Et giff genoog,
üm nich to stüöhnen

Bild: pixabay

He kömmt ganz sacht, de aolle Dag;
et wäd nich biätter, ach, ach ach …
Man merkt, dat man nich all’s mehr kann
un lött an sick nich all’s mehr ran.

Un auk dat künstlicke Gebiss,
dat is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.

De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.

Dat Profil wätt langsam kläglick,
man nemmet to, nu baolle täglick.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel …

Stellt sick de Kopp auk noch so quer,
nutzen dött dat doch nix mehr.
Erst recht helpt nix, wenn wi bloß stüöhnt,
et hölp us mehr, wat wi noch küönnt!

Vull Aolle aower simmeleert:
Wat süss nich all’s wuohl noch passeert?!
Un statt to jamken: „Oh so ’n Schitt!“,
hölp männigmaol dann mehr en Tritt

int Ächterpand, herrjenochmaol!
Et is doch nich mehr alls egaol …
Un bloß breet up den Ääs noch kliäben,
wat sall man dao denn noch beliäben?

Man mott jä nich glieks rümtospringen,
doch schön es ruutgaohn, küeren, singen
orre liäsen in guet Böök‘,
verdriff met Luun so männig Spöök.

Drüm gaoh heruut off radel Rad,
un doo auk ruhig för änn’re wat.
Vull muntert up, drüm freu di mehr,
auk use Plattdüütsch helpet sehr.

Et mäck fideel, auk wenn’t maol schuert,
schön Plattdüütschpraoten, dat dött guet.
Auk daomit könnt wi us verwüöhnen,
et giff genoog, üm nich to stüöhnen!

Gaoht drollig Döönkes dör de Runde,
krönet dat glieks jede Stunde.
Met Jamkerie wäd dann nich fackelt,
wi lachet, dat de Heide wackelt.

Dat mäck alltiets mehr äs risk (frisch, munter),
met nette Lüe bineen an‘ Disk.
Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick gar eenen kümmeln.

Ja, dat giff Lecht in‘ griesen Dag,
ne arme Siäl, de dat nich mag.

O wu schön is mien Westfaolen

Musik: Nach Tradition
ModifizierterText: Otto Pötter

Bild: pixabay

O wu schön is mien Westfaolen,
löchtes rundüm wiet int Land.
All dien Anlaot is kien Praohlen,
daorup geewt wi Hiärt un Hand.

Kömms deher lück schlicht un deftig,
ohne Pucherie off Stuss.
Doch kieneene löpp hier schmächtig –
un wat auk is, is guet in Schuss.

Gerne dött man wat met Wonne,
wenn suur de Schweet auk manchs wuohl rinnt.
So löchtet auk de Huopnungssonne,
wenn Neiet all för Muorn beginnt.

Loj (träge) laupen is nich Mode hier;
tross (selbstbewusst) met Schwung giff et kien Haollen.
Ümso vergnögter klingt bi’n Bier:
„O wu schön is mien Westfaolen!“

Danz up de Deel

Musik: Nach Tradition
Text: Otto Pötter

Bild: pixabay

Fröh üm sess fangt wi all flietig an,
haut glieks düftig ran mit Jan un alle Mann.
Dat bruukt Muckies samt nen hellen Kopp,
denn wat wi maaket, maaket wi nu maol tipptopp.
Meddags gifft wat uut den Henkelmann,
doch glieks aobends geiht et änners munter an.
Denn dann is:

Danz up de Deel, Danz up de Deel;
immer wier noch maol, twiärs so üöwer’n Saal.
Ja, dann is Danz up de Deel, Danz up de Deel;
danz mit mi noch maol quick dör den Saol!
Denn nu is Danz up de Deel, Danz up de Deel.
Immer wier noch maol, twiärs dör den Saol!

Ännern Muorn geiht‘ fröh wier in de Büx,
ansüss wäre et den ganzen Dag all nix.
Eierpann mit Speck hölt us vital,
so marachet wi auk heelmaol genial.
Wat auk kömmt, wi haut us dao wuohl dör
un nao Fieraom’d gönnt wi us en lecker Beer!
Denn dann is: Danz up de Deel …

Kreiht de Hahn, hett et: „De Arbeit röpp!“
Iä’m gau wasken noch, bis dat et dann wier löpp.
Ran dann forts un nich erst lange luer‘n,
auk Tömiggängers könnt wi nich beduer’n.
Un well dao glöff, dat möök us baoll k.o.,
dem mäck wuohl auk dat Danzen nich recht froh.
Froh mäck us: Danz up de Deel …

Schützenfest

Bild: pixabay

Van ‚t Jaohr vörnwech mit von et Best‘,
dat is un bliff dat Schützenfest.
Aolt un jung, ja, graut un kleen,
vull Volk is daobi up de Been.

Uutgeschuotten wätt de Könnig;
de kick nu auk nich up ’n Pennig –
un, leiwe Lüe, wat kost‘ de Welt,
smitt Runden he fört ganze Zelt.

Bi Blaoskapell un Könnigschuss,
dao löpp dat Beer in eenen Guss.
Un munter meint gar Möhn un Öhm:
„Meinee, wat is dat Liäben schön!“

Met Schwung dreiht sick de Polonaisen
un hüüpenvull is et an‘ Tresen.
Man sitt bineene, küert un lacht –
un singt un danzt bis in de Nacht.

Drüm:
Sitt nich herüm, betuppt (betrübt), alleene,
komm schützenfestlick up de Beene!
Gau, nich dat noch wat versoimms;
de griese Dag, de kömmt van sömms.

Laot mi
fideel män Rädken föhrn

Bild: pixabay

De Dokters sächt, et wär en Siägen,
so vull es ’t geiht wat dran to doon,
sick buuten flietig to bewiägen –
Gesundheit wär daoför de Lohn.

Mi kosset dat nich graut noch Geld
un doch kann ick mi guet trainieren,
ohn dat ick spiellen mott den Held
orre mi gar könnt‘ blamieren.

Frohgemoot fiets ick, ganz still,
staoh nimmer nich in’ Stau –
un tank daobi, sovull ick will,
gesunde Luft för lau.

Dank de moderne Radfahrtechnik
bruuk ick denn auk nich öfters Rast;
un stieg ick doch es aff, so häb ick
mit Parkprobleme kiene Last.

Mott ick auk manges wuohl es puußen,
so döt mi dat an sick noch stählen.
Dann aower laot ick et wier suusen,
je naodem kann ick ‘t ja wählen.

Ick bruuke nich es en Trikoo,
denn jagen doo ick nich so sehr;
süss quiält mi naoher noch de Poo
un dat mäck jüst nich guet tofriär!

Fört Radeln gellet generell:
Schön munter, dann is et gesund,
süss stieg forts aff män up de Stell,
süss häs dien Ääsken wanner wund.

Söwwst wenn ick dann to Foot es laupe,
giff mi de Fietse guet noch Stütz.
Un wenn ick gau noch wat inkaupe,
is ’t Körfken mi gar auk noch nütz.

För mi giff’t nix to üöwerleggen,
mit‘ Rad doo ick nich eenen stör’n;
Ick will et reinheruut gern säggen:
Laot mi fideel män Rädken föhr’n.

 

Ja, aower well föhrt vandage noch Rad, so es icke? Mien Rad is keggen de modernen High-Tech-Flitzepees ja de reinste Nuckelpinne. Met Buxenklammern denket se, man kaim de jüst uut et Neandertal to trampeln. Modernske Raders bruuket all studeerde Rad-Berater. De kömmt de glieks auk noch met dat sogenannte Outfit samt Funktionsunnerwäöske. Dann geiht et iäben noch nao Köln hen, üm sick dao an de Sporthochschule dörchecken to laoten. Düt Gesundheitszeugnis van den Professor Sununso wäd an den Lenker dann in den Bordcumputer speichert, also dat, wat fröher van Sachs es maol den Kilometerzähler wör, de wieset niämlicks bi de Jagerie glieks auk all de Hiärtfrequenz samt Schweetporssente un so …

Bild: pixabay

Alls guet un schön, aower well gau föhrt, kann sick auk gau verföhren. Un doch kann auk dat es passeern, wenn de Navi-Batterie’n maol alle sind. Dann steiht auk den besten Renner dumm dao. Hier göng dat es so demet:

     Et wör nen schönen Hiärwstdag. De weltenwiede Hiemmel wiesede sick noch fien in Blao. Wuohl van Schiphol her tröck sick buoben en witten Fleigerstriepen wiet hen. Man härre denken konnt: „Dat Firmament giff frie’e Bahn“. Doch auk dat is vörbi. Wo et wuohl hengöng met den Fleiger?

     Dat schööt usen Benning-Buer dör ’n Kopp, as he dao met sienen Ploog achter den Deutz-Trecker siene Bahnen üöwer’n Acker tröck. Doch lange nao buoben kieken konn he nich, denn de Ackerfuoren mossen guet liek sien.   

     Bi eene Kehre kreeg he up den Sandpatt nu nen Radler gewahr, de affsteeg un em towünk. Jö, de Mann könn jä äs Bernd Rosemeyer dörgaohn (einer der ehedem erfolgreichsten deutschen Rennfahrer aus Lingen, 1936 Grand-Prix-Europameister)! Mehr noch söhg de Mann in siene Mountainbike-Montur all baoll uut es nen Fleigerpiloten. Benning höölt an un reip, wat et gäff? Den Mountainbiker fröög terügge, wu wiet et nu noch wuohl bis Detten (Emsdetten) wäre; sien Navi dai et nich mehr. Batterien härren schlapp maaket.

     „Detten?“, meinde Benning, „dat is von hier dör de Walachai (durch Wald und Feld) sicher noch ne knappe Stunde.“ „Eine Stunde doch nicht!“, muckte de Radler kiebig up, „das müssten Luftlinie doch nur gut zehn Kilometer sein.“ „Auk guet“, dai Benning-Buer nen Gang wier drin, „dann föhrt se män de Luftlinie …“