Ein Prosit der Gemütlichkeit

Moses wör nen Wundermann.
He kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Noch grötter Wunner gifft et hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut löpp… Bier!

Dann hängt dao Hoot an Hoot in Pinten.
Man küert un lachet üöwer Quinten.
Un singt, so es in alter Zeit:
„Ein Prosit der Gemütlichkeit!“

Bi us wüss’t all de Aolle Fritz:
’n guet Glas Beer, samt Korn met Stritz,
un nette Lüe daobi an’ Disk,
dat mäck de Luune mehr äs risk (richtet auf).

Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick auk eenen kümmeln.
Lecht giff dat in ’n griesen Dach,
’n armen Kerl, de dat nich mach!

Je mehr nu drin kümp, will wier druut.
Dat rumoort nu maol – wat luut.
Denn quillt de Buuk van schöne Saaken,
willt de sick wanner Luft wier maaken.

Eher dat et sowiet is dao nu,
laot ick ju daobi schön in Ruh –
un sägg: Ein Prosit der Gemütlichkeit!
Auk dann, wenn et daobi maol weiht…

Moss di nich ärgern

Moss di nich ärgern, dat hät kienen Wert.
Moss di bloß wünnern, wat all’s so passeert.
Immer moss denken: De Lüe bünd nich klook.
Dao kann ick bloß lachen, dat is mi genoog.

Moss di nich ärgern, simmleer nich harüm.
Et bliff nich dat ganze Liäben bloß schlimm…
Et ännert sick all’s – nao Schnee werd t’ wier gröön.
Moss di nich ärgern, dat Liäben is schön!

Schick et in de Tiet

Bild: pixabay

Bild: pixabay

Nach Zeilen von Theodor Fontane (1819 – 1898)

Schinnt di maol wier wat unerhört,
bis deep uut Hiärten du empört,
kröpp di nich up un laot den Striet,
schick et män leiwer in de Tiet.

An’ ersten Dag schimps met di sömms.
De twedde häff all wat Gewönnts.
An’ deerden Dag is ’t üöwerstaohn.
Nu kann et sachtwech wiedergaohn.

Von Belang is ’t bloß för Stunden;
kuort drup all is ’t üöwerwunden.
Mit Ärger geiht et bloß deniäben;
doch met de Tiet geiht’ guet in’ Liäben.

Laot mi män sachte Rädken föhr’n

Bild: Exerzitienhaus Ahmsen

De Dokters säggt, et is ’n Siägen,
so vull es ’t geiht, wat dran to doon,
sick buuten flietig to bewiägen –
Gesundheit wör daoför de Lohn.

Dat kosset mi kien Haupen Geld
un doch kann ick mi guet trainieren,
ohn dat ick spiellen mott den Held
orre mi gar mott blamieren.

Froh radel ick so hen, ganz still,
staoh nimmer nich in’ Stau –
un tank daobi, sovull ick will,
gesunde Luft för lau.

In kiene Klemme steck ick,
ick doo vergnögt wat mi jüst passt;
auk met dat Parken häb ick
nich Ärgerie noch Last.

Mott ick nu auk wuohl manges puußen,
so döt mi dat an sick noch stählen.
’n anner maol laot ick ’t dann suusen,
ick alleen kann dat jä wählen.

Drüm locker weg män immerto
un nich glieks jagen allto sehr;
süss quiält di wanner wahn de Poo –
un dann bis gar nich guet tofriär.

Fört Radeln gellet generell:
Schön munter, dann is et gesund;
süss stieg män aff glieks, up de Stell,
süss häs den Ääs naoher noch wund.

Söwwst wenn ick dann to Foot es laupe,
giff mi de Fietse guet noch Stütz.
Un wenn ick gau nu noch wat kaupe,
is ’t Körfken schön mi so noch nütz.

För mi giff’t nix to üöwerleggen,
up’t Rad doo ick nich eenen stör’n.
So möch ick reinheruut auk säggen:
Laot mi män sachte Rädken föhr’n.

Schippern up de Iemse

Up de Iemse schippern, dat is
‘n ruhiget Schippern, ohne Schiss…
Dört Waater strick dat Schipp, aalglatt;
wi maakt debi us nich es natt.

Erholen lött et sich nich biätter,
to schwemmen so, ohn’ Badewärter.
Daobi auk noch ’n frisket Beer,
wat will man süss denn wuohl noch mehr?

Üöwer sachtweg schwappkend Wellen
strieket muntere Libellen.
Un lück naihge bi de Brüggen,
danzt up un daale geck de Müggen.

Se danzet nao den Gaitlingsang,
de hocket up ne Uferbank.
Dat Schipp, et schwappket still dehen,
an Büschk vörbie, an Wiesk un Venn.

De Blick geiht wiet, de Sinn’ sind still;
in’ Kopp ’n Lied, dat singen will.
So up de Iemse schippern, schön met Piff,
dat is dat Schönste, wat et giff!