Eenmaol is et sowiet

Well denket dao all giäne an,
auk wi sind dran, met Jan un Mann.
So, es van’ Baom dat Blatt föllt daal,
so geiht us dat hier alle maol.

För alle kömmt de lesste Schritt –
eener nemmt den annern mit.
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.

Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet –
för mi un di is et dann Tiet.

Auk för us is eenmaol Schluss.
Eenmaol grient se auk üm us.
Eenmaol brennt dat ew’ge Lämpken auk för us
up Kösters Kämpken.

Un wat dann? Well dat män wüss…
Et schinnt us doch wat ungewiss.
Orre döt de Daut et klären
un nemmt us met in Hiemmelssphären?

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
„Dann aber“ kenn wi ’t ganz un gar!
So mäck de Bibel us dat klar
(1. Kor 13, 9 – 12).

Well daovan nix nich wietten will,
de sie bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krich,
biätter is dat sicher nich.

Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männich Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht ’t wieder…

Aobend an’ See

Bild: pixabay

Still un blenkern ligg de See
in de warme Aobendsünn.
An ’t anner Ufer steiht ’n Reh.
Still kick et hauch, so üm sick rüm.

Off et mi süht an miene Stelle,
achter Röhricht an den Weiher?
Üm mi stich jüste ne Libelle,
patt dreiht se aff, hen to den Reiher.

De kick nich rechts un kick nich links,
de kick bloß stump, egaol up’t Waater.
Dat is mit em villicht ’n Dings,
’n Erpel mäck auk all Gesnaater.

Stief steiht de Reiher, ganz alleen,
as harr he sömms sick dao vergiätten.
Doch kick he dao, up Stelzenbeen,
gedüllig nao sien Aobendiätten.

Dat Waater aower, spieggelblank,
süht uut, as gaff ’t nich eene Barbe.
Klook sind de Fiske, Gott sei Dank,
auk wenn de Reiher denkt: Ick darbe…

Daoför singt nu de Gaitling hall
sien schönste Aobendliedken.
De Sönne sackt lück deeper all;
egaol, ick gönn mi noch ’n Tietken.

Du hill’ge Geist, komm up us daal

Bild: pixabay

Du hill’ge Gist, komm up us daal,
breng Lecht, wat düüster is un fahl.
Straohle Glanz in düsse Welt.

Komm, de us to Anmoot driff.
Komm, de Kraft un Schwung us giff,
so dat wi stattlick us hier stellt.

Komm, de Traust us giff in Naut,
de söwwst up Scherben noch wier baut,
richte up, wat daale ligg.

Help maaken us, wat better kann
un auk wat säggen, jüste dann,
wenn all änners knipp un schwigg.

Komm, de Fuck us giff, wenn ‘t mott,
de us bewahrt vör schier Verdrott,
de Been us mäck mit Kraft.

Gewe us nen klaoren Blick,
dat wi vöran kommt, Stück üm Stück –
un so den heelen End guet schafft.

Ein Prosit der Gemütlichkeit

Bild: pixabay

Moses wör nen Wundermann.
He kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Noch grötter Wunner gifft et hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut löpp… Bier!

Dann hängt dao Hoot an Hoot in Pinten.
Man küert un lachet üöwer Quinten.
Un singt, so es in alter Zeit:
„Ein Prosit der Gemütlichkeit!“

Bi us wüss’t all de Aolle Fritz:
’n guet Glas Beer, samt Korn met Stritz,
un nette Lüe daobi an’ Disk,
dat mäck de Luune mehr äs risk (richtet auf).

Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick auk eenen kümmeln.
Lecht giff dat in ’n griesen Dach,
’n armen Kerl, de dat nich mach!

Je mehr nu drin kümp, will wier druut.
Dat rumoort nu maol – wat luut.
Denn quillt de Buuk van schöne Saaken,
willt de sick wanner Luft wier maaken.

Eher dat et sowiet is dao nu,
laot ick ju daobi schön in Ruh –
un sägg: Ein Prosit der Gemütlichkeit!
Auk dann, wenn et daobi maol weiht…

Moss di nich ärgern

Bild: pixabay

Moss di nich ärgern, dat hät kienen Wert.
Moss di bloß wünnern, wat all’s so passeert.
Immer moss denken: De Lüe bünd nich klook.
Dao kann ick bloß lachen, dat is mi genoog.

Moss di nich ärgern, simmleer nich harüm.
Et bliff nich dat ganze Liäben bloß schlimm…
Et ännert sick all’s – nao Schnee werd t’ wier gröön.
Moss di nich ärgern, dat Liäben is schön!