Bild: pixabay

Teihn lütke Plattwöertkes,
de woll’n int Book, gemeejn,
eenet wör dat allto klook,
dao wören’t bloß noch … neejn.

Neejn lütke Plattwöertkes,
de harren et wiet bracht,
eenet wör dat allto wiet,
dao wören’t bloß noch … acht.

Acht lütke Plattwöertkes,
de woll’n tesammen bliebb’n,
eenet aower woll dat nich,
dao wören’t bloß noch … siebb’n.

Siebb’n lütke Plattwöertkes,
de dreihden sick maol kess,
eenet wör dat allto kess,
dao wören’t bloß noch … sess.

Sess lütke Plattwöertkes,
de stönn’n dao nu lück stief,
eenet wör’t nich stief genoog,
dao wören’t bloß noch … fief.

Fief lütke Plattwöertkes,
de gaffen sick lück quer,
eenet wört dat mehr äs quer,
dao wören’t bloß noch … veer.

Veer lütke Plattwöertkes,
de wören heelmaol bleej,
eenet wör dat allto bleej,
dao wören’t bloß noch … dreej.

Dreej lütke Plattwöertkes,
de woll’n per Funk up See,
eenet funktet nich genoog,
dao wören’t bloß noch … twee.

Twee lütke Plattwöertkes,
de höölden sick för schön,
eenet wör’t nich schön genoog,
dao wör’t nu bloß noch … een.

Een lütket Plattwöertken,
dat sach sick nu: „Oh weh!“
Dat konn so nu nich wiedergaohn,
dao wören’t glieks wier … twee!

Twee … Doch nu erst Tee.

Bild: pixabay

Wu de Welt sick us stellt, fängt bi Worde an,
wein’ger bi dat, wat man alle so kann.
Use Ümgang mäck et, mit dat, wat wi sächt;
off et helpet us alle, off guet orre slecht.

Worde maakt lustig orre auk butt.
Hier giff et Lachen, dao bar Verdrott.
Maakt munter se hier, maakt dao se schachmatt;
hier blaiht Gelingen, dao süht man schwatt.

Worde maakt kregel, nich minner auk mall.
Hier maakt se sinnig, dao gifft nen Knall.
Eener döt luoben, de annere blafft;
hier geiht’ to Werke, dao feihlt’ an Kraft.

Worde sind Gaben, riewe off minn.
Hier giff et Ernte, dao kien Gewinn.
Eener mäck’t schön, de ann’re kaputt;
hier wiest sick Freude, dao geiht se futt.

Worde schafft Welten, orre beengt.
Hier gifft Visionen, dao bloß wat kränkt.
Een’ge brengt Luune, annere muult;
hier schinnt de Sönne, dao plärr‘t un huult‘.

Drüm wööge de Worde – orre schwieg still
un kiek auk up dat, wat de annere will!
Et geiht bloß tesammen, wu man’t dreiht orre stellt,
bloß in Einheit geiht et us guet up de Welt.

Bild: pixabay

Gloovensfast
stiärwt wi met Jesu trüü Geleit
int Lecht van Gottes Herrlichkeit.

Wat ick so konn, dat häb ick doon,
vull Toversicht will ick nu gaohn.
Ick gaoh hier ja nich eenfach weg;
ick komm dao an, wo Gott us dräch.

Du guede Gott, an use End
berge us in diene Händ‘;
schenk Lecht un Liäben us bi di,
so dat up ewig wi sind blij.

Bild: pixabay

Mit de Dage wasset dat Körn in de Wiäken,
un mit de Wiäken to Ähren för de Seise;
aower erst dör de Seise
wätt daoruut Braut un Speise.

Geiht dat den Kopp oft auk wuohl quer;
et is, es ’t is, et geiht üm mehr.

Mit de Dage riepet wi in de Jaohre,
un mit de Jaohren to Erntegaben för den Daut.
Aower erst dör den Daut
werdet wi richtig graut.

Geiht usen Kopp dat auk wuohl quer;
et is, es ’t is, et geiht üm mehr.


Immer was Feines von hier:
Plattdeutsche Pötter-Bücher aus dem Aschendorff Verlag Münster

Bild: pixabay

Stillfriedag is för alle maol,
off wiet noch hen orre gar baolll …
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.

Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet,
för mi un di is et dann Tiet.

Wat nu? Wat dann? Well dat män wüss?
De Welt lött us in‘ Ungewiss.
Doch statt Finale un Mallör
spriäkt Christen hierbi änners dör.

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
Dann aower kenn wi ’t ganz un gar,
so mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9-12).

Well daovan nix nich wietten will,
de schwieg bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krich,
biätter is dat sicher nich.

Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männig Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht’ wieder …

Wi Christen bruuket kien Begaosken,
wi gleiwt an mehr, drüm fier wi Paosken!

Plattdeutsche Pötter-Bücher
aus dem Aschendorff-Verlag Münster:
Immer wat Besönners – bi elken Anlaot