Nix äs Ärgerie

Bild: pixabay

So männigeene ärgert sick
un kick so kruus, es Franz auk kick –
bis he wat häff, van bar Verdrott,
worüöwer he sick ärgern mott.

Immer wier is glieks wat funden.
Alltiets giff et nie’e Kunden,
worüöwer Franz wier muulen kann
un dat recht gern met Schimp un Schann.

Weil nimmer he is guet terecht,
meint he, de heele Welt wär schlecht.
Nix mehr könn man de noch an maaken!
Egaol wat wär, et härr en Haken.

Em schwellt de Aodern dummendick
bi all dat arge Missgeschick.
Haut he sick auk noch an de Schläf,
staoht em de Aogen debi scheef.

So kick he in de Welt, verwirrt,
alltiets rein dull un irretiert.
Sien Kopp sitt vull van Schererie,
all’s is män bloß noch Ärgerie!

Nix Guets lött Franz mehr an sick ran,
för em is all’s bloß Schimp un Schann.
Doch wat de Mann auk all’s beschimpt,
sitt in em sömms! – Jaja, dat stimmt.

Saharahitze

Bild: pixabay

Saharahitze hier, ganz schlimm!
Pass up, süss fölls de noch bi üm.
Drüm gönn an Ruhe di nu wat
un sett di breethen män upt Gatt.

Ja nu nich gar noch graut Gequater,
daoför de Fööt män still int Waater
un dann dao nich mehr lange fackeln,
bloß mit den grauten Onkel (Zeh) wackeln.

An Fitness is dat all genoog
bi so’n barbarsk Saharahoch.
Ansüss nix mehr. Mehr wär egaol.
Drüm könnt se di nu alle maol.

Also dann, heet un innig:
Hendoon

An der Ems,
da lässt sich’s leben

Bild: pixabay

Wir ziehen ruhig hier uns’re Bahn,
wie emsdurchschleust so mancher Kahn.
Sind wir auch stur wohl mal, verschlossen,
sind gerade dann wir unverdrossen!

Doch schätzen wir auch jederzeit
emstypische Gemütlichkeit.
Ob Döönken oder Minnemär,
ob wenig Worte oder mehr,

ob munter oder sachte an,
zuweilen auch wohl mit Gesang.
So manches Mal wird auch geschwiegen,
um Schwieriges gut hinzukriegen.

Ach, was soll die Rederei,
am besten ist, man ist dabei.
Dann zeigt sich‘s, ohne anzugeben:
An der Ems, da lässt sich’s leben.

Stillfriedag un Paosken

Bild: pixabay

Stillfriedag is för alle maol,
off wiet noch hen orre gar baolll …
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.

Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet,
för mi un di is et dann Tiet.

Wat nu? Wat dann? Well dat män wüss?
De Welt lött us in‘ Ungewiss.
Doch statt Finale un Mallör
spriäkt Christen hierbi änners dör.

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
Dann aower kenn wi ’t ganz un gar,
so mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9-12).

Well daovan nix nich wietten will,
de schwieg bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krich,
biätter is dat sicher nich.

Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männig Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht’ wieder …

Wi Christen bruuket kien Begaosken,
wi gleiwt an mehr, drüm fier wi Paosken!

Plattdeutsche Pötter-Bücher
aus dem Aschendorff-Verlag Münster:
Immer wat Besönners – bi elken Anlaot

Gescheit

Bild: pixabay

Laot dör dimstrige Gedanken
dienen Kopp nich unnütz kranken.
Doch iämso laot et nich so krachen,
süss häs antlest nix mehr to lachen.