Bild: pixabay

Besöök, dat geiht et nu maol nich, ohne sick de wat bi to vertellen. Doch nich to glöwen, wat dao nich manchs so an Quaterie bi haruutkömmt. Eenzig, wenn et so üm dat Wohlsein geiht, hört sick dat all wat änners an. Is jä auk wichtig! Un ansüss? Nu ja, all’s annere dat giff sick. Giff jä immer wat.

So göng dat auk es bi Änne un Alfons. Bi iähr wören Franz un Mimi to Besöök in Huuse. Kick, un so bruukte dat nu auk lück wat an Themen. Mimi wör jä nie noch nich up ’n Mund fallen un sagg glieks:  „Oh, dat is aower leckern Koffie! Wo is de denn her?“ Änne: „Dat is Bremer Koffie. De is guet.“ Dao fröög Franz: „Bremen? Is dat nich alle SPD dao buoben?“ Alfons nickoppede: „Jaja, de Norden wör immer all’s all SPD.“ Dat schööt Mimi int Lachen: „Un dann so ’n schwatten Koffie!“ Daorup sagg Änne: „Jaja, de Politikers. Man kömmt de nich uut klook.“

Franz stupste Alfons an: „Sass nich meinen, wat se mi to’n Geburtsdag schonken häbt – nie’e Pantuffel.“ Alfons gefööl dat: „Schönschön. Nu ja, de kann man immer guet bruuken. Auk schwatte?“ „Nä, gries“, anterde Franz. Dat wör wat för Änne. Wat ’n Spass, as se mennde: „Biätter griese Pantuffel äs griese Haore.“

„Laot män“, wünk Franz aff, „giff genoog Fraulüe, de staoht up griese Haore.“ Oh ha. Dao moss Mimi bi lachen: „Wat du nich säggs. Aower nich auk noch met griese Schlappen!“ Franz brabbelde: „Quaterie. Dat met de Fraulüe un so, nich wahr, also dat ligg wuohl nich bloß an de Schlappen.“

Alfons meinde dat auk: „Ick schwör män immer noch up düsse Methusalem-Pillen.“ Franz: „Ach, düsse van den aollen Stroganoff?“ Alfons: „Jaja, so ähnlick. Egaol. Se doot mi guet.“ Daobi keek he nu geck siene Frau an un sagg: „Änne, nu sägg du doch auk es wat!.“ Änne wünk lück verliägen aff un meinde: „Wat sall ick säggen, ick sägg immer so: Hauptsaake wi bliewet de alle gesund bi.“ Dao nikkoppede auk Mimi bi un betonde: „Oh ja, de Gesundheit, de Gesundheit, dao geiht nix vör.“ Alfons stönn up un reip: „Dat is ’n Wort! Also, wat de Gesundheit anlangt, dao häb ick schön wat för in‘ Keller. Drüm gaoh ick forts eenen haalen.“ Dao keek Änne nu aower spitz bi up: „Män langsam an. Meinee, is jä noch daghell!“

Franz keek heel verbaast hauch: „Godorri, Mimi, häw wi eenlicks dat Gas affstellt?!“ Daorup Mimi: „Icke wuohl. Dao kiek ick immer glieks nao. Hauptsaake du häs dao nich noch an‘ Herd rümdreiht.“ „Icke? Nä. Wat sall ick an‘ Herd rümdreihen?“ Mimi meinde nu denn auk beruhigt: „Dann is jä guet. Dann sall use Hüüsken auk wuohl nich in de Luft fleigen.“

Dao kam Alfons nu met de Pulle in‘ Stuoben un fröög nieschierig: „Hö? Waat is!? Well is denn nu all wier in de Luft fluogen?“ Franz wünk aff: „Nix wieders. Et göng bloß üm usen Gasherd.“ Alfons harr all Pinnkes in de Hande un sagg so niäbenbi: „Ah so. Ja, dat Gas werd auk nich billiger.“ Worup Änne fröög: „Wat werd all billiger?“ „Jaja“ jampkede Franz, „von us könnt se et jä nemmen.“ Daorup Alfons bi’n Ingeiten: „Drüm will wi us leiwer eenen nemmen; den könnt se us niämlicks nich nemmen!“ Un se meinden denn auk alle, dat dat guet so wör. Kick, wat mehr nu noch?

Ach ja: „Wohlsein!“

 

♣       ♣      ♣

Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,
erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.

Die zeitlos-schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind immer auch zu jedem Anlass
ein originelles Geschenk „von hier“!

 

Bild: pixabay

Dag vör en 1. Mai kam hier es en Tropp Vuogels tohaupe. De wollen bineene en schönen Maiuutflug maaken. Doch wohen? Wu dat bi Gefieder so is, piepkede un schnäbbelde den eenen glieks mehr äs den ännern. De Eekster (Eichelhäher) stöck forts den Kopp debi hauch. Möök dat denn noch Pläseer? Man denke bloß an de leidige Ümwelt. Ach, ach ach, et wäre nich mehr so äs fröher. Wo göng üöwert Feld denn noch tschilpend (zwitschernd) en fidelen Lewing (Lerche) in de Höchte? Wo reip en Kiewitt (Kiebitz) noch munter dör de Welt? Gar de Spreen (Stare) mööken sick all rar. Un de Gaitling (Sing-drossel) härre auk all mehr van Hiärten sungen. Män guet, dat weinßens de Gempels (Dompfaff) sick noch üm de hauhgen Kiärktüörns dreihden. Gott to Ehr klüng dao iähr „Tüüh“ un „Pijüt“ noch wiethen üöwer Land.

Drüm dai den Gempel nu es en hallen (laut) Pfiff detüsken, üm wier upt Thema to kommen. För den Uutflug slöög he de Baomberge üm den Billerbecksken Dom vör. Wäre dat nich es wat? Oh ja, dao wören se alle wuohl för. „Dann will wi dat män maaken“, greep den Gempel dör. De Gempels sind van Natur uut nich bloß lück resselut (energisch), se sind auk immer recht fröh. „Also sammelt wi us muorn fröh üm 8 Uhr an de Basilika in Rheine“, gaff he vör, dann häw wi auk noch wat von en Dag. Jaja, män to, dat göng wuohl, nickoppeden de ännern.

Nu mott man wietten, dat de Gempels van alle Vüögels mehr äs pünktlick sind. Dat sitt iähr wuohl van de grauten Kiärktaonuhren int Gefieder. Et wör nu auk all guet teihn Minütkes an 8 Uhr vörbi, ohne dat van de ännern Vuogels wat to seihn wör. Herrjeh! „Fief Minuten noch, dann dreih ick aff“, tüütede de Gempel verdreiht. Doch dann … Also nein! Wat söhg he dao? Dao kam met Gesang Naichte den Stadtpark (aus dem nahe gelegenen Stadtpark) den Vuogeltropp fideel un gemach dranpättket. De Gaitling vöran, achter sick wat Spreen samt Lüninge (Spatzen), Finken un en Kiewitt. Alle süngen: „Der Mai ist gekommen, die Träume schlagen aus …“

Es en Torpedo schööt de Gempel hauch van’ den Basilikatuorn daale up den Gaitling hento un reip: „Ji aollen Traonsuusen, draimet män nich länger noch! Nu aower fix, ick wochte all!“ Verschreckt anter-de de Gaitling: „Tix-tix-tix. Mäck doch nix.“ „Mäck nix?“, quäkte den Gempel, „wo komm ji denn her?“ „Och“, fleitkede den Gaitling vergnögt, „wi häbt us dacht, wi könnden düssen 1. Mai wuohl erst van Rodde uut an de Biäk (Bach) längs met en schönen Maigang nao hier beginnen.“

Nu ja. Waorüm nich? Is män eenmaol Mai, orre?

Bild: pixabay

Puchen (Prahlen, Angeben), dat mott so niäbenbi haruut. Eenlicks draffs dao gar nix so recht wat von mitkriegen, dann geiht et. Et geiht denn auk all derbi her, wenn nen driesten Praohlhannes meint, he möss allmänto met so heelmaol wunnerlicke Fremdworde üm sick smieten. Auk wenn dao eenen kömmt un vörgiff, mit nen bekannten Handjevörmeier (VIP, einflussreiche Person) up Du un Du to staohn, is he daomit bi us all unnen dör. Nänä, so nich.

Stell di vör, ick dai nu es kund, dat ick lessens up den gröönen Hüögel van Bayreuth to Frau Wagner sägget harr: ,Katharina, du moss dao bi Tristan un Isolde uut den twedden Akt mehr maaken. Also, sink hernieder, Nacht der Liebe“, dao pöss guet noch mehr wat an Timbre bi. Hört sick dat auk Gott weet wu an, denket de Lüe hier bloß: „De Kerl häff nen Vuogel.“

Ümgekehrt aower brenget sick wüerklick graute Löchten gerne so int Beld, dat se den lütken Mann debi maaket. Sägg etwa den Bundestrainer Löw, erst dat Trappen upt Düörp wör richtig Football, kieket alle glieks debi up. Un mäck he bi sienen lütken FC Schönau, wenn he es maol wier dao is, den Schiedsrichter, dann sass es seihn dao. Dann giff et aower Schlagzeilen! Nu sind wi nich alle Bundestrainers. Aower wi könnt dao wat von lernen.

Wenn man also in Gesellschaft maol upschnappet, Wenningmeiers daien iähren naichsten Urlaub in Schweden maaken, dann aower gau! Glieks leit sick säggen, dat Silvia us, siet dat se mit de Hochtiet dao nao Schweden trocken wör, lestertiet gar kien Kärtken mehr schriebben härr. Se härr dao äs Könnigin wuohl so recht kien Tiet mehr för … Oha, dann moss es kieken.

Guet lött et sick auk so niäbenbi fraogen, off den Sessel wuohl bequem wör, weil Baron von Heeremann dao wiägen seine Krrüßpiene noch kuort vör sienen Daut dat Polster leiwer keggen nen eenfachen Stuhl tuuschket harr. Orre: „Also in den Sessel satt vör Jaohren noch Norbert Blüm. He woll us hier weinßens iäben Dagestiet säggen, weil he aobends in de Rheinske Stadthalle üöwer sien Studium bi Ratzinger praoten woll. Daobi meinde he noch so niäbenbi, jüst hier in‘ Huuse söhg man et wuohl, dat de Renten sicher wören. Wi härren et män eenmaol schön hier.“

So wat geiht an sick noch wuohl. Män immer schön up ’n Teppich blieben, dann kann dao auk ruhig es nen dezenten Perser mit tüsken sien.

Ach ja, Persien un so…

Auk wat dat Reisen anlangt, nich glieks in de wiede Welt. Een Wort bloß: Flugscham. Un well lustert noch up, wenn et män bloß mit Söcke in de graute persischke Friedagsmoschee göng. Ah wat, dat is nich mehr dat rechte Thema. Bodenstännige Beliäfnisse bi ne Rucksacktour üöwer ’n ,Camino“ sind tüskentiets allemaol biätter. Auk dao lött sick guet wat mit bimaaken. Also:

„Hape häw wi auk troffen. He wör maol wir iäben weg. För us ganz schön. Denn glieks wör de heele Lauperie auk nich mehr so langwielig.“ Kerkeling wör jä nich Kerkeling, wenn he nich alltiets wier so eenen losslööt. Män auk de Andacht wör nich to kuort kuemmen. Kieggendeel! Denn, endlicks nu in Santiago, wör jüst den Papst dao wiäsen. Franziskus, oh ja, de könn de wuohl wat von. Un dat möss man säggen, mit den Mann lööt sick doch nu eenmaol guet küeren.

Kick, drüm göng et naichste Wiäke auk nao Rom hen …

Bild: pixabay

Et schinn, de aolle Groffsmitt was up. Dat flietige Pinkepang (Beschlag des glühenden Eisens) göng em as Hämmerling alle lange nich mehr van de Hande. He konn et noch so dull angaohn, aower sien Kraft dai et nich mehr. So leip de Man nu män so mit. Dat gefööl em gar nich. Sien Liäwedag harr he gern arbeitet. Un nu fööl he baoll üöwer sien eegen Been. He konn de wuohl bi unwies werden. So göng he et auk oft an. Inhuuse göngen se em all uut en Weg. Nein, nein, dat wör nich eenfach mit den Mann.

Doch nu schinn et, söwwst Petrus härre Inseihn mit em. Et göng nich mehr. Nu ja, auk en Groffsmitt mott es maol van de Welt. Dao hölp auk all sien Kriölen (Wehklagen, Geschrei) nix. De Pastor was all up en Patt, üm to berichten (die letzte Ölung spenden). Ümdat den aollen Iesensliäger nu auk guet de Kurve kreeg, möök den Geistlicken noch wuohl recht fierlick. Nich dat den Versehgang dao noch ümsüss wiäsen wör.

As de Pastor nu dat Stiärwekrüüß üöwer Groffsmitts Bedde to Höchten büörde, dai het gar met Singsang un spröök: „Durch diese heilige Salbung helfe dir der Herr in seinem reichen Erbarmen.“ „Ick hör et wuohl!“, muulde de aolle Groffsmitt, „doch ick mott mien Ääsken de män erst bi tokniepen.“ Hölp nix, bleef de Pastor bi sienen Sermon, dao möss he nu män dör, daoför wocheden up em sicher auk all „alle Herrlichkeiten des Himmels“. „Un dat ohne Arbeit?“, fröög den Iesenwämser gequiält. Andächtig nickoppede den Geistlicken un verkünnede: „Oh ja, denn statt zu arbeiten, werden wir dort im Paradie-se nur die feinsten Tafelfreuden des Himmels genießen.“

Bi düsse Worde baimde sick de Aolle in sien Bedde up un giftede: „Dao geew ick nix üm! Ick konn mien Liäwe lang nich ohne Arbeit. Un dao egaol weg breet sitten, dat giff mi bloß Blaosen ant Chatt.“ Oh! Dat wuord den Pastor nu doch to bunt. Em göng dao de heele Andacht bi fleiten. Giftig spröök he to den aollen Querkopp: „Herrjeh, wocht et doch erst es aff! Met wat Siälenrackerie kanns villicht noch bi Grummelschuers mitdönnern …“

Nich schlecht. Dann will we wanner es lustern.