He kömmt ganz sacht, de aolle Dag;
et wäd nich biätter, ach, ach ach …
Man merkt, dat man nich all’s mehr kann
un lött an sick nich all’s mehr ran.
Un auk dat künstlicke Gebiss,
dat is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.
De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.
Dat Profil wäd langsam kläglick,
man nemmt to, nu baolle täglick.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel …
Stellt auk de Kopp sick dann noch quer,
so möch man wanner gar nix mehr.
Doch statt to jammern, fünsch-verwennt,
hölp us wiet mehr, wat wi noch könnt!
Vull Aolle aower simmeleert:
„Wat süss nich noch wuohl all’s passeert?!“
Doch statt to jamken: „Oh so ’n Schitt!“,
hölp biätter dann villicht en Tritt …
int Ächterpand, herrjenochmaol!
Is denn nu glieks all’s egaol?
Et leit sick, mehr äs bloß soiäben,
ne Menge Schöns noch guet beliäben.
Man mott jä nich glieks rümtospringen,
doch schön es ruut, vertellen, singen
orre liäsen in wat guede Böök‘,
verdriff met Luun so männig Spöök.
Geiht et noch, dann rup upt Rad,
doch doo auk ruhig för änn’re wat.
Vull muntert up, so freu di mehr!
Auk use Plattdüütsch helpet sehr.
Nett Plattdüütschpraoten, dat döt guet,
nich eenen de daobi mall murrt.
Gaoht drollig Döönkes dör de Runde,
krönet dat glieks jede Stunde.
Met Jamkerie wäd dao nich fackelt,
wi lachet, dat de Heide wackelt.
Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött sick wuohl auk noch eenen kümmeln.
Denn eens mäck dörgaohns frisk un risk,
met nette Lüe bineen an‘ Disk.
Auk daomit könnt wi us verwüöhnen:
Et giff genoog, üm nich to stüöhnen!
All dat giff Lecht in‘ griesen Dag,
ne arme Siäl, de dat nich mag.
