Geiht et üm den „guten Ton“,
soll man auk guet dao wat an doon.
Doch nich to harre, nich to fix,
süss is dat Ganze auk wier nix.

Hett et verquert: „O Goddegott!“,
is biätter noch: „Wat mott, dat mott.“
Doch erst de fiene Emotion
beschert met Glanz den gueden Ton!

Laot de grööne Welle wellen,
wi willt de us nich quer bi stellen.
Et is gewiss vull Guet’s debi,
doch alles wier, mäck auk nich blji.

Hölt schier Naturkost auk wuohl jung,
blaiht daorüm noch kien aollen Strunk.
Drüm willt se us doch bi so ’n Praoten
wuohl nich int Gräs noch bieten laoten?!

Et weet den Dokter Medicus:
In jedet Kruut sitt wat för us!
So giff et auk ne Sorte Lauch,
de helpet Mannslüü guet wier hauch

un mäck gar olle Kerls wier jung.
Söwwst de Herr Senior krich wier Schwung,
mit Knofflauchsiepelalliien.
Dao nickoppet gar Evelin!

So männigeene ärgert sick,
kick kruus un häff up all’s en Pick!
Well könnt daobi auk fröndlick kieken?
Dao geiht dat Guede schwups bi strieken.

Doch kümp dat mehrste, so beschimpt,
rein uut den eegen Kopp … Dat stimmt!
Drüm kiek nich knaddrig in de Welt,
dann schinnt de Welt auk nich verstellt.

Vör ’m Speigel dreiht sick Mann un Frau,
bekieket sick dao ganz genau.
Geiht he villicht den Baort scharp an,
dött se ant Haor wat, wat se kann.

Kann man sick dann auk noch so freu’n
un sick vör ’m Speigel knei’n un dreih’n,
eens aower is un bliff gewiss:
De Ääs bliff dao, dao wo he is.