Dat is nu all wat her, aower man kann säggen, et wören schöne Tieten daomaols. Dao was es maol en beliebten Pastor, de harre en heel gewitzten Köster. Beide konnen et wuohl. Et göng denn auk alls guet van en Kanten dao in de Gemeinde bi iähr.

     Eens gueden Dages nu, dao kam de Köster met wat ruut, wat noch wuohl so äs Wunner dörgaohn könnde. He härre spitzkreegen, dat et in Köln an Rhin en heelmaol wiesen Magister gäff, de mehr könn äs änner Lüe. Den gelehrten Schoolmester könn Rüerns in Nullkommanix dat Küern bibrengen. Dree Dage män bloß un dat Bliecken göng heelmaol aufschlussreich in ne wörtlicke Rede üöwer.

     „Wat du nich sächs!“, wünnerde Pastor sick. Doch schinn em de Saak män wat wild. De Köster aower höölt dekeggen. Pastors Teckel (Dackel) könn doch sowso all met wat wunnerlicke Kunststück mehr äs Hübsch maaken. Wu dat nu wuohl in de Gemeinde inslöög, wenn dat Dier küeren könn?! Dat gaff en Ruck bi den Pastor. Wuvull dat denn kosten dai? Nu ja, so ganz billig wäre dat nich. Aower fiefhunnert Mark … „Et is et mi wert“, harr de Pastor Füer fangen. Göng aower nich ohne Spesen, so de Köster. He möss jä nu auk … „Du moss seihn, dat du met füfftig Mark de Dage uutkömms“, pöck de Pastor noch maol in de Taske un lööt et debi.  

     Gesächt, gedoon. Met fiefhunnertfüfftig Mark in de Taske un den Kläffert an de Liene, möök sick den Köster up de Reise nao Köln hen. Doch Fleitepiepen. He steeg met dat Dier in Mönster all uut un lööt dao bi Wein, Weib un Gesang es maol so richtig de Puppen danzen. Dann kam he wier bi den Pastor an. „Nu säch mi erst es, off mienen Teckel auk guet küeren kann“, gaff de Geistlicke sick heel nieschierig. Doch wo wör sienen Teckel? De wör doch wuohl nich glieks all Hahn in Kuorw bi den Frauennaomeddag in dat Pfarrheim? „Nänä“, üm Gott’s Willen nich, wünk den Köster aff. Et wäre nich eenfach wiäsen. Nao den Sprachunterricht härre he dat Dier in Anzug met Strunzdook gar nich wierkannt! Glieks härre den Teckel em auk all frocht: „Säch es Köster, slöpp usen Pastor eenlicks immer noch met sien Huushöllske dao bis in de Puppen?“ Jö! Dao härre he gar nich wusst, wat he hörde! Em schinn, dat göng to wiet met dat vörluute Dier. Dao stönn jä naoher de Gemeinde bi Kopp! Un so härre he dat Zugfenster stantepee runnertrocken un den vörluuten Stenz ratz in en Rhin smietten.

     Dao kloppte de Pastor sienen Köster up de Schullern un sää: „Dat häs guet maakt, Köster. Immer schön mitdenken. Daoför kriss van mi nu noch teihn Mark extra debi drup.“

Bekanntlick is et jä nu all ewige Tieten her, as Gott de Welt maakt harre. As siene Geschöpfe nu auk demit bi wören, moss he sick bi de Liäbenstieten wat infallen laoten, denn süss trappten se sick wanner alle up de Fööte un dat göng nich guet. Graut Riäknerie woll he de auk nich üm maaken un so harr usen Hergoott för jedereen an guet deertig Jäöhrkes dacht. Wietsichtig un allwissend wu de Allmächtige wör, woll he nu daomals all wat för de Demokratie doon. Also fröög he se, wat se daoto meinden.

     Met den Iäsel göng et loss. Doch glieks wünk dat Langohr all debi aff. Allmänto de schwuoren Lasten up en Puckel un dat nu gar deertig Jaohr, nänä. Dat möss weiniger. Gott harre Erbarmen un tröck nao wat Hen un Her achteihn Jaohre devan aff. Guet so. Nu wör en Rüe (Hund) dran. Off denn nu wuohl de Rüerns met deertig Jaohrn inverstaan wären? Man van wiägen. Glieks blieckte dat Dier all loss. Deertig Jaohre de Tunge uut en Hals bi all dat Laupen un dann auk noch alltiets schön Hübsch un Platz maaken, dat göng to wiet. Drüm gaff Hasso sick all met twiälf Jaohr tofriär. Meinee, so wat harre Gott sick nu gar nich dacht! Män nu wör de Aap all dran. „Du könns doch wuohl bequem met deertig Jäöhrkes feddig werden“, meinde Gott. Oh, dao härres den Aapen es seihn mosst. Dat Dier göng et glieks heel unwies an. Solange wollen de Aapen nich in de Baim rümspringen orre in en Zoo achtern Tuun Männekes maaken. Nä. Dao daien et twintig Jaohre allemaol. Auk auk guet. Gott woll de nu auk wieders nix mehr van hören.

     Nu wör de Mensk an de Riege. Off de Mensken denn nu met deertig Jaohren inverstaan wären? Godorri, dao harre Gott aower wat sächt. Deertig Jaohr? Wat wären denn deertig Jaohr? Nu guet, so kreegen se glieks de achtteihn Jaohr van den Iäsel debi. Doch et schinn, dat was immer noch nich guet. Nä? Dann iäben buobendrup nochmaol de twiälf Jaohre van de Rüerns. Ohohoh, de Mensk gaff immer noch kiene Ruh. Üm Striet uut en Weg to gaohn, dai de gütige Gott den Mensken gar noch de teihn Jäöhrkes van de Aapen debi. Mehr göng nich. Schluss.

     Kick, so liäwet wi Mensken nu auk bis vandage in etwa demit: De ersten deertig Jaohre geiht et us rundüm guet. Dann folget nao den siemmden Hiemmel mehrst so wat an Iäselsjaohre. Daonao sind de Hundejaohrn nich mehr wiet. Dat Haor lichtet sick de Tiähn fallet uut – un nich weinige verkruupet sick in de Ecken un knurret herüm. Krieget auk de lessten Jaohre nich den rechten Dreih, kann et us es de Aapen gaohn. Kümp et heel harre, landet nich weinige, so es de Aapen int Gehege, gar noch in en Gitterbett. Fazit: Man sall usen Hergott de nich bi drinküeren.