Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Über Otto Pötter
Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
„Wenn einer eine Reise tut, so kann er was erzählen“, dat wüss vör Jaohren all Matthias Claudius (1730 – 1815); drüm nöhm he gern auk „Stock und Hut“ un göng lück uut. Nu ja, aower met Stock un Hoot kömms vandage jüst noch so dör en Stadtpark. Geiht et aower wüerklick up Reisen, dann kiek dao es bloß de Kuffers alle bi!
Georg keek dao nich änners bi drin. Dat Reisen, dao harre he Praxis in. Moss denken, för Krone in Spelle verkoffte he Treckers bis wiet ächtern Ural. Dao bis all wat bi up en Patt. Drüm liäwede Georg mehrst uut en Kuffer. Kam he tüskendör nao Huuse, göng et ruckzuck met siene Kuffers. Aolle Wäöske druut, friske drin. En paar Griffe män bloß un sienen Trolley wör wier reisefeddig. Heel änners, wenn et esl met siene Frau lossgöng. He konn bi de Russen biätter fief Treckers dör en Zoll kriegen, äs eenen Kuffer bi Hilde.
Doch dütmaol soll et bloß för ne Wiäke maol wier nao Norderney. För Georg tellde so wat an sick gar nich. Off he sowiet all’s terechte härre, woll Hilde van em wietten. „Frau“, reip Georg iähr uut en Schlaopstuoben to, „ick söök bloß noch de Sunnenbrill, et kann forts lossgaohn!“ Herrje, de Sunnenbrill … Woför bruukte he auk in de Tundra ne Sunnenbrill? Män nu … Dao stönn Hilde auk all bi em an Bedde, vör den upgeklappten Kuffer. Also …
Wat dat denn wäre? Se greep lück unlustig in de Wäöske. Hö? För ne Wiäke bloß de dree Unnerbuxen? Hä? Off he bi siene „Außentermine“ auk so smuddelig leip? Georg wünk stump aff. „Frau“, sagg he, he wüss wuohl, wat he dai. He dai sick unnerweggens doch nich in Unnerbuxen wiesen! Doch dao greep Hilde uut et Wäöskeschapp all ne Riege friske Unnerbuxen, veer Paar Söcke glieks demet bi. He slöög de Arms in de Höchte. Söcke härre man erst recht nich genoog, so Hilde. Georg brabbelde wat van guet Wiär un dat friske Luft de Fööte auk es guet dai … Doch dao harre Hilde auk noch siene griesen Flip-Flops in de Hande. Oh, se lachede gefäöhrlick grell up. Dao woll he doch wuohl nich met laupen, orre? Georg woll iähr schonend wat van „Pilzschutz“ för de Mauken (große Füße) begrieplick maaken, doch Hilde schüddelde sick de män so bi. Jesses! Man stelle sick vör, he stönn met so wat an de Fööte niäben iähr up den Hotelbalkon! Dao möss se sick ja schiämen bi! Oh je. Nu flöög de ineens auk noch so wat an Kosaken-Shirts met Striepen uut den Kuffer. Nein ach nein! So könn et doch nich lossgaohn! Se söhg et wuohl, se mössen erst es noch naidig inkaupen.
Dat häbt se auk. Daobi häbt se sick glieks auk noch en nie Auto kofft.
Immer wier wat Schöns von hier: De plattdüütsken Bööker von Otto Pötter
Van Medde Oktober bis Medde November häbet et de Vüögels hier drock. Et is en Kommen un Gaohn. So kommet van Nord un Ost nao hier int Winterquartier Saotkraihen, Dohlen un Ringelgäöse. Ännere Fleigers is et in de Wintertiet hier (immer noch) to kaolt. So trecket de Kraans (Kraniche) gen Süden. Sinnig kiek ick debi hauch. Daobi geiht mi dör’n Kopp, wat Georg Trakl (1887 – 1914) maol schreef: „Am Abend, wenn die Glocken Frieden läuten, folg ich der Vogel wundervollen Flügen, die lang geschart, gleich frommen Pilgerzügen entschwinden in den herbstlich klaren Weiten.“
Iähr heestrig Geroop is manchs wiethen to hören. Dann kiek ich hauchup un wünner mi üöwer de Kraans met iähren Formationsfloog en graute Tropps, akkraot de Riege nao in ne V-Formassion. In den Windschatten spart dat achterto guet wat an Energie. Drüm wesselt sick vörnvöran de besten Frontfleigers aff, üm achter sick de Familgen met guet twee Jungvogels to schonen. So schaffet se bi guet 60 – 80 Stundenkilometers hunnerde van Kilometers an en Dag, eher dat se sick up en Rastplatz verhaalt. Dat geiht üöwer Dage duusende Kilometers so – un all’s ohne Navi …
Well Glück häff, kann auk wuohl es seihn, dat de Kraans met iähre Fleigerie innehaolt un daoför Kriese üm Kriese trecket. Zoologen nemmet an, dat se dann villicht ne nie’e Witterung an dat Erd-Magnetfeld upnemmet orre ne biättere Thermik nutzen willt. Kriesend geiht et dann höhger un höhger.
Auk dat is mi glieks wier Wunner genoog. Dat schinn Günter Eich (1907 – 1972) wuohl iämso. He vertruude „dem Vogelflug seine Verzweiflung an. Denn er misst seinen Teil von Ewigkeit gelassen ab. Drum heißt es Geduld zu haben, irgendwann wird die Vogelschrift entsiegelt.“
Ick denke: Wu auk immer, aower wat maket wi Menskenkinner daokeegen doch oft graute Welttheaters üm nix. Eenen will noch klööker sien es den ännern – un daobi geiht us de Welt unnere Hande kaputt. Alleen keegen en Tropp Kraans hölp all en bettken mehr Demoot. Schon Goethe (1749 – 1832) wör us dao vör, as he schreef: „Die Natur ist das einzige Buch, das, ohne großes Aufsehen zu machen, auf allen Blättern große Inhalte bietet.“
Vortragslesung aus dem gleichnamigen Buch von Otto Pötter
Otto Pötter (Foto: Manfred Bröker) vor dem Cover seines Buches „Ems – Soweit alles im Fluss“ (Bild: Aschendorff Verlag, Münster)
Otto Pötter, als Emspoet weithin bekannt, weiß Alltägliches so zu erzählen, dass sich Herz und Seele wohlig weiten. Sein regionaler Bestseller: Ems – Soweit alles im Fluss, ist voll von vergnüglichen Kurzgeschichten, Sie handeln von Menschen wie du und ich hier und da in mancherlei komischen oder auch ernsten Lebenslagen. Mit viel Einfühlungsvermögen und feiner Beobachtungsgabe erzählt Pötter von Land und Leuten hier längs der Ems. Die Geschichten sind mal voller Humor und mal mit Sachtsinn erzählt.. Alles in allem aber zeigt sich: „Löpp. Soweit alles im Fluss.“ Freuen Sie sich auf amüsante Unterhaltung vom Feinsten.