He kömmt ganz sacht, de aolle Dag;
et wäd nich biätter, ach, ach ach …
Man merkt, dat man nich all’s mehr kann
un lött an sick nich all’s mehr ran.

Un auk dat künstlicke Gebiss,
dat is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.

De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.

Dat Profil wätt langsam kläglick,
man nemmet to, nu baolle täglick.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel …

Stellt sick de Kopp auk noch so quer,
nutzen dött dat doch nix mehr.
Erst recht helpt nix, wenn wi bloß stüöhnt,
et hölp us mehr, wat wi noch küönnt!

Vull Aolle aower simmeleert:
Wat süss nich all’s wuohl noch passeert?!
Un statt to jamken: „Oh so ’n Schitt!“,
hölp männigmaol dann mehr en Tritt

int Ächterpand, herrjenochmaol!
Et is doch nich mehr alls egaol …
Un bloß breet up den Ääs noch kliäben,
wat sall man dao denn noch beliäben?

Man mott jä nich glieks rümtospringen,
doch schön es ruutgaohn, küeren, singen
orre liäsen in guet Böök‘,
verdriff met Luun so männig Spöök.

Drüm gaoh heruut off radel Rad,
un doo auk ruhig för änn’re wat.
Vull muntert up, drüm freu di mehr,
auk use Plattdüütsch helpet sehr.

Et mäck fideel, auk wenn’t maol schuert,
schön Plattdüütschpraoten, dat dött guet.
Auk daomit könnt wi us verwüöhnen,
et giff genoog, üm nich to stüöhnen!

Gaoht drollig Döönkes dör de Runde,
krönet dat glieks jede Stunde.
Met Jamkerie wäd dann nich fackelt,
wi lachet, dat de Heide wackelt.

Dat mäck alltiets mehr äs risk (frisch, munter),
met nette Lüe bineen an‘ Disk.
Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick gar eenen kümmeln.

Ja, dat giff Lecht in‘ griesen Dag,
ne arme Siäl, de dat nich mag.

Wi Menskenkinner hier up Erden
willt aolt – un doch nich öller werden.
Ja nich so gau debi vöran!
Doch hölt nich eenen dao wat an …

Off wi et kuort willt orre lang,
de Natur geiht iähren Gang.
De Tiet, se dreiht sick nich nao us –
un eenes Dages is gar Schluss.

Dao nutzet auk kien Hassebassen.
Stattdem in Ruhe sick befassen
van Hiärten met lück schöne Saaken
is better, äs sick unwies maaken.

Knipp auk Verschleiß maol hier un dao,
loot‘ auk de Kräfte wuohl wat nao,
so steckt de Siäl doch vull Verlangen –
jüst daorüm laot wi us nich hangen.

Helpt us auk nich bi’n besten Willen
nich alltiets mehr de besten Pillen,
so fleit wi doch up Kniff un Pfiff,
wenn bloß de Kopp män munter bliff.

Drüm is denn auk dat Öllerwerden
nich Quiälerie bloß met Beschwerden.
Off froh wi sind orre bloß snaaket,
et kömmt drup an, wat wi druut maaket!

Oh, wo is de Tiet bloß bliebben,
as ’t Dag för Dag noch Wunner gaff?
Nu steiht vöran all graut de Siebben,
dao find’t di nu erst es mit aff.

Doch is et wüerklich nu so schlimm,
met griese Haor nich jung mehr sien?
Well meint, he wör nen Iesegrimm,
mäck sömms sick aolt met Drächt un Pien.

Alltiets giff ’t Wunner auk för di.
maol so, maol so mott man se nöögen (suchen);
egaol de Tiet, et steiht di frie,
w u du et döss, dat Wäögen.

Ach, laot den Kopp doch nich so hangen.
Weeß denn nix Rechtes antofangen?
Nu treck nich glieks auk noch ne Schnuut.
Gaoh leiwer es maol schön wier ruut!

Laot di daobi män gar nich driewen,
man sall jä bloß schön munter bliewen.
Daoför bruuks bloß ’n bettken doon,
genoog för so wat giff ’t jä schon.

För de Gesundheit radel Rad,
schwemm, spazeer, ja, maak doch wat!
Doch auk de Kunst will pfleget sien,
drüm gaoh es uut, so richtig fien!

Pousseer auk mopsfideel es wier,
dat hölt de Glückhormon in Stüer.
Schütt di ’n Löchten uut de Aogen,
kanns dat auk giän maol öfters waogen.

Vull muntert up, drüm freu di mehr.
Auk use Plattdüütsk helpet sehr!
Wi nemmt nich glieks wat krumm debi –
dat muntert up, mäck licht un frie.

Manchs praotet wi so wat deher,
dat versteiht kien Mensch nich mehr.
De Kopp denkt sick Gott weet wat uut,
üm Nix gifft glieks ’n graut Geluut.

Du simmeleers un denks: Wat nu?
Met so wat kuemm ick nich up Du.
Un lutt et noch so klook, apatt
de Kopp, de dreiht sick bloß bi dat.

Wu schön daogieggen is et dann,
wenn man in Ruh sick setten kann –
alleene mit ’n schönet Book.
Dat mäck tofriär un nich bloß klook.

Dann hät dat Hiärtken auk es wat –
un dat erst recht so mit us‘ Platt!
Denn Plattdüütsk liäsen, dat döt guet,
wenn et auk wuohl wat länger duert.

Drüm nemm di Tiet, nich Schwupdiwup –
dann gaoht dao Hiärt un Siäl bi up.
Et mäck di froh, wat ick di säch,
drüm lech dat Bööksken nich glieks wech.

Ja, sitts du erst es guet daobi,
so mäck dat Book glieks mehr uut di.
Villicht kömmt di dann gar in ’n Sinn:
Düt Book, dat is för mi ’n Gewinn!