Bild: pixabay

Bild: pixabay

Name . . .
Up . . . Jaohre kicks nu trügge.
Bis nu auk nich mehr ganz so flügge,
so is nu aower met de Tiet
dien Hiärt daoför heel warm un wiet.

Immer wörs du för us dao;
nimmer mööks di eenfach rao‘.
Wör’t manchs auk wuohl ne Quiälerie,
Hauptsaak‘, et göng us guet debi.

Drüm will wi, so es wi hier sind,
von graute Lüe bis lütket Kind,
die Danke säggen un – nao buoben,
auk Gott daobi met Freude luoben!

Drüm sägg wi di nu es met Pfiff
(alle flöten mit Pfeifen):
Wat is et schön, dat et di giff!!!
Blief lange hier noch froh un munter!
Dann geiht de Welt so licht nich unter.

Bild: pixabay

Musekamps Grete wör gar nich guet terechte. Et hölp alle nix, se moss demit nao en Dokter hen. De göng et auk mächtig an met Grete. Se moss sick gar bis upt Rümpken debi friemaaken. Sodann horchte he met sien Steckeskoop Buorst un Rüggen aff un möök de glieks all en kruus Gesicht bi.

Dann göng et met Grete up de Liege. Dao kloppte den Medicus met sien Hämmerken an Gretes Knei’e herüm, kiddelde lück affsunnerlick an de blauden Fööt herüm, so dat de Frau dat int Lachen schööt, keek iähr nu aower buoben wier met en Spekeleerglas püük (genau) in de Aogen un gaff iähr up, Aaaa to säggen. Daobi moss se em auk noch de Tunge wiesen. Dann wier runner van de Liege. Nu moss Grete pattkebarfoot fief Kneebög maaken un daonao auk noch met wat Hecheln up een Stelzenbeen staohn. Godorri, et wör iähr dao heel wunnerlick bi tomoot. Män wat Grete auk dai, et gaff quantswiese (offensichtlich, alles in allem) nich vull her.

„Das gefällt mir alles gar nicht“, keek den Dokter nu mehr äs kruus drin. Et schinn, he wuord de nich uut klook. De Mann schüllkoppede so vör sick hen un meinde, dao möss he nu auk noch wuohl de Psyche es gründlick studeeren.

„Dat häb ick mi glieks dacht“, nickoppede Grete. Se greep in iähre Taske un sach: „Ick häb ju de forts all en Pülleken van mitbracht.“

„De Waaterdiagnostik – Audioaufnahme_Jahrbuch 2025“.
Veröffentlicht: 2025

Bild: pixabay

Recht nommen, kreeg dat met de Emanzenpassion erst so in de 1930-er Jaohren den rechten Dreih. Fraulüü, de et wuohl wietten wollen, leiten sick in de Frisiersalons en Bubikopp maaken un keeken up maol heel änners debi drin. Nix mehr dao met lange Haore, Knoten, Zöpfe orre Dutt. Naodeln, Spangen, Brennschiärn flögen uut de Kamern. Stattdem dai et en Kamm. Knapp üöwer de Ohren, dat wör de moderne Frau nu an Haore genoog.

De Mannslüe keeken heel verstellt debi. Gott Dank gaff et weinßens noch wat Rüschen an de Röcke. Doch nao en Krieg, twintig Jaohren laater, wör dat so mit Ende van de 1950-er Jaohren auk vörbi. Dao leipen de ersten Fraulüe nu auk all in Buxen. „Beinkleider“, nu ja, dao satt weinßens noch so wat an Leidenschaft bi drin. Ansüss höölden de Kerls nu biätter iähr‘n Schnüss.

Söwwsst Oma woll daomaols all gern met de Tiet gaohn. Immerto dat Knotenbinden wör Änne leed. Also lööt se sick en Bubikopp schnie’en. As iähren lütken Enkel dat söhg, sach dat Kerlken: „Oma, du siehs nu gar nich mehr aus wie ne alte Frau.“

„Kind, wenn du dat män weeß“, freide Änne sick, „wie seh ich denn nu aus?“ „Wie en alten Mann.“