De Fastentiet met Magerquark,
mäck nich bloß slank, se mäck auk stark.
Van Ballast geiht dao guet wat quiet –
Kopp, Hiärt un Siäl wiärd frie un wiet.

Et is weet Gott nich to verkennen,
heel best de Fastentiet to nennen.

Schwiegen, säch man, dat wär Gold,
doch werd es ohne Küeren aolt!
Ick will dat gar nich erst probeer’n,
daobi kömms bloß an Simmeleer’n.

Denn, heelmaol von Klingklang verlaoten,
wu lött et sick dann wuohl noch praoten?
Doch küert se ännersiets di üm,
kümp dao dann auk nich viell bi rüm.

Man mott jä nich in eens bloß küer’n,
dao lött sick jä wuohl wat an stüer’n.
Up achten auk, wu man wat säch,
säch auk all wat, leew orre frech.

Mi schinnt apatt för miene Ohren
is vull Gequater nich erkoren.
Dann schwiege ick, orre ick gaoh,
süss löpp villicht mi noch wat nao.

Ick möchte nich den heelen Dag
dat hör’n, wat ick nich hören mag.
Laot se achtern Rüggen sabbeln,
ick bruuk dao jä nich mittobabbeln.

So gaoh ick leiwer mienen Patt
un luster sacht up änners wat –
orre denke still bi’t Liäsen:
„Se könnt mi maol, de Quatermiäsen!“

Hier up Erden, oft verkannt,
sind alle wi in Gottes Hand,
So is gewiss us auk äs Christen:
Wi sind up Erden nich Solisten.

Nich eener löpp met flotte Been
för sick män bloß heelmaol alleen.
Auk is nich all’s bloß för de Katt,
dao is wiet mehr noch, gleiw mi dat.

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
Dann aower kenn wi ’t ganz un gar –
so mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9-12).

Quiält wi us hier auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Statt Verdrott giff us dat Kraft.
Daomet is oft all guet wat schafft.

Kommt groff wi auk maol van de Been,
föhlt liekers wi us nich alleen.
Söwwst wenn wi meint, wi wär’n k.o
kömmt gloovensfast wat up us to.

Biätter äs bloß wat fört Mündken,
bruukt dat apatt en stillet Stündken,
üm auk es ännersrum to denken.
So lött de Sinn up Gott sick lenken.

Ja, waorüm nich? Dat richtet up
un giff glieks wier en nie’en Schub.
Daokeggen schinnt et schwuor, statt licht,
ohne düsse Toversicht.

To föhlen, man is nich alleen,
wat könnt et änners sien, äs … schön.

Doo wat’e kanns

Wat guet du kanns, dat maak –
dat ann’re doch, dat laot gewähren.
Sie, wat du döss, ganz bi de Saak;
ansüss kömms knötterig noch an‘ Stiärwen
un häs nix nich to veriärwen.

Wunnertuten

„Wunner ligget nich up de Straoten.
Wunner sall man Gott üöwerlaoten.“
Dat mennde de Olle to sien Kind;
denn in Wunnertuten wär nix as Wind.

Verkehrsordnung

Geiht flink et manchs so hen un her,
säch man daoto wuohl auk Verkehr.
Doch giff et iämso Regionen,
dat sind verkehrsberuhigte Zonen!

Könnig un Buer

„Adel is auk nich mehr dat, wat‘e maol wör!“,
lööt wahn de Buer sien Organ erschallen.
Dao is em tüsken twee Buern, so ’n Mallör,
de Könnig uut de Karten ruutfallen.

Abenteuer

En Abenteuer lich us nich,
dat is us nich so ganz geheuer.
Wenn man auk wat to belewen krich,
so is de Abend doch män teuer.

Minnesänger

Wenn Fraulüe sacht de Laute hört,
kommt se von Hiärten wuohl in Schwung.
Dann giff et weinig, wat noch stört –
nich gar maol mehr en Sietensprung …

Verduftet

„Ewig düssen Messgestank,
Heini, ick säch di, de mäck mi noch krank!“
Dao pafümierde sick de Frau upt Kloo –
un verduftede dann män eenfach so.

Reinlick

Wat Fraulüe de sind mehr äs reinlick!
Dat is nich selten oft all peinlick.
Se haalt den Bessen gar in de Nacht,
wenn he blooß es maol dreckig lacht.

Et geiht nix üöwer de Gesundheit

Gesund wär dat Suure un nich dat Sööte,
meinde Natz nao derben Schluckup.
Et göng auk nix üöwer warme Fööte,
dao sett‘e he den Hoot sick up …

Ne Bloome för Vegetarier’s

Jüst Vegetarier’s sind de ächterher,
ächter en schönet, frisket Glas Beer;
weil dao niämlicks in duftend Witt
ne eenmaol fiene Bloome up sitt!

Iätterie

Well tellt un mett, wat he so ett,
de kick mehrst kruus, lück streng un hager.
Well gerne ett, de kick auk nett –
un schitt sick dann wier mager.

Komisch

Wat man so mitkrich, is manchs komisch.
Wenn eener praohlt, he wör katholisch
un buobendrup neuapostolisch,
so is he wuohl auk alkoholisch.

Dat Teeken van Klookheit

Nen Klüngeljan spröök es düt Wort:
„En Teeken von Klookheit is de Baort.“
Drup reip den Herdenjan: „Wat ’n Spook,
dann is de Zeegenbuck jä auk all klook!“

Viell Wind üm Nix

Et wäd mi manges heel binaut,
bi männig Lüe, so stolt un graut.
Se glänzet es nen Wiehnachtsbaom,
doch iähre Wuordeln häbt se lao´’n.

Ji Wolken buoben, kiekt nich bloß,
laot‘ daale ju, dat wier wat heilt!
Hatt is de Grund un bruun dat Moos;
dat Laof, et resselt, Riägen feihlt.

Doch schonet us mit Unnerwiär,
dat wi debi nich glieks versuupet.
Et geiht ja oft all so deher,
dat jäh man sick mit Angst verkruupet.

Et is de Quittung för nen Wahn,
de Rücksicht nich, noch Demoot kennt.
Wenn wi so wiedermaakt, ohn Scham,
sind wi et, de int Unglück rennt.

Et helpet nich, to kieken bloß,
wu gar de Meere nu all stieget.
Dat Klima mäck de Lienen los,
wäd Tiet, dat wi de Kurve krieget!