August …

Ja, wat is?

Wat is, wat is… Mann, kiek mi doch es an.

Ankieken? Wat is denn to kieken?

Na, icke!

Aower ick kenn di doch.

Sieh mal einer an!

Oh je. Auk noch Hauchdütsk. Wat sall dat denn nu?

Meinee, kiek mi doch eenfach es an!   

Doo ick doch. Ick kiek doch nich scheel, orre?

Küer nich. Kiek eenfach.

Frau, du mäcks mi noch unwies.

Mann, du mi nich minner.

Herrjeh, dann sägg mi doch eenfach, wat is.

Also, ick wör doch nao ’n Fröhstück bi ’n Dokter.

Jaja. Oh, Mia, doch nix Ernstes?

Keggendeel. Ick wär ganz gesund.

Dann is jä guet. Wat mehr denn noch?

De Dokter meinde, ick könn mi guet seihn laoten.

So, meinde he dat?

Ja.

Jaja, de Dokters, wat de nich all’s so sägget.

Wat?! Geföllt di dat denn nich?

Doch. Aower von den dicken Ääs häff he nix säggt?

Nä. Üöwer  d i  häw wi gar nich küert.

Jopp konn nix mehr. Nämanä! So ne Grippe harr he noch nich beliäft. Un dat nu glieks mit dat nie’e Jaohr. Doch äs ollen Kerl häs mit so wat nu maol lange wat to bekieken. Gott Dank, dat de Mann siene Stiene harre. De guede Frau möök em in sien Elend een üm ne ännere warme Kruuke för an de Fööte un kaolle Lappens för siene Plääte, üm dat Timmern in‘ Kopp wat to lindern. Vull mehr wüss den Dokter eenlicks auk nich. Nu ja, noch wat an Kamillentee. Un dann män den Kopp nich immer hangen laoten.

     Un doch söhg Jopp de noch nich guet bi uut. Keggendeel. Et schinn, he wör de nu all wat bi in‘ Ssieggenhiemmel (er phantasierte)! Oh, oh, oh. So nich. Dao woll de guede Frau nu aower glieks wat an doon. De Mann mott up ännre Gedanken kuemmen, sagg se sick. Un so fröög se, off  se em nich villicht maol wat vörliäsen soll? „Frau, dao säggs auk wat“, mennde Jopp heestrig, „dann liäs mi es schön wat uut de Bibel vör. So wat helpet immer.“

     Män to, dachte Stiene sick. Un se göng glieks haruut, üm de dicke Huusbibel to haalen. De wör aower niärnswo to finnen! Doch eher dat debi nu noch in‘ Knüpp göng, nöhm se van de Kommode eenfach weg den nie’en Michaelskalender von de Steyler Missionare to Hande. Män nich so pingelig, dacht de Frau sick, dat is immer noch biätter äs nix. Dao stönn jä auk genoog Frommes drin.

     Daomit sett’e sick Stiene nu an sien Bedde. Dao sagg Jopp iähr ganz hinfällig: „Eher dat ick et alle dörneene smiet, Frau, fang met de Bibel män ruhig so schön von vörne weg an …“ Mientwiägen, dachde Stiene sick, un – stur weg – liäsede se em recht düütlick vör:

     „Dieser Michaelskalender erscheint für die Freunde und Förderer des Steyler Missionsordens Nettetal auch in diesem Jahre zum Vorzugspreis von …“

     Dao greep Jopp nu de Hande van siene Frau un sagg andächtig: „Stiene, Stiene, wat sind dat doch immer wier schöne, tröstlicke Worde …!“

Klasings Erna was stuorben. Bi iähr Stricken is se ümfallen. Eenfach so. Dat wör’t. Mäcks nix an. Eenmaol löpp dat Klüüven aff (irgendwann läuft der letzte Faden vom Knäuel). Nu göng et met iähr auk all nao en Kerkhoff. De Geistlicke dai, wat he konn, ümdat Erna fierlick van de Welt kam.

     Dat Requiem in de Kerke harren se alle guet üöwerstaohn, nu göng et up en Kerkhoff an. Dao stönnen se nu alle lück luurig üm Ernas Graff, wo de Pastor met Andacht fierlick togange was. Wat Fraulüe wiskeden sick de Träönen aff un Mannslüe keeken stump nao buoben, as wenn se Erna dao all sochten. Doch dao göng et mit Erna all in de Kuhle. Ach, ach, ach. „Oh Welt, ich muss dich lassen”, so lööten Kerkenöllste den Sarg an Stricke herunner. Daobi greep de Pastor dat Schüppken Erde un verkünnede: „Von der Erde bist du genommen und zur Erde kehrst du zurück …“ Oh, wat wör dat?! He merkte, dat an den Graffrand de Erde unner siene Fööte wegsackte. Soiäben kreeg he noch ruut: „ … der Herr aber wird dich auferwecken …“ Dao sprüng de Mann met nen grauten Satz üöwer dat Graff weg up de Koppsiet hento. Jesses! So wat harren se dao noch nich seihn! Eher dao nu aower de Stimmung int Spassige ümslöög, hooßede de Geistlicke streng un luut vernehmlick dör un dai, as wenn nix nich wiäsen wör. He reip Erna van änner Siete Graff noch fierlick de lessten Worde to un sett’e achteran met deepe Stemm dat: „Amen“.

     Nu ja. Int Düörp möök dat noch wuohl lange Tiet de Runde, aower dann gaff sick dat wanner met den Graffsprung. Nu was dao auk „plötzlich und unerwartet” den Jahnsportler Laufmöller stuorben. De was bi guet hunnert Watt van sien Trimmrad fallen. So moss he van de Welt, Schweet noch vör en Kopp. Doch dat hölp em nu nich mehr. Nu kreeg auk he et met dat Requiem to doon.

     Wu dat so is, beküerden daoför de Angehörigen för em auk all’s schön met den Pastor. So un so härren se sick dat dacht. Et schinn wuohl all’s nett to klappen, denn de Pastor nickoppede veständnisvull debi. Ach so, ja, dao wäre noch wat! Et göng üm den sportlicken Graffsprung, off de Pastor nu nich auk jüst bi den Sportler Laufmöller villicht …? Doch glieks wünk de Pastor aff un spröök lück leidig wat van sienen Ischias. In Veritas aower wören em alle düsse modernen Kerkenquinten so all genoog, et soll nu nich auk dat noch Mode werden!

     Dat mein ick auk. Is doch so, orre?

Is wier sowiet. Fastelaowend. Helau! Jopp will dao auk es wier wat an doon. Villicht, dat he dann doch noch ant Frie’en kömmt. Ick soll em bi dat rechte Anlaot helpen. Schön Kostüm is jä nich verkehrt debi. Dat Aoge will jä auk wat häm’n.   

     Nich allto gries, dat treck bi Fraulüe an sick immer. Nich bloß to Fastelaowend. Also schwörde ick et Jopp glieks an: „Ne raude Pappniäs alleene mäck et nich!“ Wenn de dann auk noch debi int Beerglas tunkt, löpp Jopp de met ne Schnottniäse – un glieks all gaoht de Fraulüe debi laupen. So wat will alle guet bedacht sien. Nä, nen swatten Snurrwitz unner de Niäse maolen, dat düch all mehr. Dat giff em auk glieks ne ansehnlick männlicke Note. Villicht noch twee raude Hiärtkes met en Lippenstift up de Puustebacken? Jopp meint, em wäre dat tovull de Geckerie. De Mann begripp un begripp et nich, up wat Fraulüe kieket. Mann. Sall he doch singen: „Herzilein, du musst nicht traurig sein.“ Dann kann he ja wochten, off se em daobi üm en Hals fallet. Dao maak nu noch wat. Jopp is un bliff en Stümper, söwwst äs Narren noch! Herrjeh, Karneval is doch kiene Arme-Siälen-Andacht, orre? Drüm mott he weinßens in ne aparte Büx. Ja, de witte Schützenfestbuxe! Dao süht he noch wuohl guet in uut. Glieks auk noch dat bunte Hawaiihemd debi üöwer, dann wäre et weinßens wat.   

     Wat? Auk dat nich? Dat ick nich lache! Jopp winket all wier aff. Ja, veredammt noch maol, wat denn nu?! Dann män in den Knickerbocker. Ick säch et reinheruut: „Dat laot di nu män säggen, Jopp. Met de Herkules-Buxendriägers üöwer de Knickerbockders, samt dat Schulterklappenfüerwehrhemd, daomit bliffs bloß wier unner de Mannslüe!“ Jopp schinn dat egaol. Mehr noch. So härre he, ohne Drachenkontroll‘, an de Theke weinßens schön „freie Hand“. Denn för Jopp is nu maol „An der Theke, an der Theke, der allerschönste Platz!“ Ick säch de nix mehr bi. Sall he laupen, es he will.

    Aower wat lehrt wi daoruut? Junge, Junge, so Karnevalstüüch, dat will immer guet üöwerlegget sien. Well dao gar noch up den Prinzen Karneval luert, de draff vör nix bange sien, nich es vör de langen Paofhahnfiärs (Pfauenfedern). Doch daoför mott man wuohl geboren sien. Jopp göng debi in de Kneie. So göng he auk bloß es wier met sien aapig raut Höötken. Ick seih em all an de Theke demit singen:  „Westfalenland, Westfalenland ist wieder außer Rand und Band!“

     Also dann: Helau!!