Bild: pixabay

Erfreulicherweise hat sich Ihr Gehör ja nach dieser stationären Intensivtherapie deutlich gebessert, nicht wahr“, sää den Krankenhuusohrendokter to aolle Frau Gebbeken, „Sie können denn auch jetzt wieder entlassen werden.“

Dao reip de Paschentin: „Welche Beschwerden?!“

„Keinerlei Beschwerden mehr! Alles bestens. Es geht wieder nach Hause zurück!“

„En gut Stück? Doch, doch, es is schon en gut Stück besser!“

„Genau! Schön, schön, endlich wieder besser zu hören!“  

„Hö? Was soll da jetze noch stören?!“

„Ach, nichts. Soweit ist doch nun alles klar“.

„Meinen Se wirklich, sogar wunnerbar?? Un was is mit das Honnraa?!“

„Nun ja, das macht alles in allem so knapp Zweihundert!“

„Was? Was sagten Sie?!“

„D r e i hundert!!!“

Bild: pixabay

Se sägget ja, Draime wären nich bloß Wind. Heel wiesklooke Pyschelogen meinet gar, se härren dao Gott weet wat in funnen. Nu ja, dat ännert in de Bedden aower nix an dat Weltern und Wehren oft debi. Un wat nutzet mi dat, wenn ick weet, waorüm ick lesste Nacht Napoleon wör? Drüm hängt den ännern Muorn ja doch kien Tweespitz (Zweispitz, typischer Napoleonhut, bei dem die Krempe so aufgestellt ist, dass sich seitlich zwei Spitzen bilden) an‘ Garderowenpinn. Ick könn auk ruhig so es Napoleon kummdeeren, miene Frau sprüng de doch nich bi. All’s bloß Draimerie. Nix änners äs Spöökerie in‘ Kopp. Villicht ganz nett maol, aower dat Liäben süht änners uut.  

Bi de Wehmeyerske wör dat mit de Draimerie mehrst nich so nett. Se harre oft wahne wat mit Albträume to bekieken. Bäänd harre Gott Dank mit so wat kiene Last. He schlööp an sick immer ganz guet dör. Göng auk em es wat debi dör ’n Kopp, so konn he dao guet mit liäben, dat lött sick nich änners säggen. Nu ja, de eene so, de änn’re so.

Eenes Dages satten de beiden bi’n Fröhstück. De Frau söhg gar nich guet uut. Bäänd fröög iähr auk glieks: „Häs nich guet schlaopen?“ „Gar nich guet“, stüöhnde se, „ick harr män jüst de Aogen to, dao göng et all wier loss. As wenn de Satan mi in‘ Nacken satt. Ick wüss gar nich so gau mehr wohen. Dao bin ick ratzfatz upt Rad sprungen un – heidewitzka – uutnaiht.“

„Wat du nich sächs“, mümmelde Bäänd an sien Buotteram, „un dann häs dao so de heele Nacht dörtrampelt?“ „Ja, wat soll ick denn maaken?“, fröög Hilde upkratzt. Se mennde gar noch: „Wenn ick män so schön schnuorken könn äs du …Häs auk noch draimt?“ „Oh ja“, nickoppede Bäänd, „dat häb ‘ke.“ „Aha“, leit Hilde nich nao, „wat denn?“„Also, wu sall ick säggen“, drucksde Bäänd herüm, „ick säch es so, ick bin dao nich bi wegföhrt.“

„Geiht et nich ’n bettken genauer?“, fröög Hilde nieschierig. Dao gaff Bäänd sick nen Ruck un sach, „ick will de gar nich ümto küeren, et göng maol wier schön rund mit de Paula.“ Hilde wüss gar nich, wat se hörde. „Wat?!“, keek se em ganz giftig an, „mit Paula? Un ick wör dao gar nich mit bi?“ „Nä“, keek Bäänd verwünnert up, „göng doch gar nich, du wörs doch de ganze Nacht mit‘ Rad unnerweggens!“

Bild: pixabay

Besöök, dat geiht et nu maol nich, ohne sick de wat bi to vertellen. Doch nich to glöwen, wat dao nich manchs so an Quaterie bi haruutkömmt. Eenzig, wenn et so üm dat Wohlsein geiht, hört sick dat all wat änners an. Is jä auk wichtig! Un ansüss? Nu ja, all’s annere dat giff sick. Giff jä immer wat.

So göng dat auk es bi Änne un Alfons. Bi iähr wören Franz un Mimi to Besöök in Huuse. Kick, un so bruukte dat nu auk lück wat an Themen. Mimi wör jä nie noch nich up ’n Mund fallen un sagg glieks:  „Oh, dat is aower leckern Koffie! Wo is de denn her?“ Änne: „Dat is Bremer Koffie. De is guet.“ Dao fröög Franz: „Bremen? Is dat nich alle SPD dao buoben?“ Alfons nickoppede: „Jaja, de Norden wör immer all’s all SPD.“ Dat schööt Mimi int Lachen: „Un dann so ’n schwatten Koffie!“ Daorup sagg Änne: „Jaja, de Politikers. Man kömmt de nich uut klook.“

Franz stupste Alfons an: „Sass nich meinen, wat se mi to’n Geburtsdag schonken häbt – nie’e Pantuffel.“ Alfons gefööl dat: „Schönschön. Nu ja, de kann man immer guet bruuken. Auk schwatte?“ „Nä, gries“, anterde Franz. Dat wör wat för Änne. Wat ’n Spass, as se mennde: „Biätter griese Pantuffel äs griese Haore.“

„Laot män“, wünk Franz aff, „giff genoog Fraulüe, de staoht up griese Haore.“ Oh ha. Dao moss Mimi bi lachen: „Wat du nich säggs. Aower nich auk noch met griese Schlappen!“ Franz brabbelde: „Quaterie. Dat met de Fraulüe un so, nich wahr, also dat ligg wuohl nich bloß an de Schlappen.“

Alfons meinde dat auk: „Ick schwör män immer noch up düsse Methusalem-Pillen.“ Franz: „Ach, düsse van den aollen Stroganoff?“ Alfons: „Jaja, so ähnlick. Egaol. Se doot mi guet.“ Daobi keek he nu geck siene Frau an un sagg: „Änne, nu sägg du doch auk es wat!.“ Änne wünk lück verliägen aff un meinde: „Wat sall ick säggen, ick sägg immer so: Hauptsaake wi bliewet de alle gesund bi.“ Dao nikkoppede auk Mimi bi un betonde: „Oh ja, de Gesundheit, de Gesundheit, dao geiht nix vör.“ Alfons stönn up un reip: „Dat is ’n Wort! Also, wat de Gesundheit anlangt, dao häb ick schön wat för in‘ Keller. Drüm gaoh ick forts eenen haalen.“ Dao keek Änne nu aower spitz bi up: „Män langsam an. Meinee, is jä noch daghell!“

Franz keek heel verbaast hauch: „Godorri, Mimi, häw wi eenlicks dat Gas affstellt?!“ Daorup Mimi: „Icke wuohl. Dao kiek ick immer glieks nao. Hauptsaake du häs dao nich noch an‘ Herd rümdreiht.“ „Icke? Nä. Wat sall ick an‘ Herd rümdreihen?“ Mimi meinde nu denn auk beruhigt: „Dann is jä guet. Dann sall use Hüüsken auk wuohl nich in de Luft fleigen.“

Dao kam Alfons nu met de Pulle in‘ Stuoben un fröög nieschierig: „Hö? Waat is!? Well is denn nu all wier in de Luft fluogen?“ Franz wünk aff: „Nix wieders. Et göng bloß üm usen Gasherd.“ Alfons harr all Pinnkes in de Hande un sagg so niäbenbi: „Ah so. Ja, dat Gas werd auk nich billiger.“ Worup Änne fröög: „Wat werd all billiger?“ „Jaja“ jampkede Franz, „von us könnt se et jä nemmen.“ Daorup Alfons bi’n Ingeiten: „Drüm will wi us leiwer eenen nemmen; den könnt se us niämlicks nich nemmen!“ Un se meinden denn auk alle, dat dat guet so wör. Kick, wat mehr nu noch?

Ach ja: „Wohlsein!“

 

♣       ♣      ♣

Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,
erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.

Die zeitlos-schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind immer auch zu jedem Anlass
ein originelles Geschenk „von hier“!

 

Bild: pixabay

Dag vör en 1. Mai kam hier es en Tropp Vuogels tohaupe. De wollen bineene en schönen Maiuutflug maaken. Doch wohen? Wu dat bi Gefieder so is, piepkede un schnäbbelde den eenen glieks mehr äs den ännern. De Eekster (Eichelhäher) stöck forts den Kopp debi hauch. Möök dat denn noch Pläseer? Man denke bloß an de leidige Ümwelt. Ach, ach ach, et wäre nich mehr so äs fröher. Wo göng üöwert Feld denn noch tschilpend (zwitschernd) en fidelen Lewing (Lerche) in de Höchte? Wo reip en Kiewitt (Kiebitz) noch munter dör de Welt? Gar de Spreen (Stare) mööken sick all rar. Un de Gaitling (Sing-drossel) härre auk all mehr van Hiärten sungen. Män guet, dat weinßens de Gempels (Dompfaff) sick noch üm de hauhgen Kiärktüörns dreihden. Gott to Ehr klüng dao iähr „Tüüh“ un „Pijüt“ noch wiethen üöwer Land.

Drüm dai den Gempel nu es en hallen (laut) Pfiff detüsken, üm wier upt Thema to kommen. För den Uutflug slöög he de Baomberge üm den Billerbecksken Dom vör. Wäre dat nich es wat? Oh ja, dao wören se alle wuohl för. „Dann will wi dat män maaken“, greep den Gempel dör. De Gempels sind van Natur uut nich bloß lück resselut (energisch), se sind auk immer recht fröh. „Also sammelt wi us muorn fröh üm 8 Uhr an de Basilika in Rheine“, gaff he vör, dann häw wi auk noch wat von en Dag. Jaja, män to, dat göng wuohl, nickoppeden de ännern.

Nu mott man wietten, dat de Gempels van alle Vüögels mehr äs pünktlick sind. Dat sitt iähr wuohl van de grauten Kiärktaonuhren int Gefieder. Et wör nu auk all guet teihn Minütkes an 8 Uhr vörbi, ohne dat van de ännern Vuogels wat to seihn wör. Herrjeh! „Fief Minuten noch, dann dreih ick aff“, tüütede de Gempel verdreiht. Doch dann … Also nein! Wat söhg he dao? Dao kam met Gesang Naichte den Stadtpark (aus dem nahe gelegenen Stadtpark) den Vuogeltropp fideel un gemach dranpättket. De Gaitling vöran, achter sick wat Spreen samt Lüninge (Spatzen), Finken un en Kiewitt. Alle süngen: „Der Mai ist gekommen, die Träume schlagen aus …“

Es en Torpedo schööt de Gempel hauch van’ den Basilikatuorn daale up den Gaitling hento un reip: „Ji aollen Traonsuusen, draimet män nich länger noch! Nu aower fix, ick wochte all!“ Verschreckt anter-de de Gaitling: „Tix-tix-tix. Mäck doch nix.“ „Mäck nix?“, quäkte den Gempel, „wo komm ji denn her?“ „Och“, fleitkede den Gaitling vergnögt, „wi häbt us dacht, wi könnden düssen 1. Mai wuohl erst van Rodde uut an de Biäk (Bach) längs met en schönen Maigang nao hier beginnen.“

Nu ja. Waorüm nich? Is män eenmaol Mai, orre?