Bitte

Bild: pixabay

Kodderig Wiär, dat is nix för de Gesundheit. Jüst aolle Lüe laupet dann gau mit ne Verköhlung un häbet et wahn an‘ hooßen. Mit de Bronchien is nu maol nicht spassen. Dat wüss Anton auk. So woll he de glieks wat keggen doon. Un so stönn he in de Stadt dao nu vör de Afftheek, sienen Struppi an de Liene debi. Doch Struppi droff de nicht mit in. „Hunde müssen draußen bleiben“, stönn graut an de Afftheekendöör. Ick säch di, dat dat alle so städtske Marotten sind. Egaol. De Rüe harre jä auk nix. Aower wohen demit? Anton keek üm sick, üm dat Dier wo antobinnen. Aower nix. Nix to maaken. An allen Mumpitz harren se dacht, aower Diere mossen män seihn, wo se bleewen.   

     Gott Dank kam dao nu ne Frau up em to un Anton göng dat Menske auk forts an: „Stopp! Könns mi wuohl iäben den Hund haollen. Ick mott dao gau in un haalen wat.“

     De Frau bleew staohn, keek em an un sach bloß: „Bitte …“

     Oh, göng et Anton dör ’n Kopp, glieks häs et hier all mit so ne fiene Dame to doon. Se harre em wuohl nich recht verstaohn. Also dai et de Mann nu vörnehmer: „Ich meinte, ob gnää Frau, nich wahr, also ob Se vielleicht so gut sein möchten, mir nen Moment den Hund zu halten, derweil ich nur kurz mal eben, von wegen alle die Verkühlung mit de Huusterei, in die Apptheke rein muss, ich meine, wenn’s nich zu viel verlangt is.“

     De Frau keek em verwünnert an un sach: „Dao bruukt Se ja gar nich so gewöllig Worde üm maaken, ick sin de wuohl ächter kuemmen, üm wat et geiht.“ Doch nu wiesede se up den Rüern un sach: „Ick häb bloß frocht, off he bitt?“


Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter
aus dem Aschendorff-Verlag Münster.

Die zeitlos ansprechenden Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind zu jedem Anlass ein originelles Geschenk „von hier“

Kultour

Bild: pixabay

Wat de Frauenrunde in de Gemeinde wör, de daien nich bloß Koffiedrinken un nett so wat, nä, de wören in all’m an sick wuohl fix debi. Lestertiet harren se et heelmaol met de Kultur. Göngen se up Tour, so nannden se iähren Uutflug glieks all: „Kultuour“.

De Mannslüe keeken de all lück kruus bi drin. Et schinn iähr met de heele Kultur all wat wunner-lick. Drüm wünken de Kerls debi aff. Wenn se all up Tour göngen, wollen se auk Spass debi häm’n un sick nich den Kopp noch dörneene setten laoten. Daobi konnen de Fraulüe nu erst recht dat Sti-cheln nich laoten. De Mannslüe keeken de nich änners bi drin, denn as Kegelbrüörs leipen se nich ümsüss as de „Lustigen Buben“. Sollen de Damen sick doch in de Museen de Fööte platt laupen, de Herrns föhrden leiwer met en Sambazug nao Nnorderney. Franz, well den Kegelvaa gaff, harr längst auk all wier Platzkarten deför. De Fraulüü tröck et nao Bremen, in dat Völkerkundemuseum. Un so schinn et, jedereene wör de guet bi tofriär. Wat mehr?

Wenn einer eine Reise tut, dann kann er bekanntlich auch was erzählen. De Fraulüe mööken mehrst ne Fraogestunde deruut. Wu et in Norderney denn wiäsen wör? Nu ja, wu Norderney iäben so wär, vull Sand un Wind un so. An sick ganz gesund. Dao könn man wieders nix säggen. Ach ja. Ja, nu auk noch dat Meer. Aower dat wör dao jä immer… Oh, dao mossen sick de „Lustigen Buben“ aower wat bi uutlachen laoten! Nein, ach nein. Dao härren de Fraulüe bi iähre Kultour aower wiet mehr beliäwt! Se härren ja all vull seihn, aower in dat Völkerkundemuseum in Bremen, nich wahr, also dao wäre gar ne ägyptische Mumie wiäsen, so aolt, dat gar Moses de noch wuohl härre seihn konnt!

Hö? Dat könn doch gar nich, wünken de Lustigen Buben aff. Franz mennde gar: „Nu üöwerdrie-wet et män nich noch met de Kultur! Ick wüss nich, dat Moses nu auk all in Bremen wiäsen wör.“

Bäänd an de Hiemmelsporte

Bild: pixabay

Bäänd wör nen flietigen Kerl. He harre den heelen Vörmiddag in Gaoren üörnlick wat doon. Nao nen Dutz Katuffelpannekooken wör nu Tiet för nen Ünnerst (Mittagsschläfchen). Aower söwwst upt Sofa wör Bäänd all wier flietig togange. Daoför harre he sick nen dicken Stammend von Baom uutsocht, wo he mit ne gewöllige Saage drangöng. Et göng allmänto: Rrrrrrrr-t! Rrrr-rrrrr! – Doch wat wör dat up maol? Unner em de Baom all baoll in Stücke, swebede Bäänd höhger un höhger. He leit de Welt deep unner sick un wör nu tatsächlick an de Hiemmelporte landet. Godorri. So wör dat also mit dat Dautgaohn. Nu ja, man hölt dao nix an. Doch wat söhg he?

     In de Midde satt Petrus up ’n Gaorenstuohl, Typ Teak-Hochlehner, mit ne allemaol fiene Klappsesselpolsteruplage in Stiärnkesdeko. Üöwer sick nen wunnerbaren Rausenbuogen uut füerverzinkten Draoht. Un dat mit Rausen, also so Rausen harre Bäänd noch seihn. Ganz wunnerbar. Wüss he nich genau, dat dat Petrus wör, so härre he up Gärtner Pötschke tippet: langen witten Baort, all wat in de Jaohre de Mann un ne grööne Schüötte üm. Män statt de Piepe, harre Petrus ’n bronzen Krüüß in de Hand. Daomit naigede he Bäänd to sick un sach: „Tschä, Bäänd, dat de Hiemmel hier dat reinste Gaorenpardies is, dat härres wuohl nich dacht, wat?“ Nä, dat härre Bäänd nich dacht.

     Petrus stöck em, se können em wuohl guet bruuken. Wenn he flieitg wär, kaim he up düsse Art un Wiese noch wuohl ant Fiägefüer vörbi. Dao woll he wuohl bi mitmaaken, meinde Bäänd. Also guet. Wör genoog to doon. Bäänd soll auk män glieks vörne mit den wietlöftigen Pand bi dat graute Sommerhuus von Mutter Maria anfangen. Dat härre et wuohl naidig. Kien Problem för Bäänd. So bruukte de Mann siene Holzken auk gar nich erst uuttrecken. He greep sick ne graute Schuufkaor samt Harke, Bessen un Spaten un füng forts flietig an. Dat konn Bänd ja. Hier wat ümspicken (umgraben), dao wat an Dünger bi dran … Dann wör auk all Tiet för ’n Ünnerst (Mittagsruhe). Daoför lechte he sick in de Schuufkaor. He harre de Aogen män soiäben to, dao flögen up maol de Sommerhuusblendladens wiet up un de Mooder Gotts reip: „Bäänd! Weeß du, wu laate et is? Mit lange Liggen is us hier nich vull holpen!“ Oh, wat nen Ton dao von de ehrwürd’ge Mutter Maria.

     Män dat …, dat wör jä siene Maria. „Mia, oh Gott, wat is?!“ keek Bäänd heel dutt up. „Dat fröchs du mi ?“, kam et terügge, „schnuorkst herüm un kümms gar nich wier hauch.“ „Jaja, geiht glieks wieder“, streckte un reckte Bäänd sick, „ick roop bloß noch iäben bi Gärtner Pötschke an, von wiägen de schönen Rausen för usen Rausenbuogen …“

Büüls Ahoi

Bild: pixabay

Büüls giff et bloß up Platt. Dat sind aower auk Büüls! Dao läss nen Seesack för liggen.

     Nen Büül, den se alle kennet, is de Windbüül. De löpp äs nen Kabbeleer, tittenliert jede olle Fregatte met „gnää Frau“ un jeden ollen Tornöster met „mein lieber Freund“. In Glencheck-Üöwerzier samt Gabardinbüx met Kniff, lött he alle Welt wietten, dat et bi em guet van en Kanten geiht. Man möss aff un an wuohl maol de Goldbarren wienern, doch bleef genoog Tiet noch för Piärderennen, Fraulüe un Kreuzfahrten, samt Sönnendecks. Leute, was kostet die Welt? Oh, dao harre he wat sächt! Bi so Kreuzfahrten wollen de ännern Büüls auk giän wuohl mitmaaken. Also, Büüls Ahoi!

     Den Knickerbüül hölt et mehr mit Frachtschippe. Statt Fitness un Bordgymnastik dött he leiwer dat Deck schrubben. Geiht et in en Hafen es an Land, slött he up Deck leiwer sienen Klappstohl up, denn dann häff he dao schön Ruhe, weil et in en Hafen up de Liege met de Wogen nich schwankt. Auk rummelt et ansüss bi wat Knoten up See in siene Kajüte niäben den Maschinenraum. Nu ja, daoför sind de Heringe in de Kombüse aower gar nich schlecht. Un üöwer Trinkgelder bruuk he sick erst gar kienen Kopp maaken.  

     Wo auk immer, et schinnt, et geiht nich ohne den Laigenbüül. Schiff Ahoi, auk an Bord häff he dat graute Wort. Off et dat Kielhaalen üm Kap Hörn is orre de Äquatordööp üm en nördlicken Polarkries, brrrr!, giff nix, wo den Laigenbüül passen möss. He harre et all met de gröttsen Haie to doon un häff gar maol den Klabautermann de Bruut uutspannt. Nich genoog demet, denn …

     … et giff auk noch den Quaterbüül. Em juckt et auk all in de Muule. Nich bloß dat. Giän dai he noch wat Kommandos up de Brücke, üm den Kaptain to wiesen, wuvull Knoten bi dat Schipp mehr nich noch wuohl drin wären! Auk üörnlick Sturm härre he nix ümbi. Schräglage bi vettig Graod, erst dann füng jä de Seefahr erst recht so an. Godorri, den Bammelbüül schitt sick de all bi in de Buxe.

     Bammelbüüls sind de auk immer met bi. Weil se aower män doch nieschierig sind, sind se up Deck auk detüsken. An sick is dat jä gar nix för iähre Nerven. Sitt dann auk noch de Schwimmweste lück knapp un dat Niäbelhörn tuutet, fallet se glieks lang debi daale. Doch geiht de erste Blick dann glieks up de Rettungsboote, off de wuohl für alle langt?! Wier up de Beene, villicht, wenn müöglick, en Blick up dat Radar, off auk de Kurs noch wuohl stimmet. Daobi wären för Bammelbüüls ohnhen lütke Musikdampfers biätter. Statt dat Riäken met de Rettungsringe un so, könnden se biätter Walzer danzen: Über den Wellen …

     Aower wat säch ick? Se sollen män leiwer alle schön inhuuse bliewen, de Büüls. Ineressant sind se ja allemaol. Man häff se bloß nich so giäne üm de Beene.  

     Orre wu sühs du dat so?

De Pötter-Bööker bi Aschendorff, Münster, sind immer wier wat Schöns „von hier“

Olympiafavorit

Bild: pixabay

Im Krieg wör Blömkers August nen Foot in Russland wegfroren. So wat wör daomaols an sick nich selten. Aower siet de Tiet hümpelde he män herüm. Doch dann harren se August stuoken (Tipp gegeben), dat he bi so ne „verminderte Erwerbsfähigkeit durch Kriegsleiden“noch wuohl wat an höhgere Rente dörkriegen könn. He auk glieks loss. Dat woll he sick nich nemmen laoten.

     Erst göng et demit nao dat Versorgungsamt. De wollen forts nen Antrag mit „personenbezogene Angaben“ von em häm’n. Passfoto demit bi. Hö? Auk wenn sien Foot dao gar nich bi drup wör? Dat bruukte nich. Alles Genauere un so, dao möss he mit nao dat Gesundheitsamt hen, dao daien se em richtig bekieken. Män to. August dao auk hen. Wat man so hörde, wör den Vertrauensarzt dao wuohl nich so ganz eenfach. Ach, de Mann kann mi doch maol, dachde August, mienen Foot krich he ja doch nich wier dran. Doch as et nu lossgöng mit dat „medizinische Gutachten“ keek August nu doch lück verspannt. 

     De Mann göng et mächtig an. Un dat glieks samt Sekretärin. De möök forts dat Protokoll debi. Wat ’n Tamtam üm sienen Foot! Doch dao diktierde de Dokter all sien Frollein: „Herr in den Endfünfzigern in offensichtlich guter gesundheitlicher Verfassung. Beklagt wird eine eingeschränkte Gehfunktion. Auffällig dabei ist ein untersetztes Erscheinungsbild des Patienten mit signifikanter Adipositasneigung und einer scheinbar leichten Signalanhebung der unteren Beckenschaufel …“

     Hö? August wüss gar nich wat he hörde. He woll dao wuohl gerne wat up säggen, doch leit de Dokter nich mit sick küeren. Bloß de Amtsarzt in Person könn wat üöwer den „diagnostischen Körper-status“von em säggen. Dao föhlde he August gar noch den Puls. Puls, dachde August, waorüm Puls? He harre et doch an de Fööte! Doch schon diktierde den Vertrauensarzt sien Frollein, wu guet August noch in Schuss wör. Bi em wören et män „unterseitig“ bloß „unwesentliche Beschwerdebilder“. Organbedingt stönn et an sick guet mit em. Un so wören et bi August „ganz und gar positive Untersuchungsergebnisse, die keinerlei zusätzliche Rentenansprüche“ rechtfeddigten. Dä. Un nu? Nu göng August ran. Ganz streng namm he sick de Doktersekretärin vör un kummdeerde:

     „Frollein, un Sie schrei’m hier jetze gleich nu noch an Willi Daume (1961 – 1992 Präsident des Nationalen Olympischen Komitees für Deutschland), dass es nach amtsärztliches Gutachten vom Gesundheitsamt Rheine für die nächste 64-er-Olympiade in Tokio, statt Harald Norpoth aus Telgte (errang seinerzeit die Silbermedaille) noch einen weitaus besseren Kandidaten für den 5000-Meter-Lauf gibt, nämlich August Blömker aus Rheine!“

♣       ♣      ♣

Immer was Feines von hier:
Plattdeutsche Pötter-Bücher aus dem Aschendorff Verlag Münster