Melodie und Text: Markus Pytlik (1988)
nach irischen Vorlagen
Plattdeutsche Übersetzung und letzte Strophe von Otto Pötter (2020)
Direkt zum Anhören und Mitsingen.
Bild: pixabay

Müöge de Patt us wir tesammen brengen,
un de Wind in dienen Rüggen sien.
Fien falle Riägen, för di äs Siägen;
löchten sall di auk de Sunnenschien.

Alle tesammen:

Un bis wi us maol wier findet,
haolle Gott di fest in Siene Hand.
Off wi liäwet orre stiärwet,
Gott bliff immerto för us Garant.

Müög up den Patt, den du moss hier wandern,
alltiets Gottes Siägen bi di sien.
Doch Hölpe auk von den eenen off andern,
ohne Hölp un Siägen dräuet Pien.

Un bis wi us maol wier findet …

Häb unnern Kopp nen schlaopweeket Küssen,
häbe auk guet Tüüch un lecker Braut.
Sie män in‘ Hiemmel all vettig Jaohr detüsken,
dann weet de Düüwel nich es, du wärs daut.

Un bis wi us maol wier findet …

An Gottes Siägen is all’s geliägen,
dann bis du auk nimmer nich alleen;
kannst di behöödet sicher bewiägen,
bis et giff för us ’n Wiederseh’n.

Un bis wi us maol wier findet,
haolle Gott di fest in Siene Hand.

Off wi liäwet orre stiärwet,
Gott bliff immerto för us Garant.

Uut dat Plattdüütsch Gebettbook Aschendorff-Verlag Münster, von Otto Pötter

Glitzerwelt, Tamtam, Klimbim,
dao geew ick alltovull nich üm.
Ohne mi för Spass to stressen,
doo ick mi leiwer liäsend ressen.

Mi is genoog mien Böökerecksken,
dat is mien wohlig schönste Plecksken.
Dao sin ick rundüm guet tofriär,
dat is mien Riek, wat will ick mehr?

Moses wör nen Wundermann,
he kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Noch grötter Wunner gifft et hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut löpp … Bier!

Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick auk eenen kümmeln.
Lecht giff dat in’ griesen Dag,
ne arme Siäl, de dat nich mag!

Wi laot‘ hier gerne liek maol Fiefe,
ohne daoran wat to weggen.
Wi sind an sick auk noch wuohl riewe,
bi alldem lött sick nix nich säggen.

Wi doot‘ auk dicke wuohl wat wech.
Dao sach es maol de olle Lüken:
„Wenn use Hahn en Ei maol lech,
krieg ji daovon dat erste Küken!“

So geiht et generös hier her –
un doch giff’t Lüü, de willt noch mehr!