Moses wör nen Wundermann,
he kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Noch grötter Wunner gifft et hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut löpp … Bier!

Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick auk eenen kümmeln.
Lecht giff dat in’ griesen Dag,
ne arme Siäl, de dat nich mag!

Wi laot‘ hier gerne liek maol Fiefe,
ohne daoran wat to weggen.
Wi sind an sick auk noch wuohl riewe,
bi alldem lött sick nix nich säggen.

Wi doot‘ auk dicke wuohl wat wech.
Dao sach es maol de olle Lüken:
„Wenn use Hahn en Ei maol lech,
krieg ji daovon dat erste Küken!“

So geiht et generös hier her –
un doch giff’t Lüü, de willt noch mehr!

WIR IN … © vom 06. / 07.02.2022

Geiht et üm den „guten Ton“,
soll man auk guet dao wat an doon.
Doch nich to harre, nich to fix,
süss is dat Ganze auk wier nix.

Hett et verquert: „O Goddegott!“,
is biätter noch: „Wat mott, dat mott.“
Doch erst de fiene Emotion
beschert met Glanz den gueden Ton!

Laot de grööne Welle wellen,
wi willt de us nich quer bi stellen.
Et is gewiss vull Guet’s debi,
doch alles wier, mäck auk nich blji.

Hölt schier Naturkost auk wuohl jung,
blaiht daorüm noch kien aollen Strunk.
Drüm willt se us doch bi so ’n Praoten
wuohl nich int Gräs noch bieten laoten?!