Oh, wat en Lachen! Jöh, wat mossen wi lachen … Wi konnen de nix mehr an stüern un harren et up maol gottweetwu antoch. Et gaff kien Haollen mehr. Män so is dat, wenn man et eenmaol so demet togange häff, dann is et män guet, dat de Lüe et nich alle mitkrieget. Doch waorüm eenlicks nich? De härren sicher noch mitlachet.

     Meins dat? Wat häff ju denn to so ’n Scheeflachen ästimeert (gereizt)?

     Nix. Fört erste söhg et de nich nao uut (zunächst sah es nicht danach aus). Wi kamen tohaup an en Disk un lööten us daal (setzten uns). Wieders nix. Wu dat so is. Doch dann keek de een den ännern an – un dann göng et auk all loss. De Schelm stack debi dör (der Schlem brach durch). Bloß noch Lachen un nochmaol Lachen. Et wör rein den End debi weg.

     Heinz pruußede et up de Stell män so uut. He greep all nao sien Gebiss. All dat möök em en heel rauden Kopp. Ludger wüss gar nich mehr, wo he henkieken soll. De Mann kneep de Aogen to, as woll he säggen: „Lüe, je mehr ick ju ankieke, ümso mehr kann ick för nix mehr garentieern!“ Un so smeet he bi de Lacherie den Kopp män so in en Nacken. Daobi stönn em de Muule wagenwiet up. Auk mi harre et packet. Un fraog nich wie. Im Nu göng ick et gewöllig an un wäre debi gar baoll van en Stohl fallen. Et was de gar kien Doon mehr an. Unner us: De Fazun (Fasson) wör us allesamt ratz vergiätten.

     Oh ja, wat en Lachen. Doch is et nich schön, dat et so wat noch giff?

Sunndagnaomeddags tellde den Football hier fröher mit to dat deerde Gebott. Jedwed Düörp höölt up sien eegen Verein. Bi wat Spiells stönn manchs dat heele Düörp Kopp. Besönners, wenn et de Liga rup orre de Tabelle daale göng, trappten sick de jungen Büüls de Beene krumm. Auk dütmaol gaff et kien Haollen mehr. Et göng üm den grauten Regionalpokal. Dat Stadion stönn schwatt von Volk. Halw Stunne vörher all reckten un streckten sick de Blaowitten uut Meppen up en Platz. Blendmanöver. Nix äs Dickedoon. Use tippelten un trippelten anner Siete män so hen un her.
Warmlaufen. Doch dao wör all de Pfiff! Un loss göng et.

Dat Spiell was man noch nich teihn Minuten togange, as hier van us den ersten Raspo-Recken all en Tratt van ächten kreeg un lang debi daale göng. Dat gaff Spektakel. Den Schiri harr dao nu jüst auk noch Hatschi maaket. Nix seihn dör Pollenallergie! Also keine Karte! All’s Bölken göng in en Wind, dao leip dat Spiell auk all wier. Doch för use moss et nu eene met en Hinkebeen män doon. Duerde nich lange, dao harren se auk all eenen in‘ Kasten. Aower so doch nich! Mann!! Den Meppenstürmer stönn daobi doch klar in Abseits! Hunnertporzentig! Dat harr nu gar Bäänd met sienen Griesen Star seihn. Herrjeh, wu konn man bloß so en Blindgänger äs Schiedsrichter laupen laoten? Wecke wollen em all up en Bast (wollten auf ihn los). De Platzwarts harren alle Hande vull to doon.

Nich genoog demet, moss kuort drup all wier eenen van us dör wööst Rempeln dran glöwen. Göng auk met Geschrei dat Volk in de Höchten debi, leit den Schiedsrichter dat Werks eenfach wiederlau-pen. För Jopp schinn dat tovull. He sprüng män so vöran un krakeelde up den Schiri an: „Mott he ne erst dauthaun, eher du fleiten döss?!“

Söwwst dat hölp nix. Nu trock sick dat Spiell män so hen. 0 : 1, för den Pokal wör de Meppener dat genoog. Up Tiet spiellden se nu män so larifari hen un her. Dat gaff Fleiten un Gejöhl. De Antwort van de Meppener wör en Bombenschuss wiethen üöwer’n Tuun. Nu dat auk noch! Wat en Sööken dao alle! Et schinn, se fünnen den Ball gar nich wier. Gemach göng den Schiedsrichter in de Ecke hen un her, von wo de Ball herkommen möss. Dao möök sick Franz nu es Platz. Franz, an sick immer de Ru-he sömms, göng up den Schiri to un fröög: „Nu sägg mi bi de Geliägenheit doch es, wu et met dien Rüern so is?“

„Mein Hund?“, keek den Unparteisken verwünnert up, „ich hab doch gar keinen Hund!“ „O God-degott!“ wiesede Franz up den Schiri un reip: „Auk dat noch! Blind und nich es en Blindenhund!“

Nao en Krieg göng et hier met dat W­­­irtschaftswunner noch wuohl gau wier hauch. Man konn nu gar met wat strunzen, woför fröher kien Geld was.

Leip Jan Pielo met en nie’en Hoot, tippelde Frau Dokter Sounso in en Persianer. De jungen Deerns dreihden sick in Petticoats un de Halbstarken twisteten in Nietenbuxen. Papa aower knätterde nu met en Maria-Hilfs-Motor an sien Flitzepee (Fahrrad) herüm un Mama strickte met en Knittax in en Zick-Zack-Modus Pullunder, Schals un süss so Wämse (warme Westen), so dat baoll nix mehr in de Sch-äppe pöss (in Schränke passte). Jeder so, wie er mag.

Well et noch wat biätter konn, gönnde sick heelmaol wat. So auk Kattenbecks. Se harren sick för in en Wohnstuoben ne stäödige Grundig-Musiktruhe gönnt. Fenster up Kipp, so dat et auk alle hören konnen, quäkte dao nu Catharina Valente egaolweg „Oh mein Papaa!“ nao buuten. Daoför göng et in Bergers Huuse allmänto met düssen Miele-Huulbessen (Staubsauger) dör de Stuobens. Dat klüng weinßens noch nao Arbeit. Et schinn, et wör dao bloß noch een Bruusen in Huuse. Daokeggen göng et den Schoolmester Weeßjäwuohl patenter an. He dreihde de Pennige wuohl erst fiefmaol üm, eher dat he sien Geld för wat hergaff. An sick wieders kien Wunner, he wör jä auk Matmatiker.

Nao lange Kieken un Verglieken harre sick düssen Adam Riese nu ne Agfa Clack un Click kofft. Un dat nu auk noch mit en Technikolorfilm! De Farbfotos wören sicher nich billig, aower man gönnde sick jä süss wieders nix. De Rulle vullknipst, göng he dao nu mit nao Foto Brand. Entwickeln lassen. Schön schön. Kein Problem. Brand küerde auk wieders nich lange drüm rüm un fröög: „9 x 13?“

„Ääh … 117“, spröök usen Schoolmester verdaddert – off dat denn nich wat billiger göng?

Well wäd met Tiet von Jaohren all wendiger? De Kerls krieget et dör iähre Muckistrapazen mehrst fröh all in de Budden. Nich dat de Fraulüü dao nix an doot, von wiägen! Aower se gaoht et män all’s in all’m wat sachter an un haollet sick mit Yoga un süss so Bewegngsgymnastik noch wuohl wat flotter. Mannslüü sind dao nich so för. Bäänd auk nich. All’s wuohl, he woll dao aower nich auk noch in en Trainingsanzug tüsken all de agilen Fraulüe rümspringen. Offwuohl just em dat sicher guet dää. Aower bi wat Saaken laotet Mannslüe nich mit sick küeren.  

Nu säch man jä wuohl: „Wer nicht hören will, muss fühlen”, doch siene Altersbeschwerden namm Bäänd äs Schicksal. De Puckel krümmde sick all debi un met sienen stiewen Nacken kreeg he auk nich mehr so flott den Dreih. Tschä, so geiht dat dann. Dat is is dat Öller. De eene so, den ännern so. Wendigkeit kanns strieken. Hauptsaake man is de noch wat met bi. Doch, uppassen:

An en Straotenkrüüß schreckte em ne Hupe up. Godorri, de Mann konn sick gar nich so gau dreihen. Dao kurvte niämlick just Fritz met sien Cabrio up Mönster hento; Fritz, düssen Gentler mit de grauen Schläfen. Bäänd kam de nich so gau bi up de Siete un strumpelde so iäben noch an de Motorhaube vörbi. Jesses! Doch dat härre heel änners noch uutgaohn konnt, wenn Fritz nich ratz bremst härre. Nämanä!

Heel van sick reip he Bäänd to: „Herrjeh! Können Se nich besser aufpassen, Sie alter Ochse!?” Na, na, na. Wat wör dat denn? Meinee! Doch nich glieks so groff. As Bäänd sick fangen harre, bölkte he trügge: „Män langsam an mit de ollen Ossen! Ji sind auk nich mehr den jüngsten…“