Bild: pixabay

Doo wat’e kanns

Wat guet du kanns, dat maak –
dat ann’re doch, dat laot gewähren.
Sie, wat du döss, ganz bi de Saak;
ansüss kömms knötterig noch an‘ Stiärwen
un häs nix nich to veriärwen.

Wunnertuten

„Wunner ligget nich up de Straoten.
Wunner sall man Gott üöwerlaoten.“
Dat mennde de Olle to sien Kind;
denn in Wunnertuten wär nix as Wind.

Verkehrsordnung

Geiht flink et manchs so hen un her,
säch man daoto wuohl auk Verkehr.
Doch giff et iämso Regionen,
dat sind verkehrsberuhigte Zonen!

Könnig un Buer

„Adel is auk nich mehr dat, wat‘e maol wör!“,
lööt wahn de Buer sien Organ erschallen.
Dao is em tüsken twee Buern, so ’n Mallör,
de Könnig uut de Karten ruutfallen.

Abenteuer

En Abenteuer lich us nich,
dat is us nich so ganz geheuer.
Wenn man auk wat to belewen krich,
so is de Abend doch män teuer.

Minnesänger

Wenn Fraulüe sacht de Laute hört,
kommt se von Hiärten wuohl in Schwung.
Dann giff et weinig, wat noch stört –
nich gar maol mehr en Sietensprung …

Verduftet

„Ewig düssen Messgestank,
Heini, ick säch di, de mäck mi noch krank!“
Dao pafümierde sick de Frau upt Kloo –
un verduftede dann män eenfach so.

Reinlick

Wat Fraulüe de sind mehr äs reinlick!
Dat is nich selten oft all peinlick.
Se haalt den Bessen gar in de Nacht,
wenn he blooß es maol dreckig lacht.

Et geiht nix üöwer de Gesundheit

Gesund wär dat Suure un nich dat Sööte,
meinde Natz nao derben Schluckup.
Et göng auk nix üöwer warme Fööte,
dao sett‘e he den Hoot sick up …

Ne Bloome för Vegetarier’s

Jüst Vegetarier’s sind de ächterher,
ächter en schönet, frisket Glas Beer;
weil dao niämlicks in duftend Witt
ne eenmaol fiene Bloome up sitt!

Iätterie

Well tellt un mett, wat he so ett,
de kick mehrst kruus, lück streng un hager.
Well gerne ett, de kick auk nett –
un schitt sick dann wier mager.

Komisch

Wat man so mitkrich, is manchs komisch.
Wenn eener praohlt, he wör katholisch
un buobendrup neuapostolisch,
so is he wuohl auk alkoholisch.

Dat Teeken van Klookheit

Nen Klüngeljan spröök es düt Wort:
„En Teeken von Klookheit is de Baort.“
Drup reip den Herdenjan: „Wat ’n Spook,
dann is de Zeegenbuck jä auk all klook!“

Viell Wind üm Nix

Et wäd mi manges heel binaut,
bi männig Lüe, so stolt un graut.
Se glänzet es nen Wiehnachtsbaom,
doch iähre Wuordeln häbt se lao´’n.

Bild: pixabay

Ji Wolken buoben, kiekt nich bloß,
laot‘ daale ju, dat wier wat heilt!
Hatt is de Grund un bruun dat Moos;
dat Laof, et resselt, Riägen feihlt.

Doch schonet us mit Unnerwiär,
dat wi debi nich glieks versuupet.
Et geiht ja oft all so deher,
dat jäh man sick mit Angst verkruupet.

Et is de Quittung för nen Wahn,
de Rücksicht nich, noch Demoot kennt.
Wenn wi so wiedermaakt, ohn Scham,
sind wi et, de int Unglück rennt.

Et helpet nich, to kieken bloß,
wu gar de Meere nu all stieget.
Dat Klima mäck de Lienen los,
wäd Tiet, dat wi de Kurve krieget!

Bild: pixabay

„Wenn einer eine Reise tut, so kann er was erzählen“, dat wüss vör Jaohren all Matthias Claudius (1730 – 1815); drüm nöhm he gern auk „Stock und Hut“ un göng lück uut. Nu ja, aower met Stock un Hoot kömms vandage jüst noch so dör en Stadtpark. Geiht et aower wüerklick up Reisen, dann kiek dao es bloß de Kuffers alle bi!

     Georg keek dao nich änners bi drin. Dat Reisen, dao harre he Praxis in. Moss denken, för Krone in Spelle verkoffte he Treckers bis wiet ächtern Ural. Dao bis all wat bi up en Patt. Drüm liäwede Georg mehrst uut en Kuffer. Kam he tüskendör  nao Huuse, göng et ruckzuck met siene Kuffers. Aolle Wäöske druut, friske drin. En paar Griffe män bloß un sienen Trolley wör wier reisefeddig. Heel änners, wenn et esl met siene Frau lossgöng. He konn bi de Russen biätter fief Treckers dör en Zoll kriegen, äs eenen Kuffer bi Hilde.

     Doch dütmaol soll et bloß för ne Wiäke maol wier nao Norderney. För Georg tellde so wat an sick gar nich. Off he sowiet all’s terechte härre, woll Hilde van em wietten. „Frau“, reip Georg iähr uut en Schlaopstuoben to, „ick söök bloß noch de Sunnenbrill, et kann forts lossgaohn!“ Herrje, de Sunnenbrill … Woför bruukte he auk in de Tundra ne Sunnenbrill? Män nu … Dao stönn Hilde auk all bi em an Bedde, vör den upgeklappten Kuffer. Also …

     Wat dat denn wäre? Se greep lück unlustig in de Wäöske. Hö? För ne Wiäke bloß de dree Unnerbuxen? Hä? Off he bi siene „Außentermine“ auk so smuddelig leip? Georg wünk stump aff. „Frau“, sagg he, he wüss wuohl, wat he dai. He dai sick unnerweggens doch nich in Unnerbuxen wiesen! Doch dao greep Hilde uut et Wäöskeschapp all ne Riege friske Unnerbuxen, veer Paar Söcke glieks demet bi. He slöög de Arms in de Höchte. Söcke härre man erst recht nich genoog, so Hilde. Georg brabbelde wat van guet Wiär un dat friske Luft de Fööte auk es guet dai … Doch dao harre Hilde auk noch siene griesen Flip-Flops in de Hande. Oh, se lachede gefäöhrlick grell up. Dao woll he doch wuohl nich met laupen, orre? Georg woll iähr schonend wat van „Pilzschutz“ för de Mauken (große Füße) begrieplick maaken, doch Hilde schüddelde sick de män so bi. Jesses! Man stelle sick vör, he stönn met so wat an de Fööte niäben iähr up den Hotelbalkon! Dao möss se sick ja schiämen bi! Oh je. Nu flöög de ineens auk noch so wat an Kosaken-Shirts met Striepen uut den Kuffer. Nein ach nein! So könn et doch nich lossgaohn! Se söhg et wuohl, se mössen erst es noch naidig inkaupen.

     Dat häbt se auk. Daobi häbt se sick glieks auk noch en nie Auto kofft.

Immer wier wat Schöns von hier:
De plattdüütsken Bööker von Otto Pötter

Bild: pixabay

Van Medde Oktober bis Medde November häbet et hier de Vogels drock. Et is en Komen un Gaohn. So kommet van Nord un Ost nao hier int Winterquartier Saotkraihen, Dohlen un Ringelgäöse. Ännere Fleigers is et in de Wintertiet hier (immer noch) to kaolt. So trecket de Kraans (Kraniche) gen Süden. Sinnig kiek ick debi hauch, so es enst Georg Trakl (1887 – 1914), de schreef: „Am Abend, wenn die Glocken Frieden läuten, folg ich der Vogel wundervollen Flügen, die lang geschart, gleich frommen Pilgerzügen entschwinden in den herbstlich klaren Weiten.“

Ick kieke hauchup un wünner mi üöwer den kraansken Forma-tionsflug, en Wunner för sick, wu de Vogels et dao buoben met heestrig Geroop, schön ächteran, de Riege nao, wiethen trecken laotet. Se fleiget en graute Tropps. Vandage dai man „nach-haltig“ säggen, denn de V-Formation spart vull Energie; so lött et sick achten in en Windschatten länger kraftsacht swewen.

Drüm wesselt sick vörnvöran de besten Frontfleiger aff, üm achter sick de Familgen met guet twee Jungvogels to schonen. So schaffet se bi guet 60 – 80 Stundenkilometers hunnerte van Kilometers an en Dag, eher dat se sick maol wier up en Rastplatz verhaalt. Duusende Kilometers geiht dat so – un all’s ohne Navi …

Well Glück häff, kann auk wuohl es seihn, dat de Kraans met iähre Fleigerie innehaollet. Dann trecket se up maol Kries üm Kries. Biologen weet et, waorüm. Denn dann nemmet se wuohl ne nie’e Witterung an dat Erd-Magnetfeld up orre nutzet ’ne biättere Thermik. So geiht et kriesend höhger un höhger. Mi is alleene dat all Wunner genoog. Dat schinn Günter Eich (1907 – 1972) wuohl nich minner so. He vertruude „dem Vogelflug seine Verzweiflung an. Denn er misst seinen Teil von Ewigkeit gelassen ab. Drum heißt es Geduld zu haben, irgendwann wird die Vogelschrift entsiegelt.“

Ick denke: Wu auk immer, aower wat maaket wi Mensken daokeegen doch nich faken graute Welttheaters üm nix. Bettken mehr Demoot da ius beeter guet. Süss geiht us de Welt wanner unnere Hande kaputt. Alleene so en Tropp Kraans könnde us up änner Gedanken brengen. Düssen Geheimrat von Goethe (1749 – 1832) schreef all vör guet tweehunnert Jaohren: „Die Natur ist das einzige Buch, das, ohne großes Aufsehen zu machen, auf allen Blättern große Inhalte bietet.“

Hoot aff und Kopp hauch kann ick dao bloß noch säggen.

Bild: pixabay

Bi so nattkaolt klammet Wiär
krieg wi, bi’t Pattken, hen un her,
dat, wat wi gar nich bruuket:
De Niäse löpp, de Fööte ruuket.

Doch richtig wäre, ohne Spöök,
de Foot, he leip, de Niäse röök!
Aower nä, Simsalabim,
geiht et up maol verkehrt herüm.

Bruukt Waater buuten auk de Planten,
so män doch nich use Quanten.
Doch bi so ’n fucht Schietriägenwiär
mött‘ män de Gummistiewwel her.

So laupt de Fööte män wat klamm –
un gottserbärmlick ruukt se dann!
Et riängt, et huult, man prusst gebückt,
schon löpp de Niäs, et is verrückt.

Man kann de eenfach nix an doon.
Wat man auk mäck, et is ’n Hohn:
Wi krieget, wat wi gar nich bruuket:
De Niäse löpp, de Fööte ruuket.