leute, was kostet die Welt? Oh, dao harre he wat sächt! Bi so Kreuzfahrten wollen de ännern Büüls auk giän wuohl mitmaaken. Also, Büüls Ahoi!

     Den Knickerbüül hölt et mehr mit Frachtschippe. Statt Fitness un Bordgymnastik dött he leiwer dat Deck schrubben. Geiht et in en Hafen es an Land, slött he up Deck leiwer sienen Klappstohl up, denn dann häff he dao schön Ruhe, weil et in en Hafen up de Liege met de Wogen nich schwankt. Auk rummelt et ansüss bi wat Knoten up See in siene Kajüte niäben den Maschinenraum. Nu ja, daoför sind de Heringe in de Kombüse aower gar nich schlecht. Un üöwer Trinkgelder bruuk he sick erst gar kienen Kopp maaken.  

     Wo auk immer, et schinnt, et geiht nich ohne den Laigenbüül. Schiff Ahoi, auk an Bord häff he dat graute Wort. Off et dat Kielhaalen üm Kap Hörn is orre de Äquatordööp üm en nördlicken Polarkries, brrrr!, giff nix, wo den Laigenbüül passen möss. He harre et all met de gröttsen Haie to doon un häff gar maol den Klabautermann de Bruut uutspannt. Nich genoog demet, denn …

     … et giff auk noch den Quaterbüül. Em juckt et auk all in de Muule. Nich bloß dat. Giän dai he noch wat Kommandos up de Brücke, üm den Kaptain to wiesen, wuvull Knoten bi dat Schipp mehr nich noch wuohl drin wären! Auk üörnlick Sturm härre he nix ümbi. Schräglage bi vettig Graod, erst dann füng jä de Seefahr erst recht so an. Godorri, den Bammelbüül schitt sick de all bi in de Buxe.

     Bammelbüüls sind de auk immer met bi. Weil se aower män doch nieschierig sind, sind se up Deck auk detüsken. An sick is dat jä gar nix för iähre Nerven. Sitt dann auk noch de Schwimmweste lück knapp un dat Niäbelhörn tuutet, fallet se glieks lang debi daale. Doch geiht de erste Blick dann glieks up de Rettungsboote, off de wuohl für alle langt?! Wier up de Beene, villicht, wenn müöglick, en Blick up dat Radar, off auk de Kurs noch wuohl stimmet. Daobi wären för Bammelbüüls ohnhen lütke Musikdampfers biätter. Statt dat Riäken met de Rettungsringe un so, könnden se biätter Walzer danzen: Über den Wellen …

     Aower wat säch ick? Se sollen män leiwer alle schön inhuuse bliewen, de Büüls. Ineressant sind se ja allemaol. Man häff se bloß nich so giäne üm de Beene.  

     Orre wu sühs du dat so?

De Pötter-Bööker bi Aschendorff, Münster, sind immer wier wat Schöns „von hier“

Olympiafavorit

Bild: pixabay

Im Krieg wör Blömkers August nen Foot in Russland wegfroren. So wat wör daomaols an sick nich selten. Aower siet de Tiet hümpelde he män herüm. Doch dann harren se August stuoken (Tipp gegeben), dat he bi so ne „verminderte Erwerbsfähigkeit durch Kriegsleiden“noch wuohl wat an höhgere Rente dörkriegen könn. He auk glieks loss. Dat woll he sick nich nemmen laoten.

     Erst göng et demit nao dat Versorgungsamt. De wollen forts nen Antrag mit „personenbezogene Angaben“ von em häm’n. Passfoto demit bi. Hö? Auk wenn sien Foot dao gar nich bi drup wör? Dat bruukte nich. Alles Genauere un so, dao möss he mit nao dat Gesundheitsamt hen, dao daien se em richtig bekieken. Män to. August dao auk hen. Wat man so hörde, wör den Vertrauensarzt dao wuohl nich so ganz eenfach. Ach, de Mann kann mi doch maol, dachde August, mienen Foot krich he ja doch nich wier dran. Doch as et nu lossgöng mit dat „medizinische Gutachten“ keek August nu doch lück verspannt. 

     De Mann göng et mächtig an. Un dat glieks samt Sekretärin. De möök forts dat Protokoll debi. Wat ’n Tamtam üm sienen Foot! Doch dao diktierde de Dokter all sien Frollein: „Herr in den Endfünfzigern in offensichtlich guter gesundheitlicher Verfassung. Beklagt wird eine eingeschränkte Gehfunktion. Auffällig dabei ist ein untersetztes Erscheinungsbild des Patienten mit signifikanter Adipositasneigung und einer scheinbar leichten Signalanhebung der unteren Beckenschaufel …“

     Hö? August wüss gar nich wat he hörde. He woll dao wuohl gerne wat up säggen, doch leit de Dokter nich mit sick küeren. Bloß de Amtsarzt in Person könn wat üöwer den „diagnostischen Körper-status“von em säggen. Dao föhlde he August gar noch den Puls. Puls, dachde August, waorüm Puls? He harre et doch an de Fööte! Doch schon diktierde den Vertrauensarzt sien Frollein, wu guet August noch in Schuss wör. Bi em wören et män „unterseitig“ bloß „unwesentliche Beschwerdebilder“. Organbedingt stönn et an sick guet mit em. Un so wören et bi August „ganz und gar positive Untersuchungsergebnisse, die keinerlei zusätzliche Rentenansprüche“ rechtfeddigten. Dä. Un nu? Nu göng August ran. Ganz streng namm he sick de Doktersekretärin vör un kummdeerde:

     „Frollein, un Sie schrei’m hier jetze gleich nu noch an Willi Daume (1961 – 1992 Präsident des Nationalen Olympischen Komitees für Deutschland), dass es nach amtsärztliches Gutachten vom Gesundheitsamt Rheine für die nächste 64-er-Olympiade in Tokio, statt Harald Norpoth aus Telgte (errang seinerzeit die Silbermedaille) noch einen weitaus besseren Kandidaten für den 5000-Meter-Lauf gibt, nämlich August Blömker aus Rheine!“

♣       ♣      ♣

Immer was Feines von hier:
Plattdeutsche Pötter-Bücher aus dem Aschendorff Verlag Münster

Maries Schüötte

Bild: pixabay

Denk ick an mien Möhn Marie, is et mi vandage noch warm ümt Hiärt. Möhn Marie wör ’n guet Menske, alltiets flietig un fromm. Lange is se all daut. Ick kannde Marie bloß in Schüötten. In twee Sätze könnt ick iähr naosäggen:

              Was wir auch brauchten hier im Leben,
              hat deine Schürze uns gegeben.

     Ja, Möhn Marie un iähre Schüötten, se gehörden tesammen, guet Linnendook, maol mit blaoe Pünkskes, maol mit griese Striepen. Muorns bi et Antrecken kamm glieks de Schüötte demit üm.      Twee Handgriffe üm de Hüften, un schon flögen de Driägers auk all üöwer de Schullern. An’ Latz, rechte Siet üöwer de Buorst stöcken, so es ’n Orden, immer twee Sicherheitsnaodeln; im Falle eines Falles glieks to Hand. So konn de Dag kommen.

     Wi Kinnner höölden us an de Schüöttenden faste, wenn et in’ düüstern Keller göng orre et ansüss nich ganz geheuer wör. Un leip de Niäs, so konnen de Lütken in den Schüöttend auk ruhig es maol snüöttern. Üöwerhaupt den Schüöttenend! Se tröck daomit heete Pötte von de Herdplatte, drüegelde sick de Hande dran un wiskede sick den Sweet von de Plääte. Sogar Fleigen dai se demit von ’n Disk bandieseln (verscheuchen). Buuten höölt se mit eene Hand den Schüöttenend faste un streide mit de ännere Höhnerfuor uut de Schüötte … Annermaol gaff se mi leckere Appels daoruut, kuort vörher in Vörbigaohn von’ Baom plücket. Män et konn auk sien, dat se in de Schüötte von buuten weg Backspellers (Holzstücke) för de Kuokmaschin harindröög. Un woll dat Füer nich flackern, stellde Möhn Marie de Herdklappe wiet up un weihde üörnlick mit iähre graute Schüötte herüm. Göng et es maol an’ Iärftendöppen, smeet se de Iärften int Pöttken un de Schoten bleewen in de Schüött, üm se dann naoher buuten up ’n Messhaupt to smieten. Plädderde sick buuuten maol ’n Schuer Riägen uut, leip ick äs Blaage bi iähr gau unner de Schüötte un kamm so drüüge int Huus.      Eenzig sunndags, dao harr Möhn Marie iähre witte Schüötte üm, frisk stärkt un glatt büegelt. Un ohne Sicherheitsnaodeln. Auk wenn mi nix feihlde, moss ick nu garantiert schnöttern; denn dann kreeg ick von iähr ’n richtig fien Sunndagstaskendook, akkraot faltet un glatt büegelt. Aower wo giff et dat vandage noch?

Bremsen sind ganz wichtig

Bild: pixabay

Den Melkbuur Löcken was mit sienen nie’en Bullitransporter män eenmaol guet tofriar. Un mit de nie’e Straßenverkehrsordnung kam he auk wuohl terechte. Daoför wör he heelmaol best geschäftsmobil. Mit den blitzblanken Melktank derin, göng kien Griff mehr fehl un de Melke leip män so in Pötte un Düppen. Löcken wüss genau, wuvull Liter för wat Lüe in de Melkpötte moss. Fröhmuorns, wenn all’s noch schlööp, stönnen de Pötte ja all all vör de Döören. Laaterhen küerden dann wat Fraulüe in‘ Bademantel noch wuohl gern mit em. Doch wüss de Melkbuer wuohl, daomit ümtogaohn. Geschäft göng vör, süss kaim he ja auk gar nich rund debi. An sick lött sick denn auk bi Löcken noch wuohl säggen: „Er wandelte in Ehren auf seinen Pfaden“, Spruch des Herrn.  

Up ’n Friedag maol wör he fröhen Naomeddag all mit siene Runden feddig. So konn he den Dag üöwer noch guet änners wat doon. Drüm föhrde he flott nao Huuse. Dat göng auk ganz guet dao up den langen End von de Wadelheimske Chaussee. Dao söhg he wiet vör sick, up de verkehrde Straotensiete, nen Radler rümtrampeln, so dat Löcken, gemäß den § 1 von de Straotenverkehrsordnung, mit dat Tempo trüggegöng. Wör auk guet so, denn kuort vör em dreihde den Flitzfink ohne Handwieser eenfach twiärs üöwer de Straote un böög ossig in de Wieskentraot herin.

Deibel nä! Dat konn Löcken nich dörgaohn laoten. As he den Renner up sien Rad vörsichtig inhaalt harre, söhg he, dat et Bruno uut Landersum wör. Löcken dreihde de Schiewe runner un sää: „Du, Bruno, du bis iäben, ohne Handteeken un ohne di ümtokieken, twiärs üöwer de Straote föhrt. Also, wenn miene Bremsen nich so guet wären, härre et dat gröttste Unglück geewen konnt!“

Schnuuwend steeg Bruno von sien Rad, reckte sick piel dör, keek Löcken nickoppend an un mennde: „Jaja, Löcken, ick weet, ick weet. Bremsen sind ganz wichtig. Dao häw Ji wuohl recht, Bremsen mött‘ immer guet in Schuss sien!“

Se wören an sick ganz fromm

Bild: pixabay

Wat mien Onkel wör, dat wör auk nen Otto Pötter. De konn de eenlicks wuohl wat von; schööt bi de Schützen gar maol den Könnig un wör mit de Ersten bi de CDU in Rheine. Siene Frau, eene uut de Metropoltheaterfamilge her, harre mehr Kunst in‘ Kopp un wör SPD. Se süngen also mit twee Sort Stimmen. Se süngen aower ohnehen beide gerne. As se laaterhen in Österriek liäweden, kümmerden se sick glieks üm ne nie’e Üörgel för de Bludenzer Alpenkerk; denn mit de aollen Trööten wollen se den schönen Singsang nich gerne doon. Oh ja, iähr Pläseer lööten se sick wuohl  wat kosten.  

     Aower auk all hier bruukten se daomaols nich graut up nen Pennig kieken. Se harren gar ’n Denstwicht bi sick. Mitdem wör immer eenen an de Dööre wenn et es klingelde un de beiden Huusscheffitäten unnerweggens wören.

     Nu pingelde et auk es wier. Et schinn, et wör wat Christlickes, wat mit nen Klingelbüül an de Dööre stönn. De Mann, blaute Fööte in Sandalen, spröök glieks recht fierlick uut sienen Baort. Et wär ja bekanntlick de „christliche Nächstenliebe als Eingangstor des Seelenheils“, de et in sick härre. Bi de stäödige Huusdööre härr he sick dacht, dat he hier sicher mit wat „Großzügigkeit rechnen …“  Dat könn he nich, kreeg he to hören. „Die Pötters sind außer Haus“. Se sömms sätt de män knapp bi un könn hier nu nich auk noch för de armen Siälen …

     Ja, off he dann villicht es ’n anner Maol un üöwerhaupt, off de Pötters denn wuohl ne gottgefällige Familge wören?  Dochdoch, nickoppede dat Denstwicht, de Pötters wören an sick ganz fromm. „Die gnää Frau geht wohl in die Kirche und ihr Mann is ja in de CDU.“