De Waaterdiagnostik

Bild: pixabay

Musekamps Grete wör gar nich guet terechte. Et hölp alle nix, se moss demit nao en Dokter hen. De göng et auk mächtig an met Grete. Se moss sick gar bis upt Rümpken debi friemaaken. Sodann horchte he met sien Steckeskoop Buorst un Rüggen aff un möök de glieks all en kruus Gesicht bi.

Dann göng et met Grete up de Liege. Dao kloppte den Medicus met sien Hämmerken an Gretes Knei’e herüm, kiddelde lück affsunnerlick an de blauden Fööt herüm, so dat de Frau dat int Lachen schööt, keek iähr nu aower buoben wier met en Spekeleerglas püük (genau) in de Aogen un gaff iähr up, Aaaa to säggen. Daobi moss se em auk noch de Tunge wiesen. Dann wier runner van de Liege. Nu moss Grete pattkebarfoot fief Kneebög maaken un daonao auk noch met wat Hecheln up een Stelzenbeen staohn. Godorri, et wör iähr dao heel wunnerlick bi tomoot. Män wat Grete auk dai, et gaff quantswiese (offensichtlich, alles in allem) nich vull her.

„Das gefällt mir alles gar nicht“, keek den Dokter nu mehr äs kruus drin. Et schinn, he wuord de nich uut klook. De Mann schüllkoppede so vör sick hen un meinde, dao möss he nu auk noch wuohl de Psyche es gründlick studeeren.

„Dat häb ick mi glieks dacht“, nickoppede Grete. Se greep in iähre Taske un sach: „Ick häb ju de forts all en Pülleken van mitbracht.“

„De Waaterdiagnostik – Audioaufnahme_Jahrbuch 2025“.
Veröffentlicht: 2025

Nen wunnerlicken Stohlgang

Bild: pixabay

Nich eenen, de noch gerne will Landarzt sien. Dat is de nie’en Dokters tovull Lauperie. Daoför giff et nu all ne Sprechstunde per Computer. Off dat guet is för de Gesundheit? Un well so ’n Ding nich hät? Mott de dann sien Ääsken män tokniepen? Oh, oh, man denkt de biätter gar nich üöwer nao!  

     Wat wör dat noch änners, as et den aollen Dokter Niehues hier noch dai. He wör alltiets för kranke Lüe dao. Eenzig eenmaol göng dat nich mehr. Dao harre et em söwwst leeg (schlimm) troffen. Beckenbruch. Mit so wat konn he nich praxeer’n; drüm sprüng nen jungen Asstenzarzt för em in. Gaff jä noch kiene Computers. Egaol. Wat mott, dat mott, off mit orre ohne Computers.   

     Un so wör dao nu eenes Dages Leusmann persönlick dran. De arme Mann konn gar nich guet upt Hüüsken mehr. Ganz schlimm, et satt em all’s faste! Drüm göng et nu: „Guten Tag, Herr Dokter.“ „Guten Tag, Herr … äh ….“ „Leusmann.“ „Sieh an, sieh an, Herr Preußmann. Etwa noch verwandt mit dem Alten Fritz und seiner Gicht?“ „Nä, ganz sicher nich. Bei mir sitzt et alle in‘ Darm fest. Wie soll ich sagen …“ „Ich hör es schon: Alarm im Darm.“ Un glieks mennde dat Dokterken: „Wenns mehr nicht ist, das therapieren wir schon.“ Doch ganz so eenfach wör dat wuohl nich. Düt un dat möss he doon un dann soll he män in vetteihn Dage wier kuemmen. Nu denn.

     Vetteihn Dage drup göng dat dao so wier: „Guten Tag, Herr … äh ….“ „Leusmann.“ „Richtig, jaja, der Preußenmann. Nun nehmen Sie doch erst einmal Platz, nicht wahr. Wie ich sehe, haben Sie den Stuhl ja gleich mitgebracht.“ „Nu ja, Herr Dokter, ich wusst es auch nich so recht, aber ich sollte doch …“

     „Ach“, wünk dat Dokterken schwank aff, „da machen Se sich mal keine Sorgen. Kein Problem. Zeigen Sie das gute Stück doch bitte mal her. Na, eindeutig. Das ist Chippendale.“

     „Oh, doch nix Schlimmes?“ „Das eigentlich nicht, aber ihr Stuhl hat Würmer!“ Dao wör Leusmann aowerplatt. „Herr Dokter, was Sie nich sagen …“ „Na ja, so ist das mit den Diagnosen. Aber damit werden wir schon fertig. Drum lassen Sie den Stuhl am besten gleich hier, nicht wahr. Dann fühlen Sie sich auch gleich auf dem Heimweg schon viel leichter und unbeschwerter.“ „Oh, das wär ja schön.“ „Ja, ganz sicher. Denn ohne diesen harten Stuhl läuft es sich auf jeden Fall wesentlich unbeschwerter.“

     „Wenn Se dat män wissen! Oh, da bin ich ja so froh, Herr Dokter.“ „Das freut mich. Sehen Sie, dann hat das mit uns ja heute mal wieder ganz schön geklappt, nicht wahr?“ „Ja, Herr Dokter, das hat’s.“ „Schön, schön. Und wenn sonst noch was sein sollte, kommen Sie gerne wieder. Also dann: der Nächste bitte!“

Oh, wat en Lachen!

Foto: Heinz Schulte, Rheine (2023)

Oh, wat en Lachen! Jöh, wat mossen wi lachen … Wi konnen de nix mehr an stüern un harren et up maol gottweetwu antoch. Et gaff kien Haollen mehr. Män so is dat, wenn man et eenmaol so demet togange häff, dann is et män guet, dat de Lüe et nich alle mitkrieget. Doch waorüm eenlicks nich? De härren sicher noch mitlachet.

     Meins dat? Wat häff ju denn to so ’n Scheeflachen ästimeert (gereizt)?

     Nix. Fört erste söhg et de nich nao uut (zunächst sah es nicht danach aus). Wi kamen tohaup an en Disk un lööten us daal (setzten uns). Wieders nix. Wu dat so is. Doch dann keek de een den ännern an – un dann göng et auk all loss. De Schelm stack debi dör (der Schlem brach durch). Bloß noch Lachen un nochmaol Lachen. Et wör rein den End debi weg.

     Heinz pruußede et up de Stell män so uut. He greep all nao sien Gebiss. All dat möök em en heel rauden Kopp. Ludger wüss gar nich mehr, wo he henkieken soll. De Mann kneep de Aogen to, as woll he säggen: „Lüe, je mehr ick ju ankieke, ümso mehr kann ick för nix mehr garentieern!“ Un so smeet he bi de Lacherie den Kopp män so in en Nacken. Daobi stönn em de Muule wagenwiet up. Auk mi harre et packet. Un fraog nich wie. Im Nu göng ick et gewöllig an un wäre debi gar baoll van en Stohl fallen. Et was de gar kien Doon mehr an. Unner us: De Fazun (Fasson) wör us allesamt ratz vergiätten.

     Oh ja, wat en Lachen. Doch is et nich schön, dat et so wat noch giff?

Auk dat noch

Bild: pixabay

Sunndagnaomeddags tellde den Football hier fröher mit to dat deerde Gebott. Jedwed Düörp höölt up sien eegen Verein. Bi wat Spiells stönn manchs dat heele Düörp Kopp. Besönners, wenn et de Liga rup orre de Tabelle daale göng, trappten sick de jungen Büüls de Beene krumm. Auk dütmaol gaff et kien Haollen mehr. Et göng üm den grauten Regionalpokal. Dat Stadion stönn schwatt von Volk. Halw Stunne vörher all reckten un streckten sick de Blaowitten uut Meppen up en Platz. Blendmanöver. Nix äs Dickedoon. Use tippelten un trippelten anner Siete män so hen un her.
Warmlaufen. Doch dao wör all de Pfiff! Un loss göng et.

Dat Spiell was man noch nich teihn Minuten togange, as hier van us den ersten Raspo-Recken all en Tratt van ächten kreeg un lang debi daale göng. Dat gaff Spektakel. Den Schiri harr dao nu jüst auk noch Hatschi maaket. Nix seihn dör Pollenallergie! Also keine Karte! All’s Bölken göng in en Wind, dao leip dat Spiell auk all wier. Doch för use moss et nu eene met en Hinkebeen män doon. Duerde nich lange, dao harren se auk all eenen in‘ Kasten. Aower so doch nich! Mann!! Den Meppenstürmer stönn daobi doch klar in Abseits! Hunnertporzentig! Dat harr nu gar Bäänd met sienen Griesen Star seihn. Herrjeh, wu konn man bloß so en Blindgänger äs Schiedsrichter laupen laoten? Wecke wollen em all up en Bast (wollten auf ihn los). De Platzwarts harren alle Hande vull to doon.

Nich genoog demet, moss kuort drup all wier eenen van us dör wööst Rempeln dran glöwen. Göng auk met Geschrei dat Volk in de Höchten debi, leit den Schiedsrichter dat Werks eenfach wiederlau-pen. För Jopp schinn dat tovull. He sprüng män so vöran un krakeelde up den Schiri an: „Mott he ne erst dauthaun, eher du fleiten döss?!“

Söwwst dat hölp nix. Nu trock sick dat Spiell män so hen. 0 : 1, för den Pokal wör de Meppener dat genoog. Up Tiet spiellden se nu män so larifari hen un her. Dat gaff Fleiten un Gejöhl. De Antwort van de Meppener wör en Bombenschuss wiethen üöwer’n Tuun. Nu dat auk noch! Wat en Sööken dao alle! Et schinn, se fünnen den Ball gar nich wier. Gemach göng den Schiedsrichter in de Ecke hen un her, von wo de Ball herkommen möss. Dao möök sick Franz nu es Platz. Franz, an sick immer de Ru-he sömms, göng up den Schiri to un fröög: „Nu sägg mi bi de Geliägenheit doch es, wu et met dien Rüern so is?“

„Mein Hund?“, keek den Unparteisken verwünnert up, „ich hab doch gar keinen Hund!“ „O God-degott!“ wiesede Franz up den Schiri un reip: „Auk dat noch! Blind und nich es en Blindenhund!“

Dat schinn em män doch      ­­­wat hauch

Bild: pixabay

Nao en Krieg göng et hier met dat W­­­irtschaftswunner noch wuohl gau wier hauch. Man konn nu gar met wat strunzen, woför fröher kien Geld was.

Leip Jan Pielo met en nie’en Hoot, tippelde Frau Dokter Sounso in en Persianer. De jungen Deerns dreihden sick in Petticoats un de Halbstarken twisteten in Nietenbuxen. Papa aower knätterde nu met en Maria-Hilfs-Motor an sien Flitzepee (Fahrrad) herüm un Mama strickte met en Knittax in en Zick-Zack-Modus Pullunder, Schals un süss so Wämse (warme Westen), so dat baoll nix mehr in de Sch-äppe pöss (in Schränke passte). Jeder so, wie er mag.

Well et noch wat biätter konn, gönnde sick heelmaol wat. So auk Kattenbecks. Se harren sick för in en Wohnstuoben ne stäödige Grundig-Musiktruhe gönnt. Fenster up Kipp, so dat et auk alle hören konnen, quäkte dao nu Catharina Valente egaolweg „Oh mein Papaa!“ nao buuten. Daoför göng et in Bergers Huuse allmänto met düssen Miele-Huulbessen (Staubsauger) dör de Stuobens. Dat klüng weinßens noch nao Arbeit. Et schinn, et wör dao bloß noch een Bruusen in Huuse. Daokeggen göng et den Schoolmester Weeßjäwuohl patenter an. He dreihde de Pennige wuohl erst fiefmaol üm, eher dat he sien Geld för wat hergaff. An sick wieders kien Wunner, he wör jä auk Matmatiker.

Nao lange Kieken un Verglieken harre sick düssen Adam Riese nu ne Agfa Clack un Click kofft. Un dat nu auk noch mit en Technikolorfilm! De Farbfotos wören sicher nich billig, aower man gönnde sick jä süss wieders nix. De Rulle vullknipst, göng he dao nu mit nao Foto Brand. Entwickeln lassen. Schön schön. Kein Problem. Brand küerde auk wieders nich lange drüm rüm un fröög: „9 x 13?“

„Ääh … 117“, spröök usen Schoolmester verdaddert – off dat denn nich wat billiger göng?