Bild: pixabay

Dat sick use Plattdüütsch guet mäck, üm auk naodenklick üöwer Gott un de Welt wat to säggen, dat is mi erst lessens wier bi nen Paoterbruor in Bayern upgaohn. De fromme Mann kümp niämlicks von en Buernhoff hier an de Iemse wech un sitt nu all jaohrenlang dao ächten bi de Seppels an de Kloster-paorte. Komm ick dao es, küer wi gerne Platt. Up miene Fraoge, wu he et so härre met de Welt, sagg he mi: „De Lüe baselt mi to vull.“ Un nao ne stille Wiele meinde he: „Allto gau is selten guet.“ Waorüm? Dao könn nich vull Siägen bi sien. Et bleewen de immer wecke bi up de Strecke. Aower nä, immer mehr, mehr, mehr, auk wenn männigeen in de Ruse debi strumpelt.

     „Un ännersrüm?“, fröög ick, „et möss jä auk wat vöran gaohn“. Et göng jä gar nich ümt Lungern, meinde he. Bloß üm en bettken mehr Bedacht. So es bi den Barmherzigen Samariter, dao vör Tieten up de Straote von Jerusalem nao Jericho. Nix änners äs vandage wäre dat wiäsen. Dör Hailunken här-re et eenen troffen. De lag dao dann gottserbärmlick in en Chausseegraben un wimmerde elennig för sick hen. Dat Volk up de Straote härre dao nix van mitkreegen. Se wören de alle män so dranvörbiba-selt. Män so wäre dat, nickoppede de geistlicke Här. Vandage wäre et noch schlimmer. Kien Tiet, kien Tiet. Allmänto hasterklabaster ineens dör. Nich es mehr üm sick kieken. Bloß för sick laupen.

     Up de Chaussee nao Jericho nich änners. Offwuohl se an sick härren wat merken mossen, leiten de Reiselüü et eenfach trecken. Kien Tiet, kien Tiet. Üöwerhaupt: „Bin ich denn der Hüter meines Bru-ders?“ (Gen 4, 8-9). „Gleiw mi dat“, nickoppede de Paoterbruor, „allto gau is selten guet.“ De arme Kerl wäre debi drupgaohn, wäre dao nich noch den gueden Samariter wiäsen. De höölt in. Em möök wat stutzig. Drüm keek he genauer hen. Dat wör den armen Kerl sien Rettung.

     De wiese Geistlicke in siene Kutte kloppede mi sacht up de Schullern, keek mi an un betonde: „Wat ick di sägg, sücke Samariters bruukten wi mehr. Lüe de nich bloß för sick laupet, sönnern auk es ge-nauer henkieket.“ „Un dann auk noch dat Rechte doot“, dai ick de noch met bi. He nickoppede.

     Ja, et giff Insichten, de sind biätter äs Ansichten. Doch dat bruuket auk immer de rechten Lüe.

Bild: pixabay

Dao was es maol en Kerl vont Lande, de in de Stadt trocken wör. Auk wenn he et dao bi de Stadtwerke bloß met den Schmutzwasserkanal to doon harre, leip he nu wat hauchniäsig. Nu ja, jedereene mott män wietten, wu he so löpp. Immerhin moss moss he nu es maol för wat mehr Ümweltschutz to ne Fortbildung nao Wuppertal hen. Un dat nu sogar noch met Hotelüöwernachtung!    

     Eenmaol dao in dat Wuppertal-Hotel, woll sick usen Kanalkruuper auk wuohl gern noch iäben in dat Gästebook indriägen. He söhg, dat dao eenen met „MdB“ drinstönn. Dao fröög he an de Refrekssion, wat et denn dao so met up sick härre? „Ein Mitglied des Bundestages“, kreeg he to Antwort. Soso. Sieh an, sieh an. Et schinn, man konn et en sücke Hüüser gar nich graut genoog ruuthangen laoten. So schreef he nu achter sienen Naomen „MdO“.

     Oh! Wat dat denn bedüüte, woll den Hotelfritzen wietten? Wichtige Antwort: „Mitglied der Ortskrankenkasse.“

     Kick, so is auk dat hier nu klärt.

Bild: pixabay

„Oma, wo häs du bloß wier dien Hörgerät?!“ Herrjeh, egaol düsse leidige Fraoge bi Feldmanns in Huuse. Oma keek dann immer bloß dutt (verdutzt) up un fröög luuthals terügge: „Hä?!“ Un de ännern stönnen de Haore debi to Berge. Nix to maaken. Omas Hörgerät bleef in de Schlaopschäppkenschub-lade. Höchstens to Fierdage, för de haughe Miss, göng et demit maol in de Kerke. Ansüss meinde Oma, för Inhuuse un so üm de Döören laupen, möss dat nich sien. Daoför wören iähr dee Batterien to düer. För dat Geld dai se leiwer en Köppken Koffie mehr drinken. Dao sägg nu noch wat …

Waorüm ick dat vertell? Weil dao bi iähr inhuuse aff un an auk noch den Dokter Klockenbrink Huus-visite möök. An sick was dat et en ganz ruhigen un umgänglicken Mann. Weil he aower wüss, dat Feldmanns Oma hatthörig wör, göng he de Frau auk glieks immer gewöllig an. Oma schickede sick de in. Se meinde aower doch maol: „Wi müöget an den Klockenbrink jä wuohl en gueden Dokter häm’n, aower et is män doch en bollerigen Kerl.“

Bild: pixabay

Erfreulicherweise hat sich Ihr Gehör ja nach dieser stationären Intensivtherapie deutlich gebessert, nicht wahr“, sää den Krankenhuusohrendokter to aolle Frau Gebbeken, „Sie können denn auch jetzt wieder entlassen werden.“

Dao reip de Paschentin: „Welche Beschwerden?!“

„Keinerlei Beschwerden mehr! Alles bestens. Es geht wieder nach Hause zurück!“

„En gut Stück? Doch, doch, es is schon en gut Stück besser!“

„Genau! Schön, schön, endlich wieder besser zu hören!“  

„Hö? Was soll da jetze noch stören?!“

„Ach, nichts. Soweit ist doch nun alles klar“.

„Meinen Se wirklich, sogar wunnerbar?? Un was is mit das Honnraa?!“

„Nun ja, das macht alles in allem so knapp Zweihundert!“

„Was? Was sagten Sie?!“

„D r e i hundert!!!“

Bild: pixabay

Se sägget ja, Draime wären nich bloß Wind. Heel wiesklooke Pyschelogen meinet gar, se härren dao Gott weet wat in funnen. Nu ja, dat ännert in de Bedden aower nix an dat Weltern und Wehren oft debi. Un wat nutzet mi dat, wenn ick weet, waorüm ick lesste Nacht Napoleon wör? Drüm hängt den ännern Muorn ja doch kien Tweespitz (Zweispitz, typischer Napoleonhut, bei dem die Krempe so aufgestellt ist, dass sich seitlich zwei Spitzen bilden) an‘ Garderowenpinn. Ick könn auk ruhig so es Napoleon kummdeeren, miene Frau sprüng de doch nich bi. All’s bloß Draimerie. Nix änners äs Spöökerie in‘ Kopp. Villicht ganz nett maol, aower dat Liäben süht änners uut.  

Bi de Wehmeyerske wör dat mit de Draimerie mehrst nich so nett. Se harre oft wahne wat mit Albträume to bekieken. Bäänd harre Gott Dank mit so wat kiene Last. He schlööp an sick immer ganz guet dör. Göng auk em es wat debi dör ’n Kopp, so konn he dao guet mit liäben, dat lött sick nich änners säggen. Nu ja, de eene so, de änn’re so.

Eenes Dages satten de beiden bi’n Fröhstück. De Frau söhg gar nich guet uut. Bäänd fröög iähr auk glieks: „Häs nich guet schlaopen?“ „Gar nich guet“, stüöhnde se, „ick harr män jüst de Aogen to, dao göng et all wier loss. As wenn de Satan mi in‘ Nacken satt. Ick wüss gar nich so gau mehr wohen. Dao bin ick ratzfatz upt Rad sprungen un – heidewitzka – uutnaiht.“

„Wat du nich sächs“, mümmelde Bäänd an sien Buotteram, „un dann häs dao so de heele Nacht dörtrampelt?“ „Ja, wat soll ick denn maaken?“, fröög Hilde upkratzt. Se mennde gar noch: „Wenn ick män so schön schnuorken könn äs du …Häs auk noch draimt?“ „Oh ja“, nickoppede Bäänd, „dat häb ‘ke.“ „Aha“, leit Hilde nich nao, „wat denn?“„Also, wu sall ick säggen“, drucksde Bäänd herüm, „ick säch es so, ick bin dao nich bi wegföhrt.“

„Geiht et nich ’n bettken genauer?“, fröög Hilde nieschierig. Dao gaff Bäänd sick nen Ruck un sach, „ick will de gar nich ümto küeren, et göng maol wier schön rund mit de Paula.“ Hilde wüss gar nich, wat se hörde. „Wat?!“, keek se em ganz giftig an, „mit Paula? Un ick wör dao gar nich mit bi?“ „Nä“, keek Bäänd verwünnert up, „göng doch gar nich, du wörs doch de ganze Nacht mit‘ Rad unnerweggens!“