Hett et Adé, döt et oft weh.
Doch jüst dat Scheiden mäck, dat Liäben wiedertreck.
Drüm sägg: „Adé“ –
Döt et auk weh.
Hett et Adé, is et es Schnee.
Wat föllt in Küllde bi Nacht, wäörmt nie’e Planten ganz sacht Jedet Adé,
wesselt es Schnee.
Hett et Adé, mäck dat auk free.
Is dat Losslaoten auk schwuor,
stigg nie’et Liäben empor.
So is Adé Luv auk un Lee.
Drüm: Hett et Adé,
drink erst es Tee.
Allet bruukt siene Tiet, bis et es wier is sowiet mit dat Adé –
ohne Ohje …
Heile, heile Hänsken,
et wäd wuohl es wier guet.
Sind köppsk auk männig Mensken,
et schiert wier up, wenn ‘t schuert.
Heile, heile, Heckemeck,
in hunnert Jaohrn is alles weg.
Könnt ick es bloß maol Herrgott sien,
so dirigierde ick
met ne Latüchte, mild de Schien,
de Sängers guet in‘ Blick.
Mi göng et mehr üm Harmonie,
mehr weeke Töne, Siälenklang;
auk Summen härr ick nix ümbi,
denn Brummen giff kien‘n schönen Klang.
Et is, as kehrden wi daobi
met fiene Bessens prick wat uut –
et söhg nich bloß wier uut es nie,
vull Köppsket göng dao auk bi druut.
Hattet tröck so uut de Welt,
möök Platz wiethen för lichten Sinn –
ohn dat de Lichtsinn twiärs sick stellt,
wör wissewuohl mehr Wonne drin.
So wör villicht nich alles weg
in hunnert Jaohren hier.
Et klüng wat nao, wat wiederdröch
un frisken Moot gäff, Mensk un Dier.
Heile, heile – ohne Schreck,
dat Schöne bliff,
dat is nich weg.
Miene Huopnung, miene Freude,
miene Kraft, de nix anficht.
Christus miene Toversicht,
up Di vertruu ick, et schreckt mi nix.
Up Di vertruu ick, et schreckt mi nix.
Uut Hiemmelsferne Ruh un Friä
löcht‘ us dat Aobendraut int Hiärt.
De Maond stich up mit festlick Flair,
nix mehr schinnt noch verkehrt.
Un doch leip es maol wier wat quer;
Ärger harren wi, ganz schlimm.
Et lött us kiene Ruhe mehr,
wi fraoget us: „Woför? Waorüm?“
Wi weet et nich, wat dat wier soll.
De Kopp finn’t dat „in Dur“ mehrst nich.
Dat wiest sick us mehr so „in Moll“,
wenn’t Hiärt debi den Dreih wier krich.
Dann döt, wiet weg von graut Gedoo,
de Siäle sick aobends auk es riägen.
Wi kommt de wohlig bi to Ruh,
sind dankbar för den Aobendsiägen.
Dat Liäben, schinnt, as woll’t nich mehr.
Dautmüö, schlaffmatt, ohn jede Kläör.
Doch schlägg wuohl nich von ungefähr
de Klock von‘ Taorn, as spröök se dör.
Blenkt auk dört Düüster noch de Sterne
un funkelt dör manch bangen Draum,
so schinnt, as kreeg dat Beld von Ferne
soiäben raut nen fienen Saum.
Et dringt gar dör dat Gries, ganz sacht,
un mengt et up, fien, pääskengiäll.
Noch is, as wehret sick de Nacht –
doch mehr un mehr wiärd et doch hell.
Nu löcht‘ et purpurn gar, füerraut.
So stigg feudal de Sönne up.
De Dag hölt Hoff, nix mehr mit Daut!
Dat Liäben krigg ’n nie’en Schub …
