Et leipen twee arme Kerls üöwert Feld,
de harren up de wiede Welt
nix äs veer krumme Beene –
besönners daovan de eene.
Autor: Otto Pötter
Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Nen Jägersmann
„Et schinnt, dat is nen Jägersmann“,
döt Stiene mi lück sacht anstuotten.
„Kiek di em dao es richtig an,
sien Buxe is jä heel verschuotten.“
He söhg schwatt
Oh Herr mien Huus, wat is denn dat?!“,
reip heel dörneene Schlienkamps Jopp.
„Ji könnt mi’t glöwen, ick seih schwatt!“
Dao tröck he sick dat Hiemmd üöwer’n Kopp…
Speigelken, Speigelken an de Wand
Oh ja, et giff tatsächlick Saaken,
dao kann auk ne Brille nix mehr an maaken.
So is man dör un dör schwatt erst dann,
wenn man sick sömms nich seihn mehr kann.“
Et bliff es et is
Man kann sick gar es’n Aapen freu’n
un sick vör’n Speigel knei’n un dreih’n.
Eens aower bliff doch ganz gewiss:
Et bliff dat Chat, dao wo et is.