Et kippt

Niäbelfahnen wabert kaolt.
Fuchtklamm strick et gries dört Holt.
Nix wat de ferne Sönn noch dräch:
Dat Jaohr, et kippt, baoll is et wech.

Baimstümp staoht stief es dralle Staaken.
Et dröppelt kaolt van fühnig Braken (dicke Geäst).
Fröh wiest de Dach, wu he sick lech.
Dat Jaohr, et kippt, baoll is et wech.

De Nachtigall triliert nich mehr.
Iähr Singen is all lange her.
Dat Daudenvüögelken nu säch:
Dat Jaohr, et kippt, baoll is et wech.

Un huult et gar so üm de Düör’n,
sall auk dat nich graut noch stör’n.
Bloß Kraihen möppelt luuthals, frech:
Dat Jaohr, et kippt, baoll is et wech.

Gedanken schummelt wiethen trügge,
as man noch munter wör un flügge.
Doch is betahlt längst düsse Zech.
Dat Jaohr, et kippt, baoll is et wech.

Dimstrig werd et kaom noch lecht.
So grummelt sick de Kopp wat t’recht.
Doch giff et vull, wat guet em dräch;
denn Schönet bliff, dat is nich wech…

Up en Kerkhoff in‘ November

Up en Kerkhoff, naomeddags in‘ November, wenn de Grafflatüchten all keggen fuchte Niäbelträönen un dat griese Tweedüüstern anflickskert, dann, jao, jüst dann gaoh dao es up un daal, tüsken all de armen Siälen. Andacht gripp di an. Mi is dann, as härre de Siäle Heimweh…

Heimweh? Hett et nich: „Aschke to Aschke“? Dat is so. Un doch…

Dat „doch“ is et, wat dao so wunnerlick naoklinget. Erst recht up ’n Kerkhoff in‘ November. Bloß dann nich dao glieks uutkniepen. Nä. Leiwer so wunnerlicke Schuurs (seltsame Gefühle) uuthaollen. Sick devan antappen laoten (berühren lassen). Lustern, üm sick kieken…Nen Tuunegel (Igel), de in fucht Laof rüüsket, weil he et drock häff. He will achter nen Graffsteen sien Winterquartier inrichten. Guet dat wi nich tuusken mött’…

Huu! Verfeert (verwirrt) schreck ick up, as de up maol uut den Niäbel ne schwatte Dohle upflügg. Mit den komm’den Winter sitt hier – truulick behöödet – tüsken Hülskrabben, Lorbeerbüschke un Truerkoppen (Trauerweiden) vull wat an Vüögel. Ach ja, Truerkoppen, düsse aollen Knubben. Iähre fienen Swieppen (Peitschen), de Wiedenquasten (Weidenzweige), hanget baoll bis an de Grund un weiget sick män so iäben bloß hen un her, so as wollen se van den flücht’gen Niäbel noch wat infangen.

Dä, all wier!

Nu stuuwet met schräbbelig „Rak-Rak-Rak“ dao buoben haruut up maol Kraihen met nen Flittkenschlag, de an schwatte Fächer gemahnt. Et schütt mi män so dör! Nix derglieken bi all de, de dao in de Kuhlen ligget. Ruhe. Graff an Graff. Naomen üöwer Naomen, in Marmolblöcke meisselt. Hier un dao gar nen Titel. Nu ja. Aower wat tellt de hier noch? Granitkrüüße, wo drunner steiht: „Der Tod ist Heimkehr“. Wüerklick? Wat is würerklich? Ick denke: „Et is, es et is.“

Nen lütkten Lüning sitt up ’n Krüüß un kick üm sick, so, as woll he säggen: „Kiek män. Hier bliff nich vull van us.“ So is dat up ’n Kerkhoff. Doch in de Bibel steiht, wi wören mehr äs bloß nen Dutz Knuoken. Dao steiht, Geist un Siäl wören jä auk noch dao.

Kiek di män nen Lieknam an, de Kopp is de noch wuohl, doch de Kopp alleene kann nich (mehr) denken. Auk dat Hiärt sitt noch in‘ Liewe, doch dat Hiärt alleene föhlt nix. Du kanns met de Lieke schimpen orre iähr wehmüödig noch maol strieken. Egaol. se krigg et nich gewahr. Dat, wat den Mensken uutmöök, et is de nich mehr. Wat dao is, is män bloß noch ne Hülle, dat Wesentlicke is för us nich mehr to seihn (Antoine de Saint- Exupéry, 1900 – 1944: Der Kleine Prinz).

Ja, dat Wesentlicke is et, worup et ankömmt. Use Siäl. Use eenlicke Liäbensenergie. Sägg et, wu et wills. Egaol. Et is, es et is. Un wo is nu de Siäl? De Bibel sägg us, dao wo se her kaim (Koh 12,7). Heimweh? Heimkehr?

Göng et üm den Daut, spröök usen aollen Schoolmester fröher van: Entleiblichung. Wat ’n Wort. Et geiht mi nich uut ’n Kopp, dao up en Kerkhoff, naomeddags in‘ November, wo de Kiässkes all keggen dat Tweedüstern anflickskert. Wu sall ick säggen? Ick föhl mi guet daobi.

♣   ♣   ♣

Siehe auch die vom Autor im Aschendorff Verlag Münster erschienenen Bücher:

  • Bömmskes & Bömmelkes
  • Notizen von Fietsen un Miezen
  • Hackemaih  –  un
  • Kalennerblättkes

Und:

Empfehlenswert – auch als Geschenk für die, die nicht mehr so gut sehen können – die
Hörbuch-CD: So is se, use Art

Bestellt werden kann sie per Anruf beim Copy-Shop Rheine, Tel.: 0 59 71 – 40 54 15
(Montag bis Freitag von 10 – 12 und 15 – 17 Uhr)

Eenfach maol stille sien

Et mäck mi grantig, aower auk naodenklick, wenn up Begräbnisse, achter’n Sarg her, de Lüe iähren Babbel nich haollen könnt. Eenfach maol stille sien, is dat gar dao all nich mehr müöglick? Üöwerhaupt, wat is dat för ne Art, bi den Dauden sienen lessten Gang üöwer ‚t Wiär to sabbeln? Wat sall dat? Nu ja, villicht sall dat üöwer ‚t eegene Unbehagen bi so wat weghelpen. Doch, ick meine, met ’n bettken Anstand göng dat auk änners. Wi bünd doch kiene Kinner mehr, de in‘ düüstern Keller bange bünd un dao met mall Getädder keggenan gaoht.

Man mott auk maol wat an sick rankuemmen laoten, woför faken de rechten Worde feihlet. Jüst dat geiht aower nich met Gebabbel. Eenfach maol stille sien. Villicht kann sick auk us dann es dat wiesen, wat de Kopp alleene nich guet terechte krich. Häbt us denn Hiärt un Siäle nich auk noch wat to säggen? Dao könn wi aower nich keggenan quasseln. Erst wenn et still is, könnt, deep van binnen her, so wat es „Ahnungen“ in us upstiegen, de üöwer ‚t Vernüll (Verstand, Ratio) gaoht. Un wi merket, dat et hierbi up „richtig“ orre „falsch“ gar nich ankömmt, vullmehr, off un wu wi daomit liäben könnt. Up wat huopen können helpet daobi allemaol biätter, es noch so klook Realistengepraot, wat meint, wi mööken us daobi bloß söwwst wat vörwies. Ick gleiw dat nich.

Ick gleiw, dat achter all’s wat is, wiet mehr noch stecket. Bruuket wi bloß stump usen Kopp dao alleene för, giff dat mehr Kopppiene äs Wohlgefallen. Use Liäben, well kann et denn all verdeffendeeren (erklären)? Wo kommet wi her un wo gaoh wi hen? Un well weet all, wu un wann wi wier gaohn mött‘? Eens aower könn wi alltiets: dat Beste druut maaken, wat is. Un dat kann sicher nich immer bloß Gebabbel sien …

To Advent hett et in nen schön Leed: „Auf, auf ihr Herzen, werdet licht.“ Dao is Verstand bi, auk wenn jüst van em debi kiene Rede is. Daoför is et mehr, äs bloß in‘ Kopp geiht. Denn all dat, wat nich van Hiärten kömmt, mäck us nich bloß bange, et „löchtet“ us auk nich in. Üm mehr to seihn bruukt et weder Brill noch klooke Waorde. Un üm mehr to hör’n, mott et eenfach maol stille sien. Dann ahn wi auk villichte, dat in männig Tröönkes Troost sitten kann, de us guet döt.

Ne Daudenkloppe (betende Sterbeschwester) sagg mi es maol: „Et sind de Liäbenden, de antlest de Dauden de Aogen todrücket. Män et sind de Dauden, de us Liäbenden de Aogen upmaaket…“

Well dat nich versteiht, de sall doch eenfach maol stille sien.

Lecker Bällekessuppe

Kastannjengrött’e, dat is ’n pässig Maot för dralle Suppenbällekes, de, bruusend üöwer guet Fleesk in‘ Pott, den Pott blubbern laot‘, so dat et för den Appetit ne schöne Mussik is. Hmm…, Appetit up Rindersuppe met Bällekes! Ne lecker Bällekessuppe wör denn auk Omas Mesterstück.

Ja, de Bällekes, se wören un se bünd noch immer mien Een un All’s. Un immer noch bewahr ick mi up ’n Teller wat devan bis antlest, üm se mi auk schier smacken to laoten, weil man de dann gar noch soiäben nen Fitz Muskat bi gewahr krigg. Hmm, för so nen Teller lecker Bällekessuppe stönn ick nachts wuohl noch stantepee up. Wann auk immer, ick sin de immer wier siälig bi. Schon as Kind göng mi dat so. Wuohl auk, weil nix üöwer Omas Bällekessuppe göng!

Un wat mi dao nich süss noch so bi dör ’n Kopp geiht…

Ick seih se noch, de aolle Küppersbusch-Kuokmaschin in Omas Küök, wo, puttkewarm winterdages, nen Pott Rindersuppe met Bällekes sachte blubbernd küökelde. Opa harr iäben noch de Füerklappe loslichtet, üm met dat Pruokeliesen de Aschke wegtoschüeren, so dat Funken debi druutstööben. Dann leggte he twee Union-Brikett nao. Glieks drup flackerde dat Füer wier up. Man hörde et gar. Man hörde auk, wu den Suppenpott et up maol angöng.

Oma schööf en vörsichtig ächten up de Herdplatt. Nen Suppenpott draff niämlicks nich so ballern. Dat is nich guet för de Suppe. Oh ja, dat gleiw män, ne leck’re Suppe, de bruuket alltiets ’n guet Händken.

Dann, punkt twölf Uhr, wör et sowiet.

Fööl, week un sacht, buuten auk kaolt de Schnee, gööt, dampend-heet, Oma de Tellers vull Suppe, bi mi gar noch ne Kelle mehr, met ’n paar Extrabällekes. Opa biädede: „Komm, Herr Jesus, sei unser Gast…“ Un ick dachte, gar nich andächtig: „Könns di män bi us bi setten, leiwen Jesus, dann kreegs auk noch wuohl ’n Teller lecker Bällekessuppe…“

Himmlischk! Ach, wat wör de Hiemmel wuohl ohne ne leck’re Bällekessuppe?

„Smeckt et di?“ fröög Oma fröndlick un puußede vörsichtig up iähr ’n Liäppel. Ick nickoppede, slürfend, denn ick rullde jüste twee heete Bällekes van eene Siete Mund in de annre. Opa kneep mi ’n Aoge to, greep nao den Schleif un dai mi noch ’n Schlag Suppe, guet dick… Dann sagg he, naodem he met de Tung lück schlicksernd üm de Tiähn gaohn wör, „dat et use Ötteken smeck, dat sühs doch wuohl.“

Baolle wören wi denn auk alle schön satt.

Nao et Iätten leggte Opa sick met de Zeitung up et Sofa. Oma möök et sick an de Kuokmaschin bequem. Üm sick de Fööte drin to wäörmen, stellde se de Herdklappe wiet up, ruttkede nen Lehnstoohl vör den molligen Herd, schööf sick ’n Küssen in‘ Rüggen, faltede de Hande üöwer ’n Buuk, gaapede een- tweemaol so recht van Hiärten deep uut un lööt dann auk all den Kopp so Stücksken för Stücksken, sachte vörnüöwer up de Buorst sinken.

Bloß eenmaol ümbladert, wuohl nich mehr interessant, lag sietto unner’n Dischk, wiet uuteneene up ’n Grund, de Zeitung. Un Opa, up et Sofa, lag lang dehen. Maol mehr, maol weiniger sacht, snuorkte he, wat röchelnd, up un daale in un uut. Et harr gar wat Beruhigendet.

Ick satt an‘ Dischk un spiellde met mienen Matador-Baukasten. Buuten fööl still un samtweek, so es dicke Watteflocken, de Schnee. Hill’ge Ruhe. Bloß den Wecker up de Anrichte tickerde: „Tick, tick, tick…“ Un ick dacht: „Lecker Bällekessuppe. Wören gar vetteihn Stück.“

Kann et schöner noch in‘ Pardies?

♣   ♣   ♣

Siehe auch die vom Autor im Aschendorff Verlag Münster erschienenen Bücher:

  • Bömmskes & Bömmelkes
  • Notizen von Fietsen un Miezen
  • Hackemaih  –  un
  • Kalennerblättkes

Und: Empfehlenswert – auch als Geschenk für die, die nicht mehr so gut sehen können – die
Hörbuch-CD: So is se, use Art

Bestellt werden kann sie per Anruf beim Copy-Shop Rheine, Tel.: 0 59 71 – 40 54 15
(Montag bis Freitag von 10 – 12 und 15 – 17 Uhr)

Menschen, die ihr wart verloren

Bild: pixabay

Bild: pixabay

De Hilligaobend is ganz still;
dimstrig nu all, doch nich düüster.
De aolle Vaa putzt siene Brill,
för sick alleen so, met Geflister…

Alleene sitt he niä’m de Dör’n.
Et is nich mehr es fröher so.
As se noch all‘ bineene wör’n,
dao göng et munterer nu to.

Buuten üöwer Koppsteen rumpelt
up maol nen Wagen. Well könnt‘ sien?
Nä, nix för em, auk wenn he humpelt
gau ant Fenster – met lück Pien.

Daoför de Glock‘ nu bämmelt an,
met satten Klang; erhaben, stimmig.
He kick nao buuten dao, de Mann –
un dann in‘ Speigel, fraogend, sinnig…

Ne Träöne rullt em daobi ruut.
Sall glieks alleen he in de Kerke?
Met Mumm sägg he sick wohlgemut:
Jüst dat giff nu mi Kraft un Stärke.

De Glocken lüdet fierlick all.
De Mann föhlt sick es nie geboren…
Glieks will he singen, klaor un hall:
Menschen, die ihr wart verloren…

Liäwet up! Nix, wat mehr piert.
Singen will he froh, met Schalle.
Auk för de, de ohn‘ em fiert –
in‘ Hiärt bi em, dao sind se alle!