Aolt maaket nich män bloß de Jaohre,
auk alleen nich griese Haore.

Aolt is, well sick sömms beduert,
scheel üm sick kick un brummig luert.

Aolt mäck, bloß von Krankheit praoten
un wat guet is, grantig laoten.

Aolt mäck Nöölen, Jamken, Käbbeln;
wiesklook quatern, kiebig schnäbbeln.

Aolt, dat schinnt auk immer dör,
wenn fröher alles biätter wör.

Wu aolt du bis, tellt an sick nich,

wenn di ant Liäben noch wat lich.

De olle Pütt giff siet Gedenken
Dag för Dag sien smacklick Waater.
Well süss wuohl kann so prieslick schenken –
ohn‘ Puchen, Stüöhnen un Gequater…

Wi könnt an em us Biespiell nemmen:
Gern wat gewen, ohne murren,
Doch, döt us dat nich üöwernemmen,
för ann’re dao sien, ohne Knurren?

Dao düch et mi, as sagg he froh:
„Ick sin jä Pütt män bloß, nich mehr.
Mi löpp et uut de Quell‘ jä to,
drüm sin ick denn auk guet tofriär.“

Nu liäw auk ick so es den Pütt:
Ick gewe gern, ohn‘ graut Tamtam.
So geiht dat Guede nich verschütt –
un ick dank Gott, dat ick dat kann.

Aus: Liekuut, liekan, S. 165 – Aschendorff Verlag Münster

Wi Menskenkinner hier up Erden
willt aolt – un doch nich öller werden.
Ja nich so gau debi vöran!
Doch hölt nich eenen dao wat an …

Off wi et kuort willt orre lang,
de Natur geiht iähren Gang.
De Tiet, se dreiht sick nich nao us –
un eenes Dages is gar Schluss.

Dao nutzet auk kien Hassebassen.
Stattdem in Ruhe sick befassen
van Hiärten met lück schöne Saaken
is better, äs sick unwies maaken.

Knipp auk Verschleiß maol hier un dao,
loot‘ auk de Kräfte wuohl wat nao,
so steckt de Siäl doch vull Verlangen –
jüst daorüm laot wi us nich hangen.

Helpt us auk nich bi’n besten Willen
nich alltiets mehr de besten Pillen,
so fleit wi doch up Kniff un Pfiff,
wenn bloß de Kopp män munter bliff.

Drüm is denn auk dat Öllerwerden
nich Quiälerie bloß met Beschwerden.
Off froh wi sind orre bloß snaaket,
et kömmt drup an, wat wi druut maaket!

Oh, wo is de Tiet bloß bliebben,
as ’t Dag för Dag noch Wunner gaff?
Nu steiht vöran all graut de Siebben,
dao find’t di nu erst es mit aff.

Doch is et wüerklich nu so schlimm,
met griese Haor nich jung mehr sien?
Well meint, he wör nen Iesegrimm,
mäck sömms sick aolt met Drächt un Pien.

Alltiets giff ’t Wunner auk för di.
maol so, maol so mott man se nöögen (suchen);
egaol de Tiet, et steiht di frie,
w u du et döss, dat Wäögen.

Ach, laot den Kopp doch nich so hangen.
Weeß denn nix Rechtes antofangen?
Nu treck nich glieks auk noch ne Schnuut.
Gaoh leiwer es maol schön wier ruut!

Laot di daobi män gar nich driewen,
man sall jä bloß schön munter bliewen.
Daoför bruuks bloß ’n bettken doon,
genoog för so wat giff ’t jä schon.

För de Gesundheit radel Rad,
schwemm, spazeer, ja, maak doch wat!
Doch auk de Kunst will pfleget sien,
drüm gaoh es uut, so richtig fien!

Pousseer auk mopsfideel es wier,
dat hölt de Glückhormon in Stüer.
Schütt di ’n Löchten uut de Aogen,
kanns dat auk giän maol öfters waogen.

Vull muntert up, drüm freu di mehr.
Auk use Plattdüütsk helpet sehr!
Wi nemmt nich glieks wat krumm debi –
dat muntert up, mäck licht un frie.