Uut Hiemmelsferne Ruh un Friä
löcht‘ us dat Aobendraut int Hiärt.
De Maond stich up mit festlick Flair,
nix mehr schinnt noch verkehrt.

Un doch leip es maol wier wat quer;
Ärger harren wi, ganz schlimm.
Et lött us kiene Ruhe mehr,
wi fraoget us: „Woför? Waorüm?“

Wi weet et nich, wat dat wier soll.
De Kopp finn’t dat „in Dur“ mehrst nich.
Dat wiest sick us mehr so „in Moll“,
wenn’t Hiärt debi den Dreih wier krich.

Dann döt, wiet weg von graut Gedoo,
de Siäle sick aobends auk es riägen.
Wi kommt de wohlig bi to Ruh,
sind dankbar för den Aobendsiägen.

Dat Liäben, schinnt, as woll’t nich mehr.
Dautmüö, schlaffmatt, ohn jede Kläör.
Doch schlägg wuohl nich von ungefähr
de Klock von‘ Taorn, as spröök se dör.

Blenkt auk dört Düüster noch de Sterne
un funkelt dör manch bangen Draum,
so schinnt, as kreeg dat Beld von Ferne
soiäben raut nen fienen Saum.

Et dringt gar dör dat Gries, ganz sacht,
un mengt et up, fien, pääskengiäll.
Noch is, as wehret sick de Nacht –
doch mehr un mehr wiärd et doch hell.

Nu löcht‘ et purpurn gar, füerraut.
So stigg feudal de Sönne up.
De Dag hölt Hoff, nix mehr mit Daut!
Dat Liäben krigg ’n nie’en Schub …