Kitte kitte Katte,
lech ab up de Matte,
jüst vör use Hüüsken,
met Miau – en Müüsken.
Putzt sick so ’n Minütken
met de Poot iähr Schnüütken;
wochtet kopphauch stolt,
off wuohl eene praohlt?
Doch nix.
Se kick met Hauchmoot üm sick
un gaapt daobi maneerlick;
denn nao düsse lange Nacht
schinnt Grauts auk nich mehr angebracht.
Vörnehm säch se bloß: „Miau“.
Stiärt hauch debi, erhaben, schlau …
Dreiht pöötkenweek de Katte aff.
Doch de Muus bliff – ohne Graff.
De klooke Katt van’ Schultenhook,
de schinnt studeert, gar mehr äs klook!
Is se vör Schlaop auk stief es Blie,
kömmt erst noch wat an Fillsofie.
Dann sitt se an de Riägentönn
un kick nao all de Sternkes hen.
Un is de wieders nix to kieken,
lött de Katt de Wolken strieken;
knipp sacht de Aogen lück halw to
un is auk so för sick ganz froh.
Doch spitzet Kittekatt de Ohren,
dann is wuohl wat met de Azoren!
Ne Katte kann et wohl mit us.
Se hölt iähr Werks ganz guet in Schuss
un hölt sick daobi mehrst schön still –
weet aower spitz, wat se so will!
Bi all dat Kieken un klook Schwiegen,
laot‘ Katten sick nich unnerkriegen;
doot stur, wat iähr jüst is gewiss.
Kopp hauch debi, egaol wat is.
Dat bruukt Latien nich orre Platt,
dat is alleen för sick schon wat.
Kömmt manchs auk wohl es en Miau,
so mäck alleen us dat all schlau!
Drüm könnet Katten wohl mit us.
Wat mehr? Nix mehr.
An sick is hiermit auk all Schluss.
Bild: pixabay
Meint wi auk manchs met Kennerblick,
de Welt kreeg ohne us en Knick,
dann denket wi doch es met Pfiff,
wat ohne uns hier wuohl so bliff?
De Hiemmel fällt de nich bi in,
int Meer sind auk noch Fiske drin
un Vüögels fleiget met den Wind,
auk dann noch, wenn wi nich mehr sind.
Un sin wi auk nich mehr debi,
so kraiht de Hahn noch Kikriki.
Un Bello bellt nich minner noch,
söwwst Marslüe sind nu all antoch.
Noch aower sin wi hier detüsken,
off harre weg orre en bisken.
Wat van us bliff? Eent sicherlich:
Wör’n guet wi hier off nickelig?
Ick göng alleene aobends dör de Felder,
de Sönne sackte füerraut vör mi weg‘.
Still wör ‘t, eenzig giennen uut de Wälder
blärrden Kraihen uut de Slaopbaim noch, kackfrech.
Nu dai en Feldhohn auk noch kriesken;
doch glieks wier Ruhe, windümsungen.
Freden steeg uut stille Wiesken,
all dat is in de Siäl mi drungen.
Mi wör, as möök ick stille Inkehr.
Tweedüüster dömpte ‘t Aobendraut.
Nich Dag, nich Nacht, nich Twee’erlei nu mehr –
Ineens so Liäben samt den Daut.
Ick göng den Patt hendaal dao van de Brügge.
Et blenkte all de Aobendstern.
Ne Nachtuhl reip nao Huus mi trügge.
Ick göng – un bleew wuohl auk noch gern.
