Oh Herr mien Huus, wat is denn dat?!“,
reip heel dörneene Schlienkamps Jopp.
„Ji könnt mi’t glöwen, ick seih schwatt!“
Dao tröck he sick dat Hiemmd üöwer’n Kopp…
Autor: Otto Pötter
Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Speigelken, Speigelken an de Wand
Oh ja, et giff tatsächlick Saaken,
dao kann auk ne Brille nix mehr an maaken.
So is man dör un dör schwatt erst dann,
wenn man sick sömms nich seihn mehr kann.“
Et bliff es et is
Man kann sick gar es’n Aapen freu’n
un sick vör’n Speigel knei’n un dreih’n.
Eens aower bliff doch ganz gewiss:
Et bliff dat Chat, dao wo et is.
Dat Teeken van Klookheit
Nen Knecht spröök maol düt graute Wort:
„Nen Teeken van Klookheit is de Baort.“
Dao lacht‘ de Buer un reip: „Wat ’n Spook,
dann is use Sseegenbuck auk jä all klook!“
Bild: Naturzoo Rheine
Wat ’n Mallör
Nen Kerl spröök graut: „Dat Öller geiht vör!“
Sien Swiegermuor glofft all an Wunner.
He reet iähr auk wiet up de Balkendöör –
un smeet se koppüöwer de Treppen harunner.