Bild: pixabay

Woänners iätten, dat was fröher nich selten ne Ombrage. Auk well dr nich kuoken konn, was ohne Dosen, Frostkost, Fertigmenüs orre Päckskessuppen arm dran. Sücke mossen sick de in Pött un Pannen män wat bineenerüöhren. Vandage is dat met de Schnellresterants jä alle en Klacks. Doch jüst daobi kam Franz nu auk es in Ombrage. Moss wietten, Eggenkempers Franz was nich mehr den Jüngsten. Met all dat Moderne göng et em to harre. Auk missede he lange all düsse gastlicken Wertshüüser met ne „gutbürgerliche Küche“. Schön in Ruhe sitten gaohn, sick eenen kümmeln un lecker debi mümmeln, dao göng bi Franz nix üöwer. Stattdem hett et vandage „drock und flott“.

     Doch nu harre et Franz auk es maol drock. He harre debi gar Smacht bis unner beide Arms. Also woll he et nu auk es in en Schnellrestaurant probeeren. Un so böög he auk all up ne Drive-Inn-Rampeto. Ganz geheuer wör em dat nich, doch nu gaff et vör de Schranke kien Terügge mehr. Also, Taste drücken. Dao knackte et auk all uut de Sprechbox un ne Schräppelstimm quäkte em to: „Welcome to City-Burger! Ihre Bestellung, bitte.“ „Ja, hier Eggenkemper. Ich möchte wohl gerne was essen …“ „Kein Problem. Ihre Bestellung, bitte.“

     „Ich würd sagen Pommes. Oder?“ „Bitte etwas lauter sprechen! Groß oder klein?“ „Groß!!“ „Und mit was?“ „Mir egal. Hauptsache …“ „Bitte fassen Sie sich kurz! Rot, weiß oder beides? Mit Burger oder ohne Burger …“ Nu was Franz de glieks all bi verdaddert, drüm sagg he enfach: „Ich bin da gar nich kleinlich, machen Se mir män was fertig!“ „O.K. Pommes, rot oder weiß“ „Beides!“ „O.K. Und was für Burger? Fisch Mäck, Mäck Crispy, Chicken Burger, Cheese- oder Baconburger, Doppeldecker …“ „Jaja, den Doppeldecker; ich hab nämlich lange nichts gegessen …“ „Also Doppeldecker! Mit Extra-Käse oder Bonanza-Bacon?“ „Hö? Das mit Bonanza, ist das nicht was mit Schinken?“ „Schinkenspeck, kross gebraten.“ „Nicht zu fett?“ „Kross gebraten eben. Typischer Bonanzaschinken. Spezialität des Hau-ses.“ „Dann machen Se män!“ „Also mit Bacon?“

     Achter Franz huupet up maol en BMW-Coupé kuort up. Wat solle dat denn? Doch dao schräppelt et all wier uut dat Schrankenkästken: „Möchten Sie dazu noch einen Farmersalat?“ „Ja gerne! Ich bin an sich immer wohl für gesunde Ernährung.“ „Aha. Mit Dressing, ohne Dressing?“ „Was ham Se denn so?“ „Joghurt-Kräuter-Dipp oder die die etwas schärfere Ranchvariante?“ „Kräuterjoghurt!“ „Noch was zum Trinken? Cola, Fanta …“ „Lieber Wasser!“ „Spritzig, Medium oder Still?“ „Spritzig!“ „Mit Eis oder ohne Eis?“ „Mit!“ „Viel oder wenig?“ „Herrjeh, was reinpasst!!“ „Wäre das alles?“ „Alles!!“ „Das wäre nun unser XXL-Format. Dazu bekämen Sie dann noch gratis unseren Goofy als Tagesgeschenk! Möchten Sie den Soccer-Goofy oder die Goofy-Mami?“ „Das is mir piepegal!! Ich will jetzt nur endlich was essen!“ „O.K. Dann nehmen wir die Zufallsvariante. Fahren Sie nun langsam zur Foodausgabe. City-Burger wünscht Bon appetit!“

     O Mann! Dat wör endlicks guet schaffet. Wat en Gedoo! Wenn he eens nu weet, dann dat: So gau geiht dat gar nich in de Schnellresterants. Et is ne heele Ombrage demet! Aower weinßens harre Franz nu auk noch wat för Hilde. Maol wat änners, ne Goofy-Mami.

Bild: pixabay

Kastanjengrött’e, dat is ’n pässig Maot för dralle Suppenbällekes, de, bruusend üm ne guet affhangene Beenschiewe samt ’n Stück hauhge Rippe den Pott üöwert Füer blubbern laotet. Et is ne gediegene, doch wohlige Küökenmusik. Doch is dat nich bloß wat för de Ohren, de Buuk häff de wanner auk wat van. Hmm … Rindersuppe met Hörnkes, samt Grieß- und Marklößkes, dat was Omas Mesterstück fröher.

     För mi wören as Kind „de Bällekes“ mien Een un All’s. Söwwst vandage bewahre ick mi se noch immer bis antlest up ’n Teller, üm se mi auk schier smaaken to laoten; so krieg ick noch soiäben en Fitz Muskat debi gewahr. Mit nix to verglieken. För so nen Suppenteller laot ick all’s liggen un staohn. Besönners winterdages, wenn de Suppe so wohlig van binnen her wäörmt. Ha, wenn et buuten so van Küllde knackt, giff et dann nix Schöners för mi. De Suppe mäck mollig warm, dat geiht bis ant Hiärt. Un dör ’n Kopp gaoht mi daobi so männig Belder van fröher. 

     Ick seih se noch, de aolle Küppersbusch-Kuokmaschin in Omas Küöke, wo, puttkewarm winterdages en Pott Rindersuppe met Bällekes sachte blubbernd küökelde. Opa harre iäben noch de Füerklappe loslichtet, üm met dat Pruokeliesen de Aske wegtoschüeren, so dat Funken debi druutstööben. Dann legte he twee Union-Brikett nao. Dat gaff för lange Tiet ne gloinige Wäörmte. De hörden wi gar. Et fiepte so ganz iäben manges debi. Un wat schön heimelick, wenn de Suppenpott sacht debi blubberde. Göng et to harre, schööf Oma ne vörsichtig ächten up de Herdplatte. Nen Suppenpott dröff niämlicks nich ballern. Dat wäre för ne guede Suppe nix. Jaja, sowat mott man wuohl alle wietten, süss is et nix met ne lecker Suppe. Doch Oma wüss wuohl, wu dat göng. Bi Omas Bällekessuppe rulle ick vandage noch de Aogen. 

     Dann, punkt twiälf Uhr, was et sowiet. Iättenstiet.

     Fööl, week un sacht buuten witt de Schnee, gööt, dampendheet, Oma de Tellers vörsichtig vull. Ick kreeg gar noch nen Schleif mehr – met ’n paar Extrabällekes. Opa biädede: „Komm, Herr Jesus, sei unser Gast …“ Un ick dachte, gar nich andächtig: „Jesus, Jesus, könns hier nu auk män lecker Suppe iätten …“ Himmlischk! Ach, wat wäre de Hiemmel wuohl ohne Omas Bällekessuppe?

     „Schmeckt et di?“ fröög Oma fröndlick un puußede vörsichtig up iähr ’n Liäppel. Ick nickoppede, slürfend, denn ick rullde jüst twee heete Bällekes von eene Siete Mund in de annere. Opa kneep mi ’n Aoge to, greep nao den Schleif un dai mi noch ’n Schlag Suppe estra, guet dick … Oh, Oma höölt up fien: „Män nich glieks so gierig an‘ Disk. Suppe is de genoog. Wi wserdet alle wuohl satt.“ Dat wören wi auk wanner. So richtig büükskesmaote satt. 

     Nao et Iätten legte Opa sick met de Zeitung upt Sofa. Oma möök et sick an de Kuokmaschine bequem. Üm sick de Fööte drin to wäörmen, stellde se de Herdklappe wiet up, ruttkede en Lehnstoohl vör den molligen Herd, schööf sick ’n Küssen in‘ Rüggen, faltede de Hande üöwer ’n Buuk un gaapede een- tweemaol so recht von Hiärten. Dao fööl iähr den Kopp auk all Stücksken för Stücksken deep vörnüöwer. Sodann kam auk all met Liekmaot iähr fiene Ruheröcheln.

     Bloß eenmaol ümbladert, lag sietto van Disk un Sofa de Zeitung up en Buoden. För Opa nich mehr interessant. Ah wat, he schlööp dao all langhen up de Couch un snuokte, wu Opas nu maol so snuorket, wenn se et met dat Gaumensiägel häbet. Mi störde et alle nich. Et harre gar wat Beruhigens.

     Ick satt still an‘ Disk un spiellde met mienen Matador-Baukasten. Buuten fööl samtweek sacht de Schnej. Hill’ge Ruhe. Bloß den Wecker up de Anrichte tickede: „Tick, tick, tick …“ Vandage denke ick: In‘ Pardies könnt et nich schöner.

Bild: pixabay

De Fastentiet met Magerquark,
mäck nich bloß slank, se mäck auk stark.
Van Ballast geiht dao guet wat quiet –
Kopp, Hiärt un Siäl wiärd frie un wiet.

Et is weet Gott nich to verkennen,
heel best de Fastentiet to nennen.

Bild: pixabay

Schwiegen, säch man, dat wär Gold,
doch werd es ohne Küeren aolt!
Ick will dat gar nich erst probeer’n,
daobi kömms bloß an Simmeleer’n.

Denn, heelmaol von Klingklang verlaoten,
wu lött et sick dann wuohl noch praoten?
Doch küert se ännersiets di üm,
kümp dao dann auk nich viell bi rüm.

Man mott jä nich in eens bloß küer’n,
dao lött sick jä wuohl wat an stüer’n.
Up achten auk, wu man wat säch,
säch auk all wat, leew orre frech.

Mi schinnt apatt för miene Ohren
is vull Gequater nich erkoren.
Dann schwiege ick, orre ick gaoh,
süss löpp villicht mi noch wat nao.

Ick möchte nich den heelen Dag
dat hör’n, wat ick nich hören mag.
Laot se achtern Rüggen sabbeln,
ick bruuk dao jä nich mittobabbeln.

So gaoh ick leiwer mienen Patt
un luster sacht up änners wat –
orre denke still bi’t Liäsen:
„Se könnt mi maol, de Quatermiäsen!“

Bild: pixabay

Hier up Erden, oft verkannt,
sind alle wi in Gottes Hand,
So is gewiss us auk äs Christen:
Wi sind up Erden nich Solisten.

Nich eener löpp met flotte Been
för sick män bloß heelmaol alleen.
Auk is nich all’s bloß för de Katt,
dao is wiet mehr noch, gleiw mi dat.

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
Dann aower kenn wi ’t ganz un gar –
so mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9-12).

Quiält wi us hier auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Statt Verdrott giff us dat Kraft.
Daomet is oft all guet wat schafft.

Kommt groff wi auk maol van de Been,
föhlt liekers wi us nich alleen.
Söwwst wenn wi meint, wi wär’n k.o
kömmt gloovensfast wat up us to.

Biätter äs bloß wat fört Mündken,
bruukt dat apatt en stillet Stündken,
üm auk es ännersrum to denken.
So lött de Sinn up Gott sick lenken.

Ja, waorüm nich? Dat richtet up
un giff glieks wier en nie’en Schub.
Daokeggen schinnt et schwuor, statt licht,
ohne düsse Toversicht.

To föhlen, man is nich alleen,
wat könnt et änners sien, äs … schön.