Suuset di maol wier de Kopp,
is’t höchste Tiet, to säggen: „Stopp.“
Komm heruut uut‘ Hamsterrad
un laup es met en ännern Tratt.

Dreih üm di söwwes di nich rüm,
dat mäck beswaoget un licht krümm.
Kiek leiwer hiemmelan, maol still –
villicht kriss Wind, wat Gott wuohl will …

Et giff noch mehr äs Geld un Gut;
söök öfters Inkehr, statt Geluut,
So merks, wi liäwet, oft verkannt,
met‘ Affsolude Wand an Wand.

Dao glämmt auk noch in graut Mallör.
wat Toversichtlicket bi dör.
Dat dömpet sachte Angst un Bange
un hölt us uprecht bi de Stange.

Oh Gott, du häs in düsse Nacht
met diene Leew us trüü bewacht.
Ick luow un danke di daoför
un bitt‘, bewahr us vör Mallör.

Kreiht nu auk all de Hahn hellwack,
so röpp he mi to mien Gerack;
et wocht‘ up mi all vull Gedoo,
drüm: Frisk ant Werk, denn dat mäck froh!

Wat ick nu kann, dat will ick doon,
doch dienen Siägen bruuk ick schon.
Süss kann ick werken noch so fix,
süss is mien Doon antleste nix.

Laot diene Hölpe bi mi sien,
dann wäd et gar noch maol so fien!
Un kömmt et hatt villicht den Dag,
maak, dat bi Schweet ick gern noch lach.

Denn dann is Kopp un Hiärt debi,
dann sin ‚k nich Knecht, dann föhl ‚k mi frie.
So bitt ick nu üm dienen Siägen,
dann will ick mi auk gern bewiägen.

Mien Gott un Vaa, de Dag wör lang;
ick häb en nich verdoon
met Simmeleern un Tömiggang,
drüm möch ick nu nao Bedde gaohn.

Häb ick auk noog nich an di dacht
bi all dat Werken un dat Wehr’n,
so will ick nu doch, vör de Nacht,
up di un diene Stimme hör’n.

Un danken will ick, danken di,
för all’s, wat ick vandag droff doon.
Du gaffes Fuck un Frohsinn mi,
wat bruuk ick mehr denn noch an Lohn?

Haoll üöwer alle diene Hand,
de deep von Hiärten leiw mi sind,
off mi bekannt orre verwandt,
auk Kranke, Aolle, Frau un Kind.

Nemm van us Suorgen, Angst un Pien,
ümdat wi schlaopen könnt ohn Fehl‘.
Laot us män eenfach bi di sien,
dann sin wi Muorn auk wier fidel.

Well kick all steddig in de Welt
met Aogenglanz un Plimaneer?
Well dreiht sick alltiets unverstellt,
as leip för em nich auk wat quer?

Wi alltohaup sind Menskenkinner,
kineene ohne Fehl un Tadel.
Wi un wo un wat auk immer,
et giff nich wecke bloß met Adel.

Engel giff et, doch auk Bengel;
hier maol köppsk un dao maol kraol.
To Blaiten, dao gehört auk Stengel,
so ist‘ in de Natur nu maol.

En Speigelblick maol öfters waogen,
de klärde guet wat, ohne Schmu;
üm sick met Knippaog es to fraogen:
„To wecke Sorte gehörs du?“