Bi so nattkaolt klammet Wiär
krieg wi, bi’t Pattken, hen un her,
dat, wat wi gar nich bruuket:
De Niäse löpp, de Fööte ruuket.

Doch richtig wäre, ohne Spöök,
de Foot, he leip, de Niäse röök!
Aower nä, Simsalabim,
geiht et up maol verkehrt herüm.

Bruukt Waater buuten auk de Planten,
so män doch nich use Quanten.
Doch bi so ’n fucht Schietriägenwiär
mött‘ män de Gummistiewwel her.

So laupt de Fööte män wat klamm –
un gottserbärmlick ruukt se dann!
Et riängt, et huult, man prusst gebückt,
schon löpp de Niäs, et is verrückt.

Man kann de eenfach nix an doon.
Wat man auk mäck, et is ’n Hohn:
Wi krieget, wat wi gar nich bruuket:
De Niäse löpp, de Fööte ruuket.

Dreih üm di sömms di nich bloß rüm,
dat giff licht Swindel un mäck krümm.
Komm to Verstand, besinn di mehr,
statt alltiets Drift met graut Bewehr.

Nich liäben bloß nao Lust un Luun.
Wu wär et met mehr Gottvertruen?
Kiek in de Wulken un schwieg still –
villicht kriss Wind, wat Gott wuohl will …

Vertruu up mehr as Geld un Gut,
söök öfters Inkehr, statt Geluut.
Wi liäwet nu maol, oft verkannt,
met‘ Affsolude Wand an Wand.

Kloppt wi dao an, vertruensvull,
kriegt wi gewahr, war mehr noch soll …
Met sinnig Andacht sacht debi
krempt us dat üm – et mäck us nie.

Et wiest sick us, met Garantie,
Gott is alltiets bi us bi.

Aus dem Plattdüütsch Gebedebook, S. 14, Aschendorff Verlag Münster, 2022

Laot bitte dienen Kopp nich kranken
dör dull verdreitlicke Gedanken!
Drüm laot et wiesklook nich so krachen,
mehrst häs antlest nix mehr to lachen.

Kiek nich egaol bloß up dat Schlechte
un simmeleer di nich van dat wat terechte.
Dat mäck bloß grantig, füünsk un taoh*.
Drüm denk auk üöwer Guets wat nao.

So vergeiht dör düsse Schranken,
männig wat an Spöökgedanken;
denn statt kruus Simmlanterie,
föhlt man sick faken heelmaol nie!

Et giff jä sovull Schöns wat luert,
dao dött een Blick all mehr äs guet!

* taoh – zäh, widerspenstig

As wenn sick Hiärwst un Fröhjaohr paart,
so is se, use Iemseart.
Maol blöss de Wind, maol schuurt et natt,
maol lacht de Sönn up Tratt un Patt.

Nich graut Buhai met Trömmelkes,
nich Bömmskes orre Bömmelkes,
wat tellt, dat is dat rechte Waort,
nich to lang un nich to kuort.

Hier treck nich eener di ne Schnuut.
Se küert daoför hier reinheruut.
Lutt männig Waort auk groff män doch,
Up Iemseart klingt‘ truulick noch.

Mit Aaperie kömms hier nich wiet.
Wat auk nich tellt, is Spiet un Striet.
Eens aower geiht schön Ton in Ton:
Bedächtig weg dat Rechte doon.

Man mäck nich graut Tamtam üm Nix,
doch feihlt es wat, bis holpen fix.
Hatt is de Griff, män week dat Hiärt,
de Art is sicher nich verkehrt.

Hier geiht et up dat grööne Land,
met Luune alltiets Hand in Hand.
Drüm treck de Pläät ick hier nich kruus,
denn ick bin giäne hier tohuus!

Ja: So is use Iemseart,
as wenn sick Hiärwst un Fröhjaohr paart.
Dat moss so nemmen, es et is,
dann geiht et guet di, ganz gewiss.

Met bolleriget Sturmgebruus
kracht Blitz un Dönner wahn ümt Huus.
Rüüsig Raosen, Klappern, Huulen,
verkruopen häbt sick gar de Uhlen.

So, wu unner Rieser, lich de Pedde,
häb ick verkruopen mi in‘ Bedde –
met en Laken üöwer’n Kopp.
An leiwsten reip ick luuthals: „Stopp!“

Met all dat Kollern un Gesuuse
föhl ick mi knelk in de Kladuse *.
Doch beet ick wimmernd still debi.
Wann is dat Unweer bloß vörbi?

 

* knelk – hilflos, geschwächt
Kladuse – Bedrängnis