Puchen

Bild: pixabay

Puchen (Prahlen, Angeben), dat mott so niäbenbi haruut. Eenlicks draffs dao gar nix so recht wat von mitkriegen, dann geiht et. Et geiht denn auk all derbi her, wenn nen driesten Praohlhannes meint, he möss allmänto met so heelmaol wunnerlicke Fremdworde üm sick smieten. Auk wenn dao eenen kömmt un vörgiff, mit nen bekannten Handjevörmeier (VIP, einflussreiche Person) up Du un Du to staohn, is he daomit bi us all unnen dör. Nänä, so nich.

Stell di vör, ick dai nu es kund, dat ick lessens up den gröönen Hüögel van Bayreuth to Frau Wagner sägget harr: ,Katharina, du moss dao bi Tristan un Isolde uut den twedden Akt mehr maaken. Also, sink hernieder, Nacht der Liebe“, dao pöss guet noch mehr wat an Timbre bi. Hört sick dat auk Gott weet wu an, denket de Lüe hier bloß: „De Kerl häff nen Vuogel.“

Ümgekehrt aower brenget sick wüerklick graute Löchten gerne so int Beld, dat se den lütken Mann debi maaket. Sägg etwa den Bundestrainer Löw, erst dat Trappen upt Düörp wör richtig Football, kieket alle glieks debi up. Un mäck he bi sienen lütken FC Schönau, wenn he es maol wier dao is, den Schiedsrichter, dann sass es seihn dao. Dann giff et aower Schlagzeilen! Nu sind wi nich alle Bundestrainers. Aower wi könnt dao wat von lernen.

Wenn man also in Gesellschaft maol upschnappet, Wenningmeiers daien iähren naichsten Urlaub in Schweden maaken, dann aower gau! Glieks leit sick säggen, dat Silvia us, siet dat se mit de Hochtiet dao nao Schweden trocken wör, lestertiet gar kien Kärtken mehr schriebben härr. Se härr dao äs Könnigin wuohl so recht kien Tiet mehr för … Oha, dann moss es kieken.

Guet lött et sick auk so niäbenbi fraogen, off den Sessel wuohl bequem wör, weil Baron von Heeremann dao wiägen seine Krrüßpiene noch kuort vör sienen Daut dat Polster leiwer keggen nen eenfachen Stuhl tuuschket harr. Orre: „Also in den Sessel satt vör Jaohren noch Norbert Blüm. He woll us hier weinßens iäben Dagestiet säggen, weil he aobends in de Rheinske Stadthalle üöwer sien Studium bi Ratzinger praoten woll. Daobi meinde he noch so niäbenbi, jüst hier in‘ Huuse söhg man et wuohl, dat de Renten sicher wören. Wi härren et män eenmaol schön hier.“

So wat geiht an sick noch wuohl. Män immer schön up ’n Teppich blieben, dann kann dao auk ruhig es nen dezenten Perser mit tüsken sien.

Ach ja, Persien un so…

Auk wat dat Reisen anlangt, nich glieks in de wiede Welt. Een Wort bloß: Flugscham. Un well lustert noch up, wenn et män bloß mit Söcke in de graute persischke Friedagsmoschee göng. Ah wat, dat is nich mehr dat rechte Thema. Bodenstännige Beliäfnisse bi ne Rucksacktour üöwer ’n ,Camino“ sind tüskentiets allemaol biätter. Auk dao lött sick guet wat mit bimaaken. Also:

„Hape häw wi auk troffen. He wör maol wir iäben weg. För us ganz schön. Denn glieks wör de heele Lauperie auk nich mehr so langwielig.“ Kerkeling wör jä nich Kerkeling, wenn he nich alltiets wier so eenen losslööt. Män auk de Andacht wör nich to kuort kuemmen. Kieggendeel! Denn, endlicks nu in Santiago, wör jüst den Papst dao wiäsen. Franziskus, oh ja, de könn de wuohl wat von. Un dat möss man säggen, mit den Mann lööt sick doch nu eenmaol guet küeren.

Kick, drüm göng et naichste Wiäke auk nao Rom hen …

Siälenrackerie

Bild: pixabay

Et schinn, de aolle Groffsmitt was up. Dat flietige Pinkepang (Beschlag des glühenden Eisens) göng em as Hämmerling alle lange nich mehr van de Hande. He konn et noch so dull angaohn, aower sien Kraft dai et nich mehr. So leip de Man nu män so mit. Dat gefööl em gar nich. Sien Liäwedag harr he gern arbeitet. Un nu fööl he baoll üöwer sien eegen Been. He konn de wuohl bi unwies werden. So göng he et auk oft an. Inhuuse göngen se em all uut en Weg. Nein, nein, dat wör nich eenfach mit den Mann.

Doch nu schinn et, söwwst Petrus härre Inseihn mit em. Et göng nich mehr. Nu ja, auk en Groffsmitt mott es maol van de Welt. Dao hölp auk all sien Kriölen (Wehklagen, Geschrei) nix. De Pastor was all up en Patt, üm to berichten (die letzte Ölung spenden). Ümdat den aollen Iesensliäger nu auk guet de Kurve kreeg, möök den Geistlicken noch wuohl recht fierlick. Nich dat den Versehgang dao noch ümsüss wiäsen wör.

As de Pastor nu dat Stiärwekrüüß üöwer Groffsmitts Bedde to Höchten büörde, dai het gar met Singsang un spröök: „Durch diese heilige Salbung helfe dir der Herr in seinem reichen Erbarmen.“ „Ick hör et wuohl!“, muulde de aolle Groffsmitt, „doch ick mott mien Ääsken de män erst bi tokniepen.“ Hölp nix, bleef de Pastor bi sienen Sermon, dao möss he nu män dör, daoför wocheden up em sicher auk all „alle Herrlichkeiten des Himmels“. „Un dat ohne Arbeit?“, fröög den Iesenwämser gequiält. Andächtig nickoppede den Geistlicken un verkünnede: „Oh ja, denn statt zu arbeiten, werden wir dort im Paradie-se nur die feinsten Tafelfreuden des Himmels genießen.“

Bi düsse Worde baimde sick de Aolle in sien Bedde up un giftede: „Dao geew ick nix üm! Ick konn mien Liäwe lang nich ohne Arbeit. Un dao egaol weg breet sitten, dat giff mi bloß Blaosen ant Chatt.“ Oh! Dat wuord den Pastor nu doch to bunt. Em göng dao de heele Andacht bi fleiten. Giftig spröök he to den aollen Querkopp: „Herrjeh, wocht et doch erst es aff! Met wat Siälenrackerie kanns villicht noch bi Grummelschuers mitdönnern …“

Nich schlecht. Dann will we wanner es lustern.

De schlimmste Fall

Bild: pixabay

Dokters giff et sücke un sücke. Aower nich bloß dat. Et giff de auk glieks mehr äs genoog von. Wo se vandage nich alle üm doktert! Waorüm et auk geiht, schon is de wier nen Dokter mit bi. Man mag all baoll nix mehr säggen! Aower wat et auk alle so to säggen giff, eens is sicher, se willt män alle liäben, de Dokters. Un dat nich schlecht.

     Nemm bloß de heelen Stethoskopendokters. Et giff jä all so langsam nich es mehr genoog Krankheiten daoför. Doch alle willt se gern praxeeren. Wi gönnet iähr dat ja, aower so wätt uut Prussen gau nen schwierigen Fall. Un schon sitts detüsken, tüsken alle de hinfälligen Allergiker. Kriss nen Schock de villicht bi (un dat kann ganz licht), so häs all glieks mehr äs ne handvull Dokters üm di. Un alle maaket se Befunde. Wat wör auk nen Dokter ohne Befunde? Oh, oh, de Befunde. De Befunde sind dat Schlimmste. Dann häbt se di all mit nen Pickel gau bi ’n Wickel. Gaoht dann gar de Schirurgen mit iähre Befunde debi ran, dann maak du di män all an den Tresorcode ran.

     Jaja, de Schirurgen, de könnt de besönners wat von. Von düsse biätteren Schlachters laupet ja all wecke verdreiht, wenn se bloß nen Bruchsack leggen mött, statt glieks den heelen Buuk schön uptoklappen. Wat könnde sick dao an Extrabefunde nich all’s noch so wiesen? Ja, dat kostet wat, aower wat kostet all nix? Un glieks keek man auk es wier genauer in de Sparbööker.

     Orre nemm de Ottopäden. För ’n paar Mark den ganzen Dag bloß inrenken, dao krieget se et ja söwwst bi in de Knuoken. Also giff et immer maol wier interessante Sonderangebote för nie’e Gelenke un so. Dao lött sick dann schön mit Hammer un Saage wat doon. So ’n Werken giff ganz anners Geld! Un wenn et bi de Operationsklopperie es maol nich so ganz klappt, so giff dat weinßens „beständige Patienten“. Drüm, Patienten, uppassen! Üm nich antolaupen, geiht et all loss mit de rechte Diagnose.   

     Bi Kottkamps Kleem wör et auk es sowiet. „Herr Dokter“, sagg he, „ick sin jä nu kien Kind mehr; ick weet immer gern Bescheid, wu ick dran bin. Drüm küert Se bi mi män gar nich lange drümrüm. Mi schrecket auk nich de schlimmste Fall.“ „Na ja“, mennde den Dokter, „Herr Kottkamp, also wenn Sie da durchaus Klarheit haben möchten, nicht wahr, so wären das im schlimmsten Fall bei Ihnen so gut viertausend Mark.“

 

Plattdeutsche Bücher von Otto Pötter
aus dem Aschendorff-Verlag Münster
Immer was Schönes „von hier“

Guter Rat is nich geheuer

Bild: pixabay

Giff Sprüchskes, de bliewet. „Spare in der Not, dann hast du in der Zeit“, dat is so eenen devan. Ick kreeg denn auk all, as ick in Schoole kam, mien erste Sparbook met teihn Mark Grundkapital. „Wo wat is, dao kümp wuohl auk wat debi“, sagg mien Bessvaa (Großvater). Papa mahnde: „Aower immer schön vörsichtig, de Gunst is noch kiene Gawe.“

Nu ja, ick bin de nich jüst en Millionär bi wuorden, aower klagen draff ick auk nich. Ick kam de nich bi ächter daal (die Ratschläge haben sich nicht nachteilig auf mich ausgewirkt). Dör Nährig- aower nich Gizigkeit (Sparsamkeit statt Geiz) is met de Tiet denn auk en seriös Realvermögen wuorden. Biätter, äs vandage dat unseriöse „Sondervermögen“, womit et up Pump glieks in en noch grötteren Pump geiht. Sefa fällt mi daobi in. De sägg bi so wat so: „Wenn en Pisspott Braotpott wäd, stinkt et.“ Könnden män-nig Klookschieters dao buoben män bloß en bettken better Platt!

Wiesmann Wilm wüss dat auk wuohl. Wilm wör nu aower nich bloß nährig (sparsam), de Mann wör all gizig. He kneep, wo he konn. Sogar an de Krankenkasse. De was em auk to düer. Doch nu quiälde he sick met Buukgrummeln. Wat maaken? Dat droff jä nu nix kosten. Wilm bröök sick den Kopp debi uuteneen. Doch dann harr he ne Idee.

Nao de Sunndagsmiss dai he sick up en Kerkplatz wat fröndlick mit den Dokter Vinerius. Off he em es maol wat fraogen könn, meinde Wilm dann so niäbenbi. „Eine Frage so vn Mann zu Mann“, de dai doch nich glieks wat kosten, orre? „Nein, nein. Gott bewahre“, sagg den werten Dokter genröös, wu he denn up so wat kaim? Oh, wat mossen de beiden daobi lachen. Dann kam Wilm de auk all mit ruut. So un so göng em dat mit sien Buukkniepen. Soso, aha, keek den Dokter klook. Wilm soll män düt un dat doon, dann göng et wuohl wanner wier. Aha, sieh an. Schön, schön. Besten Dank, schönen Sunndag noch und Auf Wiedersehen …

Vetteihn Dage drup, kreeg Wilm ne Riäknung van de Arztpraxis Dr. Vinerius. Un wat för eene! Wilm fööl de Kinnlaa debi runner. Heelmaol grantig möök he sick up en Patt un höölt den Dokter de Riäknung hen. Wat dat denn wäre? „Se häbt mi doch nülick dao up den Kerkplatz sömms sägget, dat miene Dokterfraoge nix kosten dai. Un nu so wat? Dat kann doch nich, orre?!“ Den Medikus bleef ganz ruhig un anterde: „Doch, doch, mein lieber Herr Wiesmann, das ist alles rechtens. Die Frage kostete ja auch nichts. Doch die Antwort, nicht wahr, die ist nun mal nicht umsonst.“

Dä! Guter Rat is nich immer geheuer. De Gunst is noch kiene Gawe, also immer schön vörsichtig. Denn so kann et gaohn, wenn den eenen van Holthusen un den ännern van Kniephusen is.

Dann nich

Bild: pixabay

Se könnt säggen, wat se willt, aower met de Jaohren is et nich mehr so, es et maol wör. De Lack is draff. Dat kreeg auk Kösters Karl gewahr. Bis an de Siemssig was he de noch wuohl guet bi dörkuom-men, aower nu göng et doch wat quackelig met siene Gesundheit. Manchs moss he all staohnbliewen to puußen, wenn he män bloß en bettken met en Bessen togange wör. Ännermaol smeet sick alleen dat Wiär all schwuor bi em up de Buorst. So göng dat wesselwiese bi em.

Sien Frau meinde, et wäre mehr äs Tiet, dat he de maol wier mit nao en Dokter göng. Thea konn dat guet säggen. Thea feihlde so guet es nix. Aower so is dat, wenn Kerls sick in de Jubeljaohren jun-ge Wichter to Frau nemmet, dann bliewet se de faken (oft) an en End bi hangen. Doch wat maaken? Karl nu denn auk hen dao, nao düssen Dokter Sounso. De was män noch nie, aower wat man de so von hörde, wör et „ein Arzt auf der Höhe der Zeit“.

Karl schinn auk glieks, dat den Medikus wuohl wüss, wat he dai. Et was niämlicks in de 1960-er Jaohren, dao harren se et jüst met de niemodsken Herzschrittmaakers. „Un düssen lütken Hilfsmotor sall mi helpen?“, wünnerde Karl sick? Oh ja, nickoppede den gelehrten Dokter. Wenn sien Hiärt et maol nich mehr so recht dai, üöwernamm stantepee dat Ding un tickerde loss. Dä! Et wäre ne heelmaol niemodske Medezintechnik, jüst pässig för dat „Beschwerdebild“, mit dat Karl leip. Met so ’n Ding aower könn he et allemaol biätter wier uuthaollen. Villicht dat he sick dat es in Ruh met sien Frau bespröök, „bevor wir im Spital den kleinen operativen Eingriff vornehmen“.

Nu ja. Giff schöner Werks, aower … Aower wenn et nich änners is … Käthe meinde, me höss dao villicht nu män dör. „Frau“, sää Karl un böhg sick dör, „dann pack mi nu män all füste (sogleich) mienen besten Schlaopanzug in.“ He woll sick vörher bloß noch iäben raseern. Dann göng he auk all loss.

In dat Spital, wo den klooken Dokter fuhrwerkte, nöhmen se sick Karl auk glieks flietig vör. Se unner-sochten em gründlick un eher dat et mit em in en OP göng, harr he all wat an Spritzen binnen. Doch eher dat et dao mit em nu lossgaohn soll, konn Karl soiäben den Dokter noch säggen: „Un wenn dat … wenn dat hier nu es nich klappet, dann, Dokter, dann … niähmt se mi üm Gott’s Willen … den Ticktack wier druut. Denn dann … will ick män doch miene Ruhe häm’n.“