Man sall usen Herrgott
de nich bi drinküeren

Bild: pixabay

Bekanntlick is et jä nu all ewige Tieten her, as Gott de Welt maakt harre. As siene Geschöpfe nu auk demit bi wören, moss he sick bi de Liäbenstieten wat infallen laoten, denn süss trappten se sick wanner alle up de Fööte un dat göng nich guet. Graut Riäknerie woll he de auk nich üm maaken un so harr usen Hergoott för jedereen an guet deertig Jäöhrkes dacht. Wietsichtig un allwissend wu de Allmächtige wör, woll he nu daomals all wat för de Demokratie doon. Also fröög he se, wat se daoto meinden.

     Met den Iäsel göng et loss. Doch glieks wünk dat Langohr all debi aff. Allmänto de schwuoren Lasten up en Puckel un dat nu gar deertig Jaohr, nänä. Dat möss weiniger. Gott harre Erbarmen un tröck nao wat Hen un Her achteihn Jaohre devan aff. Guet so. Nu wör en Rüe (Hund) dran. Off denn nu wuohl de Rüerns met deertig Jaohrn inverstaan wären? Man van wiägen. Glieks blieckte dat Dier all loss. Deertig Jaohre de Tunge uut en Hals bi all dat Laupen un dann auk noch alltiets schön Hübsch un Platz maaken, dat göng to wiet. Drüm gaff Hasso sick all met twiälf Jaohr tofriär. Meinee, so wat harre Gott sick nu gar nich dacht! Män nu wör de Aap all dran. „Du könns doch wuohl bequem met deertig Jäöhrkes feddig werden“, meinde Gott. Oh, dao härres den Aapen es seihn mosst. Dat Dier göng et glieks heel unwies an. Solange wollen de Aapen nich in de Baim rümspringen orre in en Zoo achtern Tuun Männekes maaken. Nä. Dao daien et twintig Jaohre allemaol. Auk auk guet. Gott woll de nu auk wieders nix mehr van hören.

     Nu wör de Mensk an de Riege. Off de Mensken denn nu met deertig Jaohren inverstaan wären? Godorri, dao harre Gott aower wat sächt. Deertig Jaohr? Wat wären denn deertig Jaohr? Nu guet, so kreegen se glieks de achtteihn Jaohr van den Iäsel debi. Doch et schinn, dat was immer noch nich guet. Nä? Dann iäben buobendrup nochmaol de twiälf Jaohre van de Rüerns. Ohohoh, de Mensk gaff immer noch kiene Ruh. Üm Striet uut en Weg to gaohn, dai de gütige Gott den Mensken gar noch de teihn Jäöhrkes van de Aapen debi. Mehr göng nich. Schluss.

     Kick, so liäwet wi Mensken nu auk bis vandage in etwa demit: De ersten deertig Jaohre geiht et us rundüm guet. Dann folget nao den siemmden Hiemmel mehrst so wat an Iäselsjaohre. Daonao sind de Hundejaohrn nich mehr wiet. Dat Haor lichtet sick de Tiähn fallet uut – un nich weinige verkruupet sick in de Ecken un knurret herüm. Krieget auk de lessten Jaohre nich den rechten Dreih, kann et us es de Aapen gaohn. Kümp et heel harre, landet nich weinige, so es de Aapen int Gehege, gar noch in en Gitterbett. Fazit: Man sall usen Hergott de nich bi drinküeren.

En Besöök in Zoo –
oh, oh, oh –

Bild: pixabay

Lange vördem et in Rheine den schönen Naturzoo an de Saline in Bentlage gaff, süngen de Kölner all: „Eene Besoch im Zoo – oh, oh, oh, oh …“ Et giff in de Zoogeheges jä auk so allerhand to bekieken, wat man ansüss so in natura nich to seihn krich. Drüm singet se in Köln auk debi: „Nä wat is dat schön, oh wat wunderschön!“

Kerstings Oma un Opa uut Kattenvenne wollen sick met iähren lütken Enkel Jens auk es en schönen Dag hier in‘ Rheinsken Zoo maaken. Jens, jüst in de Schoole, konn dao auk sicher all guet wat bi liärnen. Mehr äs fröher sind de Blagen vandage ja all wiet demet hen. Dao kann man in en Zoo nix verkehrt bi maaken. Giff vull to seihn, wat in Naturo ansüss män selten is. Man denke bloß an de undöchten Aapen. Jensken wör auk glieks heel neeschierig. De Aollen daien em gar immer vörliäsen, wat dao up de Schildkes an de Gehege stönn.

„Was steht da?“, fröög he un wiesede up de Taofel an dat Gitter. Oma gaffelde met de Brill harüm un liäsede, Kopp in en Nacken: Lemuren. Soso. Opa sagg niäbenbi: „Kick es eene an, wat et doch nich alle so giff.“ Doch van de Lemuren wör nix to seihn. Nu ja, villicht wollen sick de Diers nich so gern wiesen. Doch Zoo is Zoo. Üm se recht bekieken to können, göng et in dat Lemurenhuus. Dao söhgen se, wat se söhgen wollen. „Interessant, interessant“, mennde Opa, „dat süht man nich alle Dage.“

Dann göngt wieder. „Was steht da denn?“, fröög Jens glieks ümt Eck all wier. Oma kreeg de Brill gar nich van en Kopp: „Emu“, bookstabeerde se. „Kick es eene an“, nickoppede Opa. „Was is denn en Emu?“, fröög dat Kerlken. „Ein Tier“, sagg Oma. So Bünsels könnt aower auk fraogen! „Was für ein Tier denn?“ „Nu ja, ein Zootier eben“, woll Opa en End devon maaken un dai de all en Tratt mehr bi. Oma aower meinde, auk so Emus könnden se sick in dat Emuhuus gerne maol naihger bekieken. Opa auk wier mit. Jens belehrde em auk glieks: „Das is ja ein ganz großer Vogel!“ Opa nickoppede un sää: „Jaja, nu seh ichs auch.“ Dann wier druut dao.

As se buuten wiedergöngen, bleef Jens sietto (abseits) all wier staohn un wiesede up en Schildken. He fröög. „Was steht da denn?“ „Damen“, sagg Opa. „Oh“, keek Jens all wier sehr interessiert, „da möchte ich auch mal reingehen und mir die näher begucken.“

Dreemaol Null bliff Null

Bild: pixabay

Wu et fröher in de Düörpschool so göng, dao weet‘ de Kölners vandage noch en Leed van to singen. Bi iähr stönn daomaols, „in de Kayass Nummer null …“, ne steenaolt School un dao härren se drin studeert. Dao den Liähre was en Welsch, de spröök eenzig män bloß Kölsch un bi em härren se studeert. Dao is nu wuohl wat bi brick gaohn (daneben- bzw. verlorengegangen). Doch well kann ännersiets schon all’s wietten? Drüm singet se in Köln up klooke Fraogen unscheniert: „Nänä, dat wissen we nit mehr, janz bestimmt nich mehr!“ Denn se wören jä bi den Liähre Welsch in de Klass! Un, nu ja, den Rest kanns di denken. Nu aower män nich glieks affwinken, eens dat wüssen se immer noch sicher: „Dreemaol Null is Null“ – un dat bleef auk Null! Daomet aff. Se wollen de denn auk wieders nix mehr van hören. Bloß singen wollen se de noch wuohl gerne van. Tschä, dann will wi se män singen laoten.

     In männig Düörpschool wör dat hier fröher met de Schoolmesters un dat Plattdüütsch nich vull änners. Bi mi in Rheine wör et daomaols in de Sprickmannstraote de Michaelschoole met den Liähre Wilmer. De guede Mann dai wat he konn un göng immer up un daal in de Klass, ümdat wi Bünsels auk liekermaoten Verstand debi in en Kopp kreegen. Daobi dai he et met de Studeererie noch wuohl schön volkstümlick.

     As nu maol, so es bi den Liähre Welsch in Köln, auk hier in Rheine bi den Liähre Wilmer, Riäken dran wör, sach Wilmer: „Passt mal alle gut auf. Also. Der Vater hat eine Kuh, die den Tag so, saan wer mal, zehn Liter Milch gibt. Klemens, was meinst du, wieviel Milch gibt die Kuh nu wohl in zehn Tage?“ Kleemken keek em lück dutt (verwundert) an un sach: „Hö? Mein Vater hat gar keine Kuh, Herr Lehrer.“ Wilmer bleef ganz ruhig. He keek üm sick un fröög: „Anton, was meinst du?“ Tönne druckste lück rüm un anterde: „Ich hab ja gar keinen Vater mehr, der is ja im Krieg gefallen.“ Oh. Dao harre den Schoolmester nu jüst gar nich an dacht. He wuselde en bettken dör Tönnes Meckyhaore un meinde: „Ach, mein lieben Jungen, ja, wi Leid mir das auch tut. Dao wollen wir doch lieber gleich mal hören, ob Konrad es weiß?“ He wiesede up Konrad un reip: „Konrad, so sag du es uns jetze mal!“ Hö? Konrad wüss gar nich, wat he hörde. Dat Kerlken moss de gar bi lachen, as he verwünnert spröök: „Kann ich nix zu sagen. Wir haben ja bloß Bullen, Herr Lehrer, die geben doch gar keine Milch!“ Aower dao klingelde et auk all.

     Ick säch es so: Män guet, dat nu Pause wör.

De Plattdüütschbööker von Otto Pötter uut den Aschendorff-Verlag Mönster
sind alltiets wat Fiens von hier – as Geschenke sind se jüst so recht wat van us!

Bubikopp

Bild: pixabay

Recht nommen, kreeg dat met de Emanzenpassion erst so in de 1930-er Jaohren den rechten Dreih. Fraulüü, de et wuohl wietten wollen, leiten sick in de Frisiersalons en Bubikopp maaken un keeken up maol heel änners debi drin. Nix mehr dao met lange Haore, Knoten, Zöpfe orre Dutt. Naodeln, Spangen, Brennschiärn flögen uut de Kamern. Stattdem dai et en Kamm. Knapp üöwer de Ohren, dat wör de moderne Frau nu an Haore genoog.

De Mannslüe keeken heel verstellt debi. Gott Dank gaff et weinßens noch wat Rüschen an de Röcke. Doch nao en Krieg, twintig Jaohren laater, wör dat so mit Ende van de 1950-er Jaohren auk vörbi. Dao leipen de ersten Fraulüe nu auk all in Buxen. „Beinkleider“, nu ja, dao satt weinßens noch so wat an Leidenschaft bi drin. Ansüss höölden de Kerls nu biätter iähr‘n Schnüss.

Söwwsst Oma woll daomaols all gern met de Tiet gaohn. Immerto dat Knotenbinden wör Änne leed. Also lööt se sick en Bubikopp schnie’en. As iähren lütken Enkel dat söhg, sach dat Kerlken: „Oma, du siehs nu gar nich mehr aus wie ne alte Frau.“

„Kind, wenn du dat män weeß“, freide Änne sick, „wie seh ich denn nu aus?“ „Wie en alten Mann.“

Nich mehr äs dree Dage

Bild: pixabay

Kardinal Galen (1878 – 1946) wör ja bekanntlick vör de Nazis nich bange. Man säch em nao, dat he üm de Ostertiet to de Clemensschwester Laudaberta (sie hatte inoffizielle Informationen, die Anlass für die berühmten Galen-Predigten waren) up guet Platt maol sächt härre: „Angst? För Christen duurt up Ostern hento de Angst män bloß dree Dage.“ Wat ’n Satz.  

Nix keggen de schönen bunten Ostereier. Schön, wenn se Freud un Farwe brenget, besönners nu, wenn de Sönne wier höhger stich. Doch alleene doot et de bunten Eier auk nich. Ostern, dao sitt mehr in. Dat woll so auk wuohl den Lüöwen van Mönster säggen. Nu kann nich jedereen glieks so eenen es Galen sien. Un doch könnden wi Christenmensken to Ostern es maol düssen Satz sacken laoten. För Christen duurt siet Ostern de Angst män bloß dree Dage…

Nich dat de Angst demit uut de Welt is, aower et sitt ächter all dat Bangemaaken mehr noch, wat us nich heelmaol inknicken lött. Well sick an so wat uprichten kann, wäd wuohl nich glieks minnmöötsk (kleinmütig). So eenen es Hölderlin (1770 – 1843) sach: „Wo Gefahr ist, wächst das Rettende auch.“ So guet dat Rettende auk van buuten her is, so düch de Huopnung van binnen her nich minner wat. Papst Johannes XXIII göng met Kardinal Galen liek, as he bekannde: Well glöff, bibbert nich.

Guet so. So schmecket auk sicher de Ostereier noch maol so guet.