
Wuvull Spraoken up de wiede Welt so küert wäd, weet nich eenen so genau. Experten meint, et wären (noch) wuohl so guet 6.500 (Quelle: Crystal, Enzyklopädie der Sprachen S. 284). Un dat van us Mens-ken, van de Diers erst gar nich to küeren. Denn tüskentiets weet wi nich bloß, wu et Katte un Rüer so angaohn könnt, nää, wi kennt auk all den „Gesang der Wale“ un „die Tanzsprache der Honigbienen“. Daovan aff „küert“ allemaol munter üm us rüm de Vüögelkes. Well dr es genau henhört, de merket, dat se sick – oh Wunner – auk keggensietig wat toküert! Tschä, un as wären se us Mensken liek, giff et auk dao wecke, de snäbbelt un snäbbelt, un wier annere, de sind so muulfuul, dat se gar bi’t Jaapen (Gähnen) den Snabel wiet genoog nich upkrieget.
Dat lött sick van dat Rautbüörstken (Rotkehlchen) aower nich säggen; gaiwe (ausdauernd, kräftig) snäbbelt et met: „Schnickerick!“ in de wiede Welt harüm. Heelmaol niärig (munter, lebhaft) sind auk de Swalwen. Wat immer dat hett, se roopet: „Tsiwit!“ Un dann in Düüstern erst de Nachtigall! Iähr Küeren in Gesang Singen is jä nu all mehr äs wunnerbar! Et fänget fien sachte, lück gedehnt mit: „Dü-dü-dü…“. Dann rullt up un daale ’n wunnerbar Gezwitsker, wat met „Huit!“ ennet. Is se aower dull, sägg se bloß hatt un kuortaff: „Karr!“ Doch kann et de Amsel, auk Singdrossel nannt, auk wuohl. Häff düssen Vuogel erst es guet sungen, mäck he den End met: „Tix-tix-tix“. Jaja, dao könnden wi us nu noch so lange mit befassen, wi wüörden de doch nich so ganz klook druut. Mott auk nich. Frei di doch eenfach dao buuten leiwer an all dat Schnickerick Dü-dü. Ick sägg mi eenfach so. Sitt ick nu sommerdages still in Gaorn un luster, so sägg ick mi:
Der Vögel Sprache, Tag um Tag,
wer weiß, was all das heißen mag?
Gott weiß es und die Amsel auch,
die eben tönte noch im Strauch –
und unbegreiflich sprach und sang –
da reichte schon allein der Klang.
Wat mehr? Nix mehr. Off wi se verstaoht orre nich: Wunner rund üm us to!
