Siet dat de Mann iähr wegstuorben was, feihlde Rosa wat. Man kann jä säggen, wat man will, aower wenn man et nich gewuohnt ist, is et alleene män so wat (nichts Halbes und nichts Ganzes). Auk nachts dao alleene in‘ Bedde is et män so ’n Hen un Her. Rosa kümp de gar nich bi  in‘ Slaop. Se kann de baoll gar nich keegen liäsen.

     Offwuohl, in Bedde liäsen, dat harre Felix auk immer doon. Wenn dao nich alltiets dat Gefummel met dat Lecht wiäsen wäre. Bi all dat Grabbeln üm den Lechtschalter herüm is dao ümt Lämpken en grauten Pleck uut wuorden. De störde Rosa all lange. Drüm woll se de nu auk es wat an doon. Villicht dat den Schlaopstuoben ineens maol wier friske Farbe kreeg? Orre ineens dann auk glieks noch den Wohnstuoben? Dat Truerjaohr wör jä nu all wat hen. Se konn dat an sick guet all in Angriff nemmen. Doch moss sick dat erst es en Anstrieker bekieken.

     Rosa wüss dao auk all eenen. Sendkers Karl schinn iähr den Richtigen. De leip äs Widdemann (Witwer) auk all lange alleene un harre för so wat sicher guet Tiet, ohne dat et glieks debi allto harre int Geld göng.

     As Karl nu fachgerecht met Pinsel un so bi Rosa an de Dööre stönn un fröög, wat so to doon wäre, sagg Rosa em: „Tschä, Karl, du weeß ja, dat ick nu all ne ganze Tiet alleene bin. Aower nu is et mi doch nao frisk Werk wier tomoote. An sick könnde et van mi uut glieks in‘ Schlaopstuoben demet lossgaohn. Komm an, ick sall et di wuohl wiesen.“ Mann! Karl bleew de Spütte debi weg. He wüss gar nich, wat he säggen soll. Dat härre he van Rosa so nich dacht. Also dat göng hier jä … Den Emmer Farbe wäre em de baoll bi uut de Hande fallen. Jö! Dat göng em nu doch alle en bettken to flott dao. He sagg: „Rosa, ick kann mi all denken, wu dat hier so gaohn sall, aower …“

     Rosa wünk aff un spröök: „Mit Denken un Rümstaohn is us hier nich holpen. To, komm an.“ Dao göng de Frau all vöruut. Un eher Karl de noch wat up säggen konn, stönnen de beiden auk all vör de Bedden. Rosa harre et glieks wier met den swatten Placken üm Felix sien Nachttischlämpken un sagg: „Karl, daomit du auk weeß, wo du hier glieks all schön met anfangen könns, wies ick di erst es, wo mien Mann alltiets immer hinpöck, wenn he …“ „Roswitha“, wuorde Karl nu düütlick, „ick bin ja nu auk nich dumm, aower ick bin nu maol nich mehr den Jüngsten …“ Se gefööl em äs Frau jä auk ganz guet, mennde he galant, aower wenn et pattu upt Ganze gaohn soll, möss he in sien Öller män bescheiden blieben.

     Lück beduerlick keek he Rosa an un sagg: „Rosa, ick will de gar nich ümto küeren, aower stell mi leiwer en Pülleken Beer upt Nachtschäppken, dao häb ick mehr van.“

Wenn hier wat von Schappgeklimper steiht, so is dao nich ne 1960-er Musiktruhe mit meint. Dat mit dat Klimperschapp, dat geiht heel wieder noch trügge. Können wi dao män noch mit Sommerfelds Willy (1904 – 2007) üöwer praoten, de dai us dao noch wuohl gerne wat up säggen. Aower wu et Liäben so spiellt is Willy all daut. Män eens bliff von em bis vandage: Sommerfelds Willy wör den lessten Kinomusikanten. Noch mit hunnert Jaohren sett’e de Mann sick an sien „Schapp“, wu he sien Kinoklavier up Platt nannde, un spiellde, dat de Heide wackelde. Wat för nen Film et auk wör, Willy kreeg de alltiets Schwung bi. Un fraog nich wie.  

     Up de Fraoge: „Was macht der Maier am Himalaya?“ grabbelde he de Akkorde män so bis buoben hen dör; denn mit den Himalaya, moss wietten, dao is buoben de Luft män wat dünn. För use Slach Lüü is dat nich eenfach: „Rauf, ja, das kunnt’ er, doch wie kommt er runter? Ich hab so Angst um den Maier am Himalaya, der macht ’nen Rutsch – und dann is er futsch.“ Un dann aower! Könnden wi et bloß noch hören: Glieks göng et kunstfeddig mit dat Schappgeklimper wier von buoben daale herunner. Doch wuohl nich noch Steenschlag debi? Up jeden Fall göng et: Bimbambum, Rumbum … De Kinospectatores höölden de Luft an.

     Klüng et aower Ting-tara-rara, ting-ting, so göng den Vörhang all runner, dann wör et mit den Film an‘ End. Schapp to un Willy harr Fieraobend. So wör dat hier daomaols in de Kinos. 

     So eenen es Willy spiellde Anno Tobak hier maol in‘ Schaupalast. De konn et nich ganz so guet es Willy, doch he dai, wat he konn. To de Tiet leip jüst nen Film mit de graute Stummfilmdiva Adele Sandrock (1863 – 1937). Drama üöwer Drama! Dat bruukte guet wat an Geklimper.

     Godorri, Adele satt de maol wier rein into. So wat aower auk! Se harre ’n Kind van so nen liederlicken Edelmann. Doch den adeligen Luftikus woll iähr nich hieraoden. Oh, wat nen Krach inhuuse bi dat Fraumensk. De Olle wiesede iähr de Dööre. Se wüss nu gar nich mehr wohen mit de lütke Blaage. Heel verbaast (kopflos) leip se, dat Kind up en Puckel, up nen wietlöftigen Kolk (großer Weiher) hento. Aff int Waater. Se stönn dao auk all bis an de Kneie drin. Godorri, stell di so wat vör! Et schinn, den Kinomusikanten möök dat reineweg unwies. He slöög män so up sien „Schapp“ harüm, so, as wolle he et wuohl dullweg kuort un klein hauen.

     As Adele dat Waater, mit dat arme Kind up de Schuller ’n Puckel, nu all knapp an de Kinnlade göng, konn et in‘ Kinosaal nen stämmigen Kerl nich länger uuthaoll’n. Heel feddig mit de Nerven reip he: „Adele, Adele! Nu nemm bitte auk glieks den kollerigen Klimperklempner mit!!“

     Wat sall ick de noch up säggen?

     Bloß noch: Ting-tara-rara, ting-ting!

---

Immer was Feines von hier:
Plattdeutsche Pötter-Bücher aus dem Aschendorff Verlag Münster

Dat sick use Plattdüütsch guet mäck, üm auk naodenklick üöwer Gott un de Welt wat to säggen, dat is mi erst lessens wier bi nen Paoterbruor in Bayern upgaohn. De fromme Mann kümp niämlicks von en Buernhoff hier an de Iemse wech un sitt nu all jaohrenlang dao ächten bi de Seppels an de Kloster-paorte. Komm ick dao es, küer wi gerne Platt. Up miene Fraoge, wu he et so härre met de Welt, sagg he mi: „De Lüe baselt mi to vull.“ Un nao ne stille Wiele meinde he: „Allto gau is selten guet.“ Waorüm? Dao könn nich vull Siägen bi sien. Et bleewen de immer wecke bi up de Strecke. Aower nä, immer mehr, mehr, mehr, auk wenn männigeen in de Ruse debi strumpelt.

     „Un ännersrüm?“, fröög ick, „et möss jä auk wat vöran gaohn“. Et göng jä gar nich ümt Lungern, meinde he. Bloß üm en bettken mehr Bedacht. So es bi den Barmherzigen Samariter, dao vör Tieten up de Straote von Jerusalem nao Jericho. Nix änners äs vandage wäre dat wiäsen. Dör Hailunken här-re et eenen troffen. De lag dao dann gottserbärmlick in en Chausseegraben un wimmerde elennig för sick hen. Dat Volk up de Straote härre dao nix van mitkreegen. Se wören de alle män so dranvörbiba-selt. Män so wäre dat, nickoppede de geistlicke Här. Vandage wäre et noch schlimmer. Kien Tiet, kien Tiet. Allmänto hasterklabaster ineens dör. Nich es mehr üm sick kieken. Bloß för sick laupen.

     Up de Chaussee nao Jericho nich änners. Offwuohl se an sick härren wat merken mossen, leiten de Reiselüü et eenfach trecken. Kien Tiet, kien Tiet. Üöwerhaupt: „Bin ich denn der Hüter meines Bru-ders?“ (Gen 4, 8-9). „Gleiw mi dat“, nickoppede de Paoterbruor, „allto gau is selten guet.“ De arme Kerl wäre debi drupgaohn, wäre dao nich noch den gueden Samariter wiäsen. De höölt in. Em möök wat stutzig. Drüm keek he genauer hen. Dat wör den armen Kerl sien Rettung.

     De wiese Geistlicke in siene Kutte kloppede mi sacht up de Schullern, keek mi an un betonde: „Wat ick di sägg, sücke Samariters bruukten wi mehr. Lüe de nich bloß för sick laupet, sönnern auk es ge-nauer henkieket.“ „Un dann auk noch dat Rechte doot“, dai ick de noch met bi. He nickoppede.

     Ja, et giff Insichten, de sind biätter äs Ansichten. Doch dat bruuket auk immer de rechten Lüe.

Dao was es maol en Kerl vont Lande, de in de Stadt trocken wör. Auk wenn he et dao bi de Stadtwerke bloß met den Schmutzwasserkanal to doon harre, leip he nu wat hauchniäsig. Nu ja, jedereene mott män wietten, wu he so löpp. Immerhin moss moss he nu es maol för wat mehr Ümweltschutz to ne Fortbildung nao Wuppertal hen. Un dat nu sogar noch met Hotelüöwernachtung!    

     Eenmaol dao in dat Wuppertal-Hotel, woll sick usen Kanalkruuper auk wuohl gern noch iäben in dat Gästebook indriägen. He söhg, dat dao eenen met „MdB“ drinstönn. Dao fröög he an de Refrekssion, wat et denn dao so met up sick härre? „Ein Mitglied des Bundestages“, kreeg he to Antwort. Soso. Sieh an, sieh an. Et schinn, man konn et en sücke Hüüser gar nich graut genoog ruuthangen laoten. So schreef he nu achter sienen Naomen „MdO“.

     Oh! Wat dat denn bedüüte, woll den Hotelfritzen wietten? Wichtige Antwort: „Mitglied der Ortskrankenkasse.“

     Kick, so is auk dat hier nu klärt.

„Oma, wo häs du bloß wier dien Hörgerät?!“ Kien Dag, ohne tominnst teihnmaol düsse leidige Fraoge bi Feldmanns in Huuse. Oma keek dann immer bloß dutt (verdutzt) up un fröög luuthals terügge: „Hä?! Wat häw si säggt? Könn ji nich wat düütlicker küeren?!“

De ännern ünen de bloß noch bi aff. Un daobi harre Oma so en schön Hörgerät. Aower dao göng se nich dran. Alleen de Battrien, wat de all kosseden! So wat wör nich för alle Dage. Un bleef Omas Hörge-rät mehrst Tiet propper in de Nachtschäppkenschublade verwahrt. Se leit sick de nix bi säggen. Ganz schlimm.

Waorüm ick dat vertell? Weil dao aff un an auk noch den Dokter Klockenbrink bi iähr Huusvisite möök. Den Huusdokter was an sick en ganz ruhigen, umgänglicken Mann. Weil he aower wüss, dat Feld-manns Oma hatthörig wör, göng he et bi de Frau immer glieks gewöllig an. Oma kannde dat all un leit m auk roopen. Dat göng vörbi. Wör den Dokter auk wier ruut, meinde se: „Wi müöget an den Klocken-brink jä wuohl en gueden Dokter häm’n, aower et is män doch en rüsigen Bollerjan.“