Wat mäck aolt?

Bild: pixabay

Aolt maakt nich män bloß de Jaohre,
auk alleen nich griese Haore.

Aolt is, well sick sömms beduert,
scheel üm sick kick un biestrig luert.

Aolt mäck, bloß von Krankheit praoten
un wat guet is, gnaddrig laoten.

Aolt mäck Knöttern, Brummen, Käbbeln;
wiesklook quatern, bätzig schnäbbeln.

Aolt, dat schinnt auk immer dör,
wenn fröher alles biätter wör.

Et giff doch mehr noch äs Malessen!
Dann kanns di dankbar auk schön ressen.

Et geiht üm mehr

Bild: pixabay

Mit de Dage wäss dat Körn in de Wiäken,
un mit de Wiäken to Ähren för de Seise;
dör de Seise aower to Braut un Speise.

Geiht hier den Kopp dat auk wuohl quer,
lesstendlick geiht et üm wiet mehr.

Wi riepet mit de Dage in de Jaohre,
un mit de Jaohre to Ernte för den Daut;
dör den Daut aower to heelmaol wat Graut‘.

Geiht hier den Kopp dat auk wuohl quer,
lesstendlick geiht et üm wiet mehr.

Munter bliewen

Bild: pixabay

Ach, laot den Kopp doch nich so hangen.
Weeß denn nix Rechtes antofangen?
Nu treck nich glieks auk noch ne Schnuut.
Gaoh leiwer es maol schön wier ruut!

Laot di daobi män gar nich driewen,
man sall jä bloß schön munter bliewen.
Daoför bruuks bloß ’n bettken doon,
genoog för so wat giff ’t jä schon.

För de Gesundheit radel Rad,
schwemm, spazeer, ja, maak doch wat!
Doch auk de Kunst will pfleget sien,
drüm gaoh es uut, so richtig fien!

Pousseer auk mopsfideel es wier,
dat hölt de Glückhormon in Stüer.
Schütt di ’n Löchten uut de Aogen,
kanns dat auk giän maol öfters waogen.

Vull muntert up, drüm freu di mehr.
Auk use Plattdüütsk helpet sehr!
Wi nemmt nich glieks wat krumm debi –
dat muntert up, mäck licht un frie.

Eenmaol is et sowiet

Bild: pixabay

Well denket dao all giäne an,
auk wi sind dran, met Jan un Mann.
So, es van’ Baom dat Blatt föllt daal,
so geiht us dat hier alle maol.

För alle kömmt de lesste Schritt –
eener nemmt den annern mit.
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.

Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet –
för mi un di is et dann Tiet.

Auk för us is eenmaol Schluss.
Eenmaol grient se auk üm us.
Eenmaol brennt dat ew’ge Lämpken auk för us
up Kösters Kämpken.

Un wat dann? Well dat män wüss…
Et schinnt us doch wat ungewiss.
Orre döt de Daut et klären
un nemmt us met in Hiemmelssphären?

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
„Dann aber“ kenn wi ’t ganz un gar!
So mäck de Bibel us dat klar
(1. Kor 13, 9 – 12).

Well daovan nix nich wietten will,
de sie bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krich,
biätter is dat sicher nich.

Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männich Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht ’t wieder…

Aobend an’ See

Bild: pixabay

Still un blenkern ligg de See
in de warme Aobendsünn.
An ’t anner Ufer steiht ’n Reh.
Still kick et hauch, so üm sick rüm.

Off et mi süht an miene Stelle,
achter Röhricht an den Weiher?
Üm mi stich jüste ne Libelle,
patt dreiht se aff, hen to den Reiher.

De kick nich rechts un kick nich links,
de kick bloß stump, egaol up’t Waater.
Dat is mit em villicht ’n Dings,
’n Erpel mäck auk all Gesnaater.

Stief steiht de Reiher, ganz alleen,
as harr he sömms sick dao vergiätten.
Doch kick he dao, up Stelzenbeen,
gedüllig nao sien Aobendiätten.

Dat Waater aower, spieggelblank,
süht uut, as gaff ’t nich eene Barbe.
Klook sind de Fiske, Gott sei Dank,
auk wenn de Reiher denkt: Ick darbe…

Daoför singt nu de Gaitling hall
sien schönste Aobendliedken.
De Sönne sackt lück deeper all;
egaol, ick gönn mi noch ’n Tietken.