An der Ems,
da lässt sich’s leben

Bild: pixabay

Wir ziehen ruhig hier uns’re Bahn,
wie emsdurchschleust so mancher Kahn.
Sind wir auch stur wohl mal, verschlossen,
sind gerade dann wir unverdrossen!

Doch schätzen wir auch jederzeit
emstypische Gemütlichkeit.
Ob Döönken oder Minnemär,
ob wenig Worte oder mehr,

ob munter oder sachte an,
zuweilen auch wohl mit Gesang.
So manches Mal wird auch geschwiegen,
um Schwieriges gut hinzukriegen.

Ach, was soll die Rederei,
am besten ist, man ist dabei.
Dann zeigt sich‘s, ohne anzugeben:
An der Ems, da lässt sich’s leben.

Stillfriedag un Paosken

Bild: pixabay

Stillfriedag is för alle maol,
off wiet noch hen orre gar baolll …
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.

Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet,
för mi un di is et dann Tiet.

Wat nu? Wat dann? Well dat män wüss?
De Welt lött us in‘ Ungewiss.
Doch statt Finale un Mallör
spriäkt Christen hierbi änners dör.

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
Dann aower kenn wi ’t ganz un gar,
so mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9-12).

Well daovan nix nich wietten will,
de schwieg bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krich,
biätter is dat sicher nich.

Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männig Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht’ wieder …

Wi Christen bruuket kien Begaosken,
wi gleiwt an mehr, drüm fier wi Paosken!

Plattdeutsche Pötter-Bücher
aus dem Aschendorff-Verlag Münster:
Immer wat Besönners – bi elken Anlaot

Gescheit

Bild: pixabay

Laot dör dimstrige Gedanken
dienen Kopp nich unnütz kranken.
Doch iämso laot et nich so krachen,
süss häs antlest nix mehr to lachen.

Komm heruut uut‘ Hamsterrad

Bild: pixabay

Suuset di maol wier de Kopp,
is’t höchste Tiet, to säggen: „Stopp.“
Komm heruut uut‘ Hamsterrad
un laup es met en ännern Tratt.

Dreih üm di söwwes di nich rüm,
dat mäck beswaoget un licht krümm.
Kiek leiwer hiemmelan, maol still –
villicht kriss Wind, wat Gott wuohl will …

Et giff noch mehr äs Geld un Gut;
söök öfters Inkehr, statt Geluut,
So merks, wi liäwet, oft verkannt,
met‘ Affsolude Wand an Wand.

Dao glämmt auk noch in graut Mallör.
wat Toversichtlicket bi dör.
Dat dömpet sachte Angst un Bange
un hölt us uprecht bi de Stange.

Muorngebet

Bild: pixabay

Oh Gott, du häs in düsse Nacht
met diene Leew us trüü bewacht.
Ick luow un danke di daoför
un bitt‘, bewahr us vör Mallör.

Kreiht nu auk all de Hahn hellwack,
so röpp he mi to mien Gerack;
et wocht‘ up mi all vull Gedoo,
drüm: Frisk ant Werk, denn dat mäck froh!

Wat ick nu kann, dat will ick doon,
doch dienen Siägen bruuk ick schon.
Süss kann ick werken noch so fix,
süss is mien Doon antleste nix.

Laot diene Hölpe bi mi sien,
dann wäd et gar noch maol so fien!
Un kömmt et hatt villicht den Dag,
maak, dat bi Schweet ick gern noch lach.

Denn dann is Kopp un Hiärt debi,
dann sin ‚k nich Knecht, dann föhl ‚k mi frie.
So bitt ick nu üm dienen Siägen,
dann will ick mi auk gern bewiägen.