Bild: pixabay

Gott, schicke es et Di geföllt,
wu dat auk immer is för us.
Et kümp all’s wuohl wier guet in Schuss,
wenn Diene Gnad us daobi hölt.

Bliewt in de Waoge Nacht un Dage,
blifft auk för us nich düüster bloß.
Un schinnt et noch so dubios,
in de Waog sind Moot un Klage.

Die Thiekapelle Rheine – Wadelheim, Bild: Kath. Kirchengem. St. Dionys, Rheine

Glooven möcht‘ ick dao,
wo Klooket ist so ganz nich klaor;
wo dat Begriepen wätt to schwor
un ick as Mensk nich all’s verstaoh.

In Demoot weet ick, dat mien Blick
hier nienich all’s püük seihen kann.
Doch glöw ick, dat ick irgendwann
wiet mehr erkenn, as bloß ’n Stück.

(1. Kor 13,12)

So will ick gaohn hier dör mien Liäben,
met Toversicht un Gottvertruun;
froh, ohne Bang, mit guede Luun –
bis eenes Dags auk ick mott stiärben.

Un dann, well weet, ja, irgendwann
sick all’s verklöört un all’s sick rieget,
wat wi hier nich tostande krieget.
Mi is daovör denn auk nich bang.

So ’n Glööven is wuohl kiene Schann.
Mi schenkt dat Fuck statt Spöök un Spiet.
Un schinnt et manchs auk schwuor un wiet,
so sägg ick mi: „Liekuut, liekan. Ick komm wuohl an.“

Bild: pixabay

Mit de Dage wasset dat Körn in de Wiäken,
un mit de Wiäken to Ähren för de Seise;
aower erst dör de Seise
wätt daoruut Braut un Speise.

Geiht dat den Kopp oft auk wuohl quer;
et is, es ’t is, et geiht üm mehr.

Mit de Dage riepet wi in de Jaohre,
un mit de Jaohren to Erntegaben för den Daut.
Aower erst dör den Daut
werdet wi richtig graut.

Geiht usen Kopp dat auk wuohl quer;
et is, es ’t is, et geiht üm mehr.

Bild: pixabay

Guet Plattküern, dat is mehr äs schön.
Dat Hiärtken geiht wiet up debi.
Ganz anners äs so Wortgedröhn,
klingt et vertruulick, echt un frie.

Up Plattdüütsch nett sick wat vertell’n,
mäck munter glieks, doch manchs auk still.
Man bruukt sick nich debi verstell’n,
drüm präötket wi, so Gott et will.

Us Plattdüütsk is so warm, so riek;
doch kann man sick de auk an schüer’n.
Met jede Spraok steiht Platt sick liek,
wi könnt et gar genoog nich küern!

To Platt päss kiene graute Schnuut
un iä’mso weinig wild Gestüöhn.
Bi Platt, dao süht man guet bi uut,
drüm is dat Plattküern auk so schön!

Nich bloß von dat wat fröher wör
vertellt wi gerne us so wat.
Auk wat vandag so giff Couleur,
beküer wi iämso liek up Platt.

Gaoht Döönkes daobi dör de Runde,
dann lacht wi, dat de Heide wackelt.
Män geiht et auk es deep to Grunde,
wätt ernsthaft küert, nich lange fackelt.

Ja, Hiärt un Siäl gaoht heelmaol up,
kümp Plattdüütsch echt un fien deher;
as gäff et hiemmelwärts nen Schub –
man will dann änners gar nix mehr.

♣ ♣ ♣

Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,
erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.

Die zeitlos schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind zu jedem Anlass ein originelles Geschenk „von hier“!

Bild: pixabay

Im Krieg wör Blömkers August nen Foot in Russland wegfroren. So wat wör daomaols an sick nich selten. Aower siet de Tiet hümpelde he män herüm. Doch dann harren se August stuoken (Tipp gegeben), dat he bi so ne „verminderte Erwerbsfähigkeit durch Kriegsleiden“noch wuohl wat an höhgere Rente dörkriegen könn. He auk glieks loss. Dat woll he sick nich nemmen laoten.

     Erst göng et demit nao dat Versorgungsamt. De wollen forts nen Antrag mit „personenbezogene Angaben“ von em häm’n. Passfoto demit bi. Hö? Auk wenn sien Foot dao gar nich bi drup wör? Dat bruukte nich. Alles Genauere un so, dao möss he mit nao dat Gesundheitsamt hen, dao daien se em richtig bekieken. Män to. August dao auk hen. Wat man so hörde, wör den Vertrauensarzt dao wuohl nich so ganz eenfach. Ach, de Mann kann mi doch maol, dachde August, mienen Foot krich he ja doch nich wier dran. Doch as et nu lossgöng mit dat „medizinische Gutachten“ keek August nu doch lück verspannt. 

     De Mann göng et mächtig an. Un dat glieks samt Sekretärin. De möök forts dat Protokoll debi. Wat ’n Tamtam üm sienen Foot! Doch dao diktierde de Dokter all sien Frollein: „Herr in den Endfünfzigern in offensichtlich guter gesundheitlicher Verfassung. Beklagt wird eine eingeschränkte Gehfunktion. Auffällig dabei ist ein untersetztes Erscheinungsbild des Patienten mit signifikanter Adipositasneigung und einer scheinbar leichten Signalanhebung der unteren Beckenschaufel …“

     Hö? August wüss gar nich wat he hörde. He woll dao wuohl gerne wat up säggen, doch leit de Dokter nich mit sick küeren. Bloß de Amtsarzt in Person könn wat üöwer den „diagnostischen Körper-status“von em säggen. Dao föhlde he August gar noch den Puls. Puls, dachde August, waorüm Puls? He harre et doch an de Fööte! Doch schon diktierde den Vertrauensarzt sien Frollein, wu guet August noch in Schuss wör. Bi em wören et män „unterseitig“ bloß „unwesentliche Beschwerdebilder“. Organbedingt stönn et an sick guet mit em. Un so wören et bi August „ganz und gar positive Untersuchungsergebnisse, die keinerlei zusätzliche Rentenansprüche“ rechtfeddigten. Dä. Un nu? Nu göng August ran. Ganz streng namm he sick de Doktersekretärin vör un kummdeerde:

     „Frollein, un Sie schrei’m hier jetze gleich nu noch an Willi Daume (1961 – 1992 Präsident des Nationalen Olympischen Komitees für Deutschland), dass es nach amtsärztliches Gutachten vom Gesundheitsamt Rheine für die nächste 64-er-Olympiade in Tokio, statt Harald Norpoth aus Telgte (errang seinerzeit die Silbermedaille) noch einen weitaus besseren Kandidaten für den 5000-Meter-Lauf gibt, nämlich August Blömker aus Rheine!“

♣       ♣      ♣

Immer was Feines von hier:
Plattdeutsche Pötter-Bücher aus dem Aschendorff Verlag Münster