Wat Dokters schriewt un Paoters singet,
dat to verstaohn, dat dwinget
Jans, Franz orre auk Grete
nich selten Kopppien in de Plääte.

Denn all’maol klook küert se Latien;
se doot studeert un häbt sick fien.
Mäck dat jä auk wuohl graut wat her,
so küer wi leiwer düütlick mehr.

Wi bünd deswiägen ja nich dumm,
bloß weil wi spriäket Platt met Mum.
Denn Platt kriegt Dokters, samt Pastor,
in iähren Kopp nu wier nich klaor.

Drüm: W e l l nu hier de Dumme is,
dat is un bliff män ungewiss.
Dao könn auk Cäsar nix up säggen;
et bliff ’n Räötsel allerweggen.

Is dat Latien auk noch so fien,
hier kann’t auk ruhig up Platt wat sien.
Et is jä nich glieks de Verkehrte,
de anners küert äs de Gelehrte.

In praxi, üöwerhaupt ick sägg:
Hauptsaak wi laot‘ de Hoffart weg!
Un nich glieks auk noch heel vernarrt,
dat schütt hier bloß uut use Art.

Ach, Puppi-Püppken, komm doch trügge –
un maak mi bitte doch wier flügge.
Denn allto oft bin ’k luunenföhlig.
Un Angst un Bange mäck mi nöelig.

Puppi-Püppken, ja, du feihls mi;
denn met mi, ick weet, du freis di.
Ick nemm so giän di noch in’ Arm,
noch immer werd mien Hiärt dann warm.

Puppi-Püppken, kuemm upt Laken
un laot di van mi Eia maaken.
Statt butt un groff harümtoringen,
laot’ waigen us un draimend singen.

Puppi-Püppken, gleiw et mi,
ick bin so giän noch Kind bi di.
Du lichs egaol mi so in’ Sinn –
erst recht nu, wu ick aolt all bin.

Drüm, Puppi-Püppken, maak mi frie,
lach un dreih un danz mit mi.
Maak jung mien Hiärt un froh mien’ Sinn,
ja, wies mi, dat ick Kind noch bin…

Wo is de schöne Tiet bloß hen?
De Uhr, de weet et auk nich, denn:
Dreiht auk de Zeigers sick vull rund,
dien Hiärtken wiärd dao nich bi wund.

Doch mienet, Püppken, gleiw et mi,
mien Hiärtken döt mi weh daobi.
Ick weet, dat et mi von di driff,
weil us nich vull an Tiet mehr bliff…

Nu geihs haruut uut’ Öllernhuus,
wat wör de Tiet mit di doch fien.
Wi winkt us to, de Abschiedsgruß
dött sähr, doch mott dat so män sien.

Geiht dennoch maol bi di wat scheef,
dann weeß’, dao is Verlaot hier drup:
Tohuus hät jedereen di leew –
de Düör steiht immer för di up.

De Lüde sägget immer,
de Tieten wüörden schlimmer.
Doch nä:
De Tieten bliewet immer.
Bloß de Mensken, de werd’ schlimmer.