Graffkrüüß

Bild: pixabay

De Baom wäss längst all, Gott weet wo,
wieldat vor Liäben du so springs.
He wäss för di all up di to,
bis dat he föllt, blindlings.

Mit Biel un Saage krigg he ‚t dann,
dat et barbarske män so kracht;
von Baomwämser bis Timmermann
begaoht se em nu, gar nich sacht.

Antlest bliff glattet Holt von em,
gewienert un poliert.
As Sarg un Krüüß, ja, je nachdem,
wat dienen Daut so ziert.

Sind et twee Lättkes auk män bloß,
as Krüüß gewerkelt, mit dien‘ Namen,
so gaoht nu Baom un du getrost.
fierlick antlest mit „Amen“.

Ick laot et leiwer
sacht angaohn

Bild: pixabay

Ick möch nich laupen es ’n Dandy
un gaffeln bloß noch an mien Handy.
Ick will auk kienen Klick mit Nick;
ick will bloß dao sien, ohne Trick.

Mi ligg auk nich so graut Marakel
mit heelmaol upgedreiht Spektakel.
Dat mehrste is ja doch bloß alle
nix änners wat äs Gift un Galle.

Wat wüerklick tellt wiärd mehrst entstellt
in so ne Glitzerglämmerwelt.
Denn Fake News, Hohn un Laigerie
is Düwelswerk un mäck nich blij.

Wenn Rummel bloß un Mumpitz tellt,
is’t schlecht bestellt in use Welt.
Bi schier Tamtam un graut Geluut,
dao kümp vull Guets män nich bi ruut.

Ick laot et leiwer sacht angaohn
un blief so tüskendör es staohn.
Dann kiek ick üm mi un bin froh,
weil t’t mehr noch giff äs so ’n Gedoo.

Verklungen,
doch in de Siäle drungen

Bild: pixabay

Ick göng alleene aobends dör de Felder
de Sönne sackte füerraut van de Erd‘.
Et wör ganz still, bloß giennen uut de Wälder
dao süngen Vüögel lichthen, ungestört.

Fien klüng et wiet, wiet dör de Felder,
nu all wat aobendwindumsungen.
Un se verklüngen ächten in de Wälder;
doch mi sind in de Siäl se drungen.

Ick bleef still staohn, keek still in ferne Wieden.
Tweedüüster wör’t all, nich mehr ganz so raut;
nich Dag, nich Nacht, so gar nich mehr verschieden –
so as to’t Liäben auk gehört de Daut.

Ick göng den Patt, sietto längs van de Brügge,
dao blenkten all de ersten Sterns.
Nu reipen Nachtuhls mi nao Huuse trügge:
Gau nao Huus, äs üöwerall un niärns.

♣ ♣ ♣

Siehe auch die vom Autor im Aschendorff Verlag Münster erschienenen Bücher:

  • Liekuut, liekan
  • Bömmskes & Bömmelkes
  • Hackemaih
  • Notizen von Fietsen un Miezen
  • Kalennerblättkes

Empfehlenswert – auch als Geschenk – die Hörbuch CD’s:
So is se, use Art und Liekuut, liekan

Außerdem die DVD: Liekuut, liekan dört Jaohr

Bestellung per Anruf beim Copy-Shop Rheine, Tel.: 0 59 71 – 40 54 15
(Montag bis Freitag von 10 – 12 und 15 – 17 Uhr)

Praoten ohne Kopppien

Bild: pixabay

Wat Dokters schriewt un Paoters singet,
dat to verstaohn, dat dwinget
Jans, Franz orre auk Grete
nich selten Kopppien in de Plääte.

Denn all’maol klook küert se Latien;
se doot studeert un häbt sick fien.
Mäck dat jä auk wuohl graut wat her,
so küer wi leiwer düütlick mehr.

Wi bünd deswiägen ja nich dumm,
bloß weil wi spriäket Platt met Mum.
Denn Platt kriegt Dokters, samt Pastor,
in iähren Kopp nu wier nich klaor.

Drüm: W e l l nu hier de Dumme is,
dat is un bliff män ungewiss.
Dao könn auk Cäsar nix up säggen;
et bliff ’n Räötsel allerweggen.

Is dat Latien auk noch so fien,
hier kann’t auk ruhig up Platt wat sien.
Et is jä nich glieks de Verkehrte,
de anners küert äs de Gelehrte.

In praxi, üöwerhaupt ick sägg:
Hauptsaak wi laot‘ de Hoffart weg!
Un nich glieks auk noch heel vernarrt,
dat schütt hier bloß uut use Art.

Menschen,
die ihr wart verloren

Bild: pixabay

De Hilligaobend is ganz still;
dimstrig nu all, doch nich düüster.
De aolle Vaa putzt siene Brill,
för sick alleen so, met Geflister…

Alleene sitt he niä’m de Dör’n.
Et is nich mehr es fröher so.
As se noch all‘ bineene wör’n,
dao göng et munterer nu to.

Buuten üöwer Koppsteen rumpelt
up maol nen Wagen. Well könnt‘ sien?
Nä, nix för em, auk wenn he humpelt
gau ant Fenster – met lück Pien.

Daoför de Glock‘ nu bämmelt an,
met satten Klang; erhaben, stimmig.
He kick nao buuten dao, de Mann –
un dann in‘ Speigel, fraogend, sinnig…

Ne Träöne rullt em daobi ruut.
Sall glieks alleen he in de Kerke?
Met Mumm sägg he sick wohlgemut:
Jüst dat giff nu mi Kraft un Stärke.

De Glocken lüdet fierlick all.
De Mann föhlt sick es nie geboren…
Glieks will he singen, klaor un hall:
Menschen, die ihr wart verloren…

Liäwet up! Nix, wat mehr piert.
Singen will he froh, met Schalle.
Auk för de, de ohn‘ em fiert –
in‘ Hiärt bi em, dao sind se alle!