Manchs praotet wi so wat deher,
dat versteiht kien Mensch nich mehr.
De Kopp denkt sick Gott weet wat uut,
üm Nix gifft glieks ’n graut Geluut.

Du simmeleers un denks: Wat nu?
Met so wat kuemm ick nich up Du.
Un lutt et noch so klook, apatt
de Kopp, de dreiht sick bloß bi dat.

Wu schön daogieggen is et dann,
wenn man in Ruh sick setten kann –
alleene mit ’n schönet Book.
Dat mäck tofriär un nich bloß klook.

Dann hät dat Hiärtken auk es wat –
un dat erst recht so mit us‘ Platt!
Denn Plattdüütsk liäsen, dat döt guet,
wenn et auk wuohl wat länger duert.

Drüm nemm di Tiet, nich Schwupdiwup –
dann gaoht dao Hiärt un Siäl bi up.
Et mäck di froh, wat ick di säch,
drüm lech dat Bööksken nich glieks wech.

Ja, sitts du erst es guet daobi,
so mäck dat Book glieks mehr uut di.
Villicht kömmt di dann gar in ’n Sinn:
Düt Book, dat is för mi ’n Gewinn!

Ick bruuke kien Tamtam.
Mi is alleene auk nich bang.
Ick häbe ja ’n moji Plecksken,
dat is mien lütke Liäseecksken

wo icke, ohne je to stressen,
mi alltiets wunnerbar kann ressen.
Geiht‘ buuten rund auk mit Klimbim,
so gieff ick dao schier gar nix üm.

Doch mien Hook is ’t schönste Kämpken
mit Chaiselongue un Liäselämpken.
Upt Böökerbrett is hengestellt,
wat miene Welt in Orden hölt.

Ach jao, dat Wandbeld vis a vis,
dat is de auk noch schön mit bi.
Dao schinnt de Maond so dör de Baime,
dat schenkt mi oft de schönsten Draime.

Ja, mi is et dat leiwste Plecksken,
mien lütke, moj Kuschelecksken.
In mienen Hook sin ’k guet tofriär;
dat is mien Riek, wat will ick mehr?

Schippern up de Iemse is
‘n stillket Schippern, ohne Schiss.
Auk wenn et gluckert dann un wann,
schwappket de Kahn liekuut, liekan.

Üöwer paddelformte Wellen
staoht un suuset de Libellen.
Un lück naihge bi de Brüggen,
danzt up un daale munter Müggen.

Bi Gaitlingsang un Antenschnack,
bi Poggen, gar maol Huckepack,
treck up de Iems de Kahn dehen,
an Büschk vörbie, an Wiesk un Venn.

Wiet geiht de Blick, de Kopp bliff still,
doch söch he wat, dat singen will …
Dött et dann Fleiten bloß apatt,
is för de Iems dat auk all wat.

Still un blenkern ligg de See
in de warme Aobendsünn.
An ’t anner Ufer steiht ’n Reh.
Still kick et hauch, so üm sick rüm.

Off et mi süht an miene Stelle,
achter Röhricht an den Weiher?
Üm mi stigg jüst ne Libelle;
se dreiht aff, hen to den Reiher.

De kick nich rechts un kick nich links,
de kick bloß stump, egaol up’t Waater.
Sietto van achten her, dao rings,
mäck nu en Erpel graut Gesnaater.

Piel steiht de Reiher, stief, alleen,
as härr he sömms sick dao vergiätten.
Doch kick he dao up Stelzenbeen,
gedüllig nao sien Aobendiätten.

Dat Waater aower spieggelblank,
dünkt, as gäff‘t nich eene Barbe.
Auk Fiske sind wuohl klook, Gott Dank,
söwwst wenn de Reiher denkt: Ick darbe…

Daoför trällert de Gaitling hall
sien schönste Aobendliedken.
De Sönne sackt lück deeper all –
egaol, ick gönn mi gern dao noch ’n Tietken.

De Jägersmann geiht up de Pirsch,
he is begierig maol wier up en Hirsch.
Bi „Waidmanns Heil” un „Halali“
beginnt auk glieks de Ballerie.

De Hirsch kick up un denket geck,
nu wäd et Tiet, män gau hier weg.
He warnet üm sick to: „Giewwt acht!
Maakt dat ji futt kömmt, et is Jagd!“

So söch dat Wild met List un Tücke,
sick wietaff schlau ne sich’re Lücke.
Un denkt: „Se häbt se wuohl nich alle,
wi laupt iähr doch nich in de Falle …“

De Jägersamnn, he schüttt un knallt,
doch schinnt lück lierig em de Wald.
De Hirsch kick em van ächten to
un lacht et uut bi dat Gedoo.

All de düere Munission,
se brenget kiene Provision.
De Jägersmann mäck Piff, Paff, Puff,
doch is sien Scheiten nix äs Bluff.

De Böllerie geiht heel in ’n Wind.
Et schinnt, de Jägersmann wär blind.
Dann is de Jagd auk all vörbi.
Et wör män nix es Knallerie.