Bild: pixabay

Wat giff et wuohl up use Welt,
wat schier nix kost‘ un doch vull tellt?
Et mäck nich boss (arm) un nich malatt (krank) –
un auk noch eenfach is di dat.

Den kruusen Sinn bloß öfters lieken
un dann män lück wat netter kieken!
Nich bollerig, so es nen Dwinger –
un Vörsicht met den Wiesefinger.

Nich simmelantig all’s so dreih’n,
büs dat nix Guet’s mehr is to seihn.
Well bloß Probleme söch un blärrt,
süht nu maol glieks auk dat, wat stört.

Doch auk de Muul nich hangen laoten
stattdem met Luune munter praoten.
Un iämso lustern met Intress‘ –
dat glättet fien de kruuse Bless (Stirn).

Üm prick (ordentlich, schön) to sien bruukt et nich vull,
män bloß wat fröndlicker, statt dull.
Met Hiärt un Siäl mehr doon un säggen –
doch auk de Arms es schön beweggen.

Well weet et nich, dat Arm in Arm
et biätter löpp äs … Gott erbarm!
Up Schullern kloppen, sachte strieken,
lött us met Wonn‘ de Hande rieken.

Ümarmen sick maol, eenfach so,
dat mäck us gar noch mehr äs froh.
Klooke Worde, Simmeleer’n,
dat döt bi so wat nix äs stör’n.

Ümarmt tellt nich dat klooke Denken.
Ümarmt lött Glück sick eenfach schenken.
An sick ganz eenfach, doch gar’ntiert
maakt wi auk so wat kompleziert…

Moses wör nen Wundermann.
He kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Noch grötter Wunner gifft et hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut löpp … Bier!

Dann is et vull hier in de Pinten.
Man küert un lachet üöwer Quinten.
Un singt, so dat et alle freit:
„Ein Prosit der Gemütlichkeit!“

Bi us wüss’t all de Aolle Fritz:
’n guet Glas Beer, samt Korn mit Stritz,
dat is nich bloß to Fierdag‘ wat,
dat is ansüss auk nich verkatt.

Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick so eenen kümmeln.
Lecht giff dat in ’n griesen Dag,
Nen armen Jan, de dat nich mag!

He kömmt ganz sacht, de aolle Dag;
et wäd nich biätter, ach, ach ach …
Man merkt, dat man nich all’s mehr kann
un lött an sick nich all’s mehr ran.

Un auk dat künstlicke Gebiss,
dat is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.

De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.

Dat Profil wäd langsam kläglick,
man nemmt to, nu baolle täglick.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel …

Stellt auk de Kopp sick dann noch quer,
so möch man wanner gar nix mehr.
Doch statt to jammern, fünsch-verwennt,
hölp us wiet mehr, wat wi noch könnt!

Vull Aolle aower simmeleert:
„Wat süss nich noch wuohl all’s passeert?!“
Doch statt to jamken: „Oh so ’n Schitt!“,
hölp biätter dann villicht en Tritt …

int Ächterpand, herrjenochmaol!
Is denn nu glieks all’s egaol?
Et leit sick, mehr äs bloß soiäben,
ne Menge Schöns noch guet beliäben.

Man mott jä nich glieks rümtospringen,
doch schön es ruut, vertellen, singen
orre liäsen in wat guede Böök‘,
verdriff met Luun so männig Spöök.

Geiht et noch, dann rup upt Rad,
doch doo auk ruhig för änn’re wat.
Vull muntert up, so freu di mehr!
Auk use Plattdüütsch helpet sehr.

Nett Plattdüütschpraoten, dat döt guet,
nich eenen de daobi mall murrt.
Gaoht drollig Döönkes dör de Runde,
krönet dat glieks jede Stunde.

Met Jamkerie wäd dao nich fackelt,
wi lachet, dat de Heide wackelt.
Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött sick wuohl auk noch eenen kümmeln.

Denn eens mäck dörgaohns frisk un risk,
met nette Lüe bineen an‘ Disk.
Auk daomit könnt wi us verwüöhnen:
Et giff genoog, üm nich to stüöhnen!

All dat giff Lecht in‘ griesen Dag,
ne arme Siäl, de dat nich mag.

Melodie: Die Vogelhochzeit
Plattdeutscher Text: Otto Pötter