De Mann in‘ Maond

Bild: pixabay

Baoll is he de wier, de Mann in‘ Maond. Also wenn et eenen Mann giff, nich wahr, vör den alle Welt Respekt hät, dann is et den Mann in‘ Maond! He lött sick von nich eenen wat säggen, nich es von Fraulüe. Kien Wunner, dat se heel gaffelig werdet, wenn he sick iähr maol wier wieset. Dann krieget jüst Fraulüe nich es mehr Schlaop debi. Se knuffelt män so de Küssens un fraoget sick, wat et mit düssen wunnerlicken Mann wuohl up sick hät? Alleene up ’n Maond, ganz un gar ohne Frau. Aower hier nachts in de Schlaopstuobens kieken. Huh nä! Is jä auk mehr äs wunnerlick, orre?

Doch nich bloß Fraulüe is un bliff he ’n Röötsel. Auk Pyschelogen is he nich ganz geheuer. Se fraoget sick all lange, waorüm he immer wier so affsunnerlick up us daale kick? Dao möss he sick doch wat bi denken, orre? Int Visier häbt em auk de Ernährungsdocs, denn he is jä nich mager, den Vullmaond. De Ernährungsdocs tippet up den Jo-Jo-Effekt. Immer düt to- un affnemmen! Auk bi so wat bünd de Fraulüe glieks wier debi. Un so is dat män bloß een Weltern un Wehren in de Bedden.      Experten meint, all’s schön dichte maaken, dat hölp. Geiht jä auk nich, dat dao so ’n Mann in‘ Maond drieste weg in de Schlaopstuobens kick.

Also, an‘ besten all’s schön pickedüüster maaken. Dao is Gerda aower bange vör. Üm Gott’s Willen nich all’s düüster, dann möss se sick jä auk noch in‘ Durk (Bettschrank) inschluuten! Un well lött sick all extra nen Alkoven (Bettnische) timmern, bloß üm sick vör den Mann in‘ Maond to verstoppen? Oh, oh, oh. Vörsicht bi so wat. Dao mucket glieks de Pyschelogen bi up. Un dann landes aower in‘ Nullkommanix noch int Dullhuus (Psychiatrie). Ick sägg ja, ganz schlimm is di dat, mit düssen Mann in‘ Maond!

Mött wi aower tatsächlick maol heel mööde gaapen, dann bruuket wi bloß denken: „Ja, is dat denn de Müöglichkeit? Vullmaond, un mi kömmt de Schlaop? Is wat mit mi?“ Feihlt bloß noch wat an änner Sorgen debi un man is froh, dat et nicht auk noch pickedüüster is. Jaja, so is dat. So maaket wi Grauten oft graut Theater üm nix. De Lütken doot et sick lichter demit. Se kieket nao buoben un denket, wu schön he et dao buoben doch hät, düssen Mann in Maond. Nich eenen de üm em rüm gaffelt. Un et is iähr, as dai he säggen: „Nu auk män schön ruhig dao unnen, dann könn ji fein schlaopen.“ Un se fraoget em: „Döss du dat dao buoben denn auk?“ Un he flistert iähr trügge: „Oh ja, ick sin all sooo mööde…. Ick legg mi nu forts up ’ne wunnerbar plüüsterige Wulke un draim van ju. Drüm: Guede Nacht dao unnen.“ Un jüst so iäben noch nuschelt de Kinner: „Auk so … “ Un dao schlaopet se all. Tschä, an sick ganz eenfach, orre? Bloß wi Grauten meint … Wi meint un meint.

Wecke gaoht de gar mit nao nen Pyschater hen un maaket Hyponose. So wat geiht bloß up so ne Therapiecouch un is ne Art Kunstschlaop. Jaja, un so ganz billig is dat auk nich. Daoför aower ganz un gar ohne Mann in‘ Maond.

Puchen

Bild: pixabay

Bild: pixabay

Puchen (Prahlen, Angeben), dat mott so niäbenbi haruut. Eenlicks draffs dao gar nix so recht van mitkriegen, dann geiht et. Et geiht denn auk all derbi her, wenn nen driesten Praohlhannes meint, he möss allmänto met so heelmaol wunnerlicke Fremdworde üm sick smieten. Auk wenn dao eenen kömmt un vörgiff, met nen bekannten Handjevörmeier (VIP, einflussreiche Person) up Du un Du to staohn, treck he nich immer nen Trumpf daobi.

Stell di vör, ick dai nu es kund, dat ick lessens up den gröönen Hüögel van Bayreuth to Frau Wagner sächt härr: ,Katharina, du moss dao bi Tristan un Isolde uut den twedden Akt mehr maaken.“ Sink hernieder, Nacht der Liebe, dao pöss guet noch mehr wat an Timbre bi. Hört sick dat auk Gott weet wu an, denket de Lüe ganz sicher bloß: ,Den Kerl häff nen Vuogel.“

Ümgekehrt aower brenget sick wüerklick graute Löchten giäne so int Beld, wenn se den lütken Mann ruuthangen laot‘. Säch etwa den Bundestrainer Löw, erst so Football upt Düörp wör so richtig wat, stellt alle glieks de Lusterleppels (Ohren) hauch. Mäck he, wenn he dao dann es maol tohuuse is, bi den FC Schönau 08 den Schiedsrichter, giff dat glieks de gröttste Schlagzeile. Dat wieset us:

Nich alle grauten Löchten kuemmet män bloß van‘ Ku-Damm wech orre van de Könnigsallee her. Drüm giff jüst dat fört Puchen guede Geliägenheiten.

Wenn man also in Gesellschaft maol upschnappet, Wenningmeiers daien iähren naichsten Urlaub in Schweden maaken, dann aower gau! Glieks leit sick säggen, dat Silvia us, siet dat se nao Schweden trocken wör, üm dao to hieraoden, gar kien Kärtken mehr schriebben härr. Se härr dao äs Könnigin wuohl so recht kien Tiet mehr för aolle Frönde…

Oooh, dann sass aower maol seihn! Dann bruuks kien Strüüksken mehr an‘ Hoot.

Guet lött et sick auk so niäbenbi fraogen, off den Sessel wuohl bequem wör, weil Baron von Heeremann dat Polster leiwer keggen nen Stuhl tuuschket harr, van wiägen siene leidigen Krüüßpiene.

Orre, auk dat mäck sick ganz guet: „Also in den Sessel satt erst lessens noch Norbert Blüm. He woll us hier weinßens iäben Dagestiet säggen, weil he aobends in de Rheinske Stadthalle üöwer sien Studium bi Ratzinger praoten woll. Dao sach he noch so: Schön gemüetlick häb ji et hier.“ Norbert härr auk nickoppet, as he meinde, man söhg et wuohl, dat de Rente sicher wör…

So bämmelt nich glieks de graute Klocke un doch treck et de wuohl met bi (das ist nicht gleich zu dick aufgetragen, zieht aber dennoch wohl). Ick säch es so, wenn et hett: Immer schön up ’n Teppich blieben, so kann dat auk ruhig es maol nen dezenten Perser sien.

Ach ja, Persien un so…

Auk wat dat Reisen anlangt, nich män glieks so in de wiede Welt. Dao kick jä nich eenen mehr bi up, bi de heele Fleigerie vandage. Well lustert denn noch up, wenn et män bloß met Söcke in de graute persischke Friedagsmoschee göng. Ah wat, dat is nich mehr dat rechte Thema. Bodenstännige Beliäfnisse bi ne Rucksacktour üöwer’n ,Camino“ bünd dao all biätter. Dao lött sick guet wat debimaaken. Also:

„Hape häw wi auk troffen. He wör maol wir iäben wech. För us ganz schön. Denn glieks wör de heele Lauperie auk nich mehr so langwielig.“ Kerkeling wör jä nich Kerkeling, wenn he nich alltiets wier so eenen loslööt. Män auk de Andacht wör nich to kuort kuemmen. Kieggendeel! Denn, endlicks nu in Santiago, wör jüst auk den Papst dao wiäsen. Un dat möss man säggen, mit den Mann lööt sick doch nu eenmaol guet küeren. Franziskus, oh ja, de könn de wuohl wat van.

Kick, drüm göng et naichste Wiäke auk nao Rom hen…

Schöne Porzente

Bild: pixabay

 

Ick weet guet noch, dat se bis in de 1960-er Jahren met Anhängers üöwer Land föhrden un wiethen all’s tesammenkofften, wat äs „antik“ so dörgöng. Dao gaff et in de Städte guet Geld för. Düsse Tieten aower bünd längst vörbi. Antequitäten vandage, dao gehört all wat an Kunst met bi, süss klingelt et nich mehr in de Kasse.

Oh ja, Holzauge sei wachsam! Dat weet nich eenen biätter äs Abel. Drüm giff et bi Abels Antequitäten auk all siet Anno Domini recht schön wat an Sakralkunst. Dat löpp immer. Dao mäcks an sick nich vull verkehrt mit. För düt off dat „erlesene Stück“ finnet sick alltiets Kunden met dicke Portemonais. Jaja, dat wüss denn auk nich eenen biätter äs Abel. Siene antiquaarschken Raritäten, Junge, ick sägg di, dao leiten sick so männig Kunstbanausen all wat bi gefallen. Nu ja, de eene so, den ännern so. Mott jedereen män seihn, wo he met sien Geld bliff. Abel konn et wuohl gebruuken. Dao harr de Mann ne guede Witterung för. So kreeg he nu auk es wier nen töften (sehr guten) Tipp.

Erben wollen ne aolle Schüer affbriäken. Dao fünnen se up den Balken noch veer aolle Holtfiguren uut Mooreike. För ’n Sperrmüll villicht to schade, wollen se de nu noch gau (schnell) wuohl iäben verhökern. Abel, ganz Fachmann, dreihde de Figuren dao lück klook so hen un her, göng de gar met siene Aogenlupe ran un meinde, schön un guet, aower veer Euro dat Stück, mehr könn he dao bi’n besten Willen nich för giebben. Nu göng dat wuohl ’n bettken hen un her demit, aower vull mehr auk nich. Also, nich lange mehr quettken. 15 Euro tesammen –  un weg demit.

Schön ’n bettken reinigt, stellde Abel de Kunstgestalten nu propper äs „Die vier Evangelisten“ in sien Schaufenster. Naomeddags drup harre he all för Matthäus nen frommen Kunden. Ja, bloß för düssen Matthäus. Weet Gott waorüm, aower de moss et sien! So wunnerlicke Menskenkinner giff et nu maol. Wat sall man sick dao lange üöwer upregen? Äs gueden Geschäftsmann woll Abel dat so knapp auk nich nemmen. Also willigte he genröös bi füfftig Euro in.

Doch wat maaken nu mit den Rest? Halw so wild.

Gewitzt wu Abel wör, ännerde he dat Schildken up: „Die Heiligen Drei Könige“. Män dao kreeg he et all wier met so nen affsunnerlicken Kunden to doon. Et schinn, de Kerl wör nich ganz eenfach. Bi em dreihde sick wuohl all’s so üm de Apartheid. Drüm göng et em eenzig üm den Caspar uut schwatte Mooreike. So wat härr he noch nich seihn! Un heel wehrig gaffelde de Mann all met twee Hunnerter in de Hande harüm. Tweehunnertfüfftig nu aower, dao konn Abel nich mehr Nää säggen.

Un so moss bi em in‘ Schaufenster all wier ’n nie’et Schildken her: „Die beiden Apostel Petrus und Paulus“. Nu ja, waorüm nich. Duerde nich lange, so stönn dao ne fiene Dame bi em in‘ Laden. Dat Menske söhg nao Geld uut. Aower, herrjeh, nu göng dat all wier so gediegen loss. Se wör män bloß spitz up den Paulus. Abel konn de nix an küeren, iähren Kerl wör nu maol nen Paul un kienen Petrus. Un dao konn se em to sienen Geburtsdag doch nich mit twee Mannslüe kuemmen. Dat göng doch nich. Dat verstönn Abel. Nu ja, he wör jä auk gar nich so. Un so gaff he iähr „ausnahmsweise“ düssen „einmaligen Paulus“ för 535 Euro, sotosäggen äs „ein ganz spezielles Geburtstagsangebot“. Un wat sägg ick? De guede Frau harre Träönen debi in de Aogen.

Män as he de Figur uut et Schaufenster nemmen woll, fööl Petrus debi daale. Kopp aff. Jesses! Nu auk noch dat. Oh heiliger Herr Petrus, nein … Tschä, so kann et gaohn. Drüm bruukt et bi so Antequitätengeschäfte auk guede Nerven. Doch de harre Abel wuohl.

Abel wör nich Abel, wenn he nich auk dao noch nett wat uut möök. Tschä, well härre et dacht, nu stönn in Abels Schaufenster: „Eine einzigartige antiquarische Rarität für nur 898 Euro: Johannes der Täufer nach seiner Enthauptung.“

Wat? Hö? Wat dat dao för Porzente all’s so sind?
Dat weet ick auk nich. Aower eens weet ick sicher:
Et sind män eenmaol schöne Porzente!

Dat vörluute Jesuskindken

Bild: pixabay

Et is all lange Jaohren her, dao wör es maol ne Widdefrau (Witwe). De Kinner wören all graut. Mia aower wör noch in de besten Jaohre un woll nich länger gern alleen mehr sien. Se woll dao wuohl wat an doon, aower so eenfach is dat äs Frau jä nu maol nich.
Män wu dat Glück et woll, leip iähr dao doch es maol ’n ansehnlicken Mann üöwer’n Wech. Dao kreech se nu doch es maol wier lück Löchten bi in de Aogen. Et wör nen grauten Kerl van guet twee Meter. Stabil moss he auk wuohl sien, denn he föhrde säckewiese Veehfuor bi Raiffeisen. Immer wenn he nu drankam, smeet Mia em ’n Aoge to. Doch et schinn, he kreech dao nix van mit.
Verdorri, dat göng nu all Wiäken so. Un de Mann füng un füng nich Füer. Antlest dachte Mia sick: „Wenn et nich änners is, dann gaoh ick de iäben mit nao de Moder Gott’s hen. De sall mi wuohl helpen.“ Un dat dai de guede Widdefrau nu auk. Se woll aower üm Gott’s Willen nich, dat se dao wumüöglick noch mit unner de Lüe kam.
Also leip se immer glieks nao et Meddagiätten in de Kerk, wenn anner Lüe to’n Ünnerst (Mittags-ruhe) de Döppen (Augen) lück tokneepen. Dann stickte se vör de Moder Gott’s ne Kiäße an, göng in de Knei debie liggen un biäddede inbrünstig: „Oh Heilige Maria, ick bitte di, giff mi doch den Grauten. Du Immerwäh’nde Hölpe, giff mi doch den Grauten.“
Dage drup slawienerde stillke den Köster dör de Kerke un kreech van wieden Mia un iähr Flehen gewahr. Dao woll he nu es bi mitmaaken.
Den Dach drup verstoppte he sick achter dat Modergottsbeld un wochtede aff, bis Mia wier kam. Naodem se ’n Kiäßken anstickt harre, smeet se sick auk forts wier vör dat Modergottsbeld daale un biädede: „Oh Heilige Maria, ick bitte di, giff mi doch den Grauten. Du Immerwäh’nde Hölpe, giff mi doch den Grauten.“
„Den kriss aower nich, den kriss aower nich…“, snäbbelde met ne Piepskestimm den Köster trügge. Hä? Wat wör dat denn?! Also nein…
Schwuppdiwupp göng Mia dao nu ratz bi in de Höchte. Ganz kruus keek se up Marias Arm dat Jesuskindken an un schimpte: „Nu haoll du män dienen Bäbbel, du vörluute Blage! Laot leiwer diene Mama to Wort kuemmen, de kann in iähr Öller dao sicher biätter wat up säggen…“

Laot den Düüwel män laupen

Bild: pixabay

Nicht to glöwen un ick mag et auk baoll gar nich säggen, aower dao leip hier vör Jaohren nu tatsächlick maol den Düüwel bi us harüm. Dao trööf he den Gerichtsvollzieher. De keek nu auk nich schlecht, as he den Düüwel dao met siene gloinigen Aogen un den unmanierlicken Stiärt söhg.

„Also nä, so wat!“, reip he verwünnert uut, „nu sägg mi bloß, wat mäcks  d u  denn hier?“ „Och“, sagg em de Düüwel, „wat sall ick all maaken? Ick söök maol wier nie’e Kunden för de Hölle. Us bünd niämlicks tatsächlick maol wier wat liederlicke Lumpsäcke eenfach so wegbrannt. Dat passeert schon maol. Un dann kümmer ick mi giän auk sömms es üm Naoschupp. Denn bi all de gloinige Höllenhitze döt mi frischke Luft auk es guet.“

„Dat gleiw ick giäne“, mennde denn auk den Gerichtsvollzieher. Off aower jüst hier bi us nie’e Satansbälge to finnen wören, dao härr he män doch so siene Bedenken. „Ach, ach, ach“, wünk den Düüwel aff, dao bruukte he manchs gar nich lange bi sööken. He könn em jä debi helpen, wenn he Luune härr. Dat göng wuohl, mennde de Mann, he möss sowieso hier un dao noch hen.

Un so mööken sick de beiden up ’n Patt.

Duerde nich lange, so söhgen se ne Mooder; de schanduudelde nich schlecht mit iähre Kinner  harüm. Dao reip se gar: „Ji ollen Blaagen, wenn ji nich wanner ardig bünd, dann sall ju de Düüwel haalen.“ „Häs hört“, stott’e de Gerichtsvollzieher den Düüwel an, „dao häs jä all wat.“ Villicht dat he dat giftige Wief glieks mitnöhm. Doch de Düüwel wünk aff. „Nänä“, meinde he, allto eenfach göng dat mit de Hölle nu auk nich män so. Dao möss he all wat genauer bi sien. Dat Geroop mit den Düüwel, dat was de Frau jä eenlicks gar nich recht bedacht. Kick, un so göngen se wieder.

Dao kamen se an ne lütke Küötterie, wo den Gerichtsvollzieher hen moss, weil de Widdefrau (Witwe) et met de Finanzen lück int Wilde harr. „Wocht män es iäben, dat häb ick glieks“, sagg he den Düüwel to. Un de Frau kreeg strankiel (streng) to hören: „Häb Ji nu dat Geld?“ „Nä“ wimmerde de Frau, „ick sitt de män knapp bi un weet nich, wo ick et hernemmen sall.“ „Wat geiht mi dat an!“, blaffte den Gerichtsvollzieher trügge, „dann nemm ick ne Kooh mit!“ De Frau bitt un beddelde, dat he dat doch laoten soll. Dann härren se jä gar nix mehr to liäben.

Doch den Gerichtsvollzieher bleef stur: „Geld orre Kooh“, sagg he stump. Dao dreihde dat Wief dör un reip: „Sücke es ju sall de Düüwel haalen!“

„Wu recht de Frau hät“, sagg de Düüwel – dao harr den Gerichtsvollzieher all an‘ Schlawittken.

Kick, laot den Düüwel män laupen.