De Dokters säggt, et wär en Siägen,
so vull es ’t geiht, wat dran to doon,
sick buuten flietig to bewiägen,
Gesundheit wär daoför de Lohn.

Ick häb bi dat mien schöne Rädken,
dao föhr ick mit, wohen ick will.
Off gröne Aue orre Städtken,
ick pedaliere, ohne Drill.

Liekers wuohl beschwingt un rege,
staoh ick to Tanken nich in’ Stau;
daoför tank ick in mien Gehege
gesunde Luft för lau.

Dank de moderne Fietsentechnik
is nich es naidig mehr graut Rast –
un stieg ick doch es aff, so häb ick
mit Parkprobleme kiene Last.

Doch sind mi Biker-Border fremd.
Ick bruuk nich Klickschoh, kien Trikoo –
män bloß dat ächtenrüm de Bux nich klemmt,
dann bliff auk schmiegsam noch de Po.

Fört Radeln gellet generell,
nich glieks so stramm, dann is ‘t gesund;
süss stieg män aff, süss is dat Fell
ümt Ääsken rüm ratzfatz all wund.

Doch söwwst wenn ick to Foot es laupe,
giff mi de Fietse auk noch Stütz –
un wenn ick gau noch wat inkaupe,
is ‘t Körfken mi noch heelmaol nütz

För mi giff’t nix to üöwerleggen,
ick doo mit‘ Rad nich eenen stören;
so kann ick reinheruut hier säggen:
Laot mi män sachte Rädken föhren.

 

Uut: Liekuut, liekan – ISBN 978-3-402-13253-1, för 18,00 €
Plattdüütske Bööker von Otto Pötter uut en Aschendorff Verlag Mönster
sind bi alle Geliägenheiten en gediegen Präsent von hier.

 

Doch well radelt vandage noch so äs icke?

Nich dat mien aolle Rad noch wuohl fixflott suuset, aower met de ganz un gar modernen High-Tech-Flitzepees kann un will ick auk gar nich mithaollen. Nu ja, fietse ick aower noch met Buxenklammern üm de Beene, schinnt dat för drieste Mountainbiker wuohl so, as kaim dao jüst eenen uut et Neander-tal to trampeln.

Modernske Raders suuset änners, se jaget! Daoför bruukt et all studeerde Rad-Berater. De kommet glieks auk noch met dat sogenannte Outfit samt Funktionsunnerwäöske. Is dat noch nich genoog, geiht et villicht noch iäben nao Köln, üm sick an de hauhge Sportschool noch iäben fört Flowtrail för den Bikepacking dörchecken to laoten. Dann is auk glieks den Zyklometer up Zack, so dat man de nu guet wat an Radstrecken dörjagen kann.

Alls guet un schön, aower well gau föhrt, kann sick auk gau verföhren. Un doch kann auk dat es passeern, wenn de Navi-Batterie’n maol alle sind. Dann steiht auk den besten Renner dumm dao. So es hier lessens maol.

Et wör nen schönen Hiärwstdag. Benning-Buer tröck met sienen Ploog achter den Deutz-Trecker schön lieke Bahnen üöwer’n Acker. Bi eene Kehre kreeg he up den Sandpatt nu nen Radler gewahr, de affsteeg un em towünk. Jö, de Mann könn jä wuohl, so wu he dao en sienen Bikerdress stönn, äs en Piloten dörgaohn! Benning höölt an un reip, wat et gäff? Den Mountainbiker fröög terügge, wu wiet et noch wuohl bis Detten (Emsdetten) wäre; sien Navi dai et nich mehr. Batterien härren schlapp maa-ket.

„Detten?“, meinde Benning, „dat is von hier dör de Walachai (durch Wald und Feld) sicher noch ne knappe Stunde.“ „Eine Stunde doch nicht!“, muckte de Radler verwünnert up, „das müssten Luftlinie doch nur gut zehn Kilometer sein.“

„Auk guet“, dai Benning-Buer en Gang wier drin, „dann föhrt se män de Luftlinie …“

Ostern is män jüst vörbi,
dao is nu Hiemmelfahrt all wier.
Wi häbet düssen Dag gar frie.
Vull Mannslüe maaket sick ne Fier.

De Papas spannt de Kutsken an,
üm mit Gesang sick sömms to ehren.
Dann wier treck nen Vördermann
ne Karr‘, üm Pullen uuttoföhren.

Ann’re laupt tohaup un singet:
„Papa was a Rolling Stone!“
Doch mehr Gegrööl is’t, wat dao klinget,
se bliewet krumm debi all staohn.

Kick man es genauer hen,
so sind de mehrsten gar nich Vater.
Offwuohl se roopet: „Yes, I can!“,
is män dat mehrste bloß Gequater.

De rechte Dagessinn doch, de is wech.
Well will daovon denn noch wat wietten,
wat Hiemmelfahrt us wüerklick säch?
Et schinnt, dao is us wat bi rietten.

Et sagg de Frau to Bäänd wat streng:
„De Bux, de sitt di vullto eng!“
Dao schüerde sick jä wat bi wund
an sienen knappen Hosenbund.

De Buxenkluft wör em to minn,
dao pöss jä nich en Gramm noch in!
Höchste Tiet, wat dran to doon,
so könn et nich mehr wiedergaohn.

„Ick weet, ick weet“, schnuuwte de Mann,
„et is ne nie’e Buxe dran“.
Ne graute Buxe, schön in Tweed,
daoför wär et nu höchste Tiet.

De Bux, de wär doch noch ganz schön,
sien Buuk, de wäre dat Problem –
kreeg he van siene Frau to hören.
Drüm gäfft statt Wüörste nu es Möhren!

„Oh nä“, reip Bäänd, dao göng he laupen,
kien Gröönfuor bloß, auk nich met Graupen!
Wat söll bloß alle den Klaumauk,
gäff et nich Sondergrött’en auk?

Ehr dat de Mann noch kreeg de Wut,
keek he ne nie’e Bux sick uut,
„antidiät”, so recht schön wiet,
de pöss nu wier – ne ganze Tiet …

Well ritt dao up’t Perd bi Nacht un Wind?
Et is Bennings Jopp met sien öllste Kind!
He jägg dör’n Busk – un hölt in’ Arm
den bibbernden Jungen, he hölt en warm.

„Waorüm kicks mi nich an, du bange Bengel?“
röpp Jopp dao up ’t Perd, es nen wilden Engel.
Doch schinnt et, de Junge is nich mehr ganz klook
un hät Aogen bloß noch för änneren Spook!

De Bengel kriesket: „Oh je, kiek es dao!
„De Erlkönnig spööket un jägg us nao!“
„Ick hör wuohl nich recht! Du undöchte Kind,
du bis doch wuohl nu nich heelmaol in‘ Wind?“

Sie leiwer ruhig“, röpp upt Perd de Vader,
„dat bünd von de Erlen bloß Tööge un Blaader!“
„Dao verkicks di!“, döt unwies de Junge schreien,
„he will mi dao all siene Döchter andreihen,

Erlkönnigs Döchter, stell di dat vör!“
Jopp jampket bloß noch: „Oh, wat ’n Mallör!“
He haut mit de Gerte heel dull nu dat Perd –
un de Jung’ in sien‘ Arm kick verbaast drin un wehrt.

„Ach, Vader, nu kiek doch! Sie bidde es klook!
Erlkönnings Wichter, se danzt dao in’ Hook!“
Verbaast röpp de Vaa, so guet he noch kann:
„Kind, bis du denn unwies?! Mi wird‘ üm di bang!

Mine Junge, nu hör doch, ick weet et genau,
de Erle dao weiht bloß, dat is kiene Frau!“
Doch kümmert dat nich sienen Jungen in‘ Arm,
de giff sick heel wild, as gäff et Alarm.

Em wünke von‘ Baom her ne sööte Deern.
Se meinde to em gar, se härre em gern!
Un wenn he nich woll, dann stööw se uut‘ Holt;
ja se reip em all to: „Dann bruuk ick Gewolt!!“

„Dat doo ick glieks auk nao düssen Galopp!
dann driew ick di Erlkönnig Deerns uut ’n Kopp!“
So bölket sick Jopp dao nu wahne in Wut.
To’n Deibel demit, mit de dulldrieste Bruut!

„Ick sall di wuohl helpen“, schnuuft he heel verdreiht,
„dat di de Kopp glieks woanners wuohl steiht!“
Un he dömpet den Jungen mit groffe Hand;
de Vaa schinnt nu heelmaol uut Rand un Band.

De Jung‘ aower, iäben noch vull Hollodrie,
kick mit glasige Aogen an sien Vaa so vörbie.
Nu is nix mehr up maol, nu is he ganz still.
Kien Spöök un kien Wief mehr, dat noch wat will.

De Träönen kullert; de Vaa bloß noch grinnt;
he hölt in sien Arm sien arme Kind.
He bibbert un wimmert in Angst un Naut;
he kann nix mehr doon, denn sien Kind is all daut.

Manchs is dat Liäben wahn schwuor to verstaohn,
dao moss dienen Patt ganz alleene hier gaohn.
Du fröchs di: Wat sall dat, waorüm mott dat sien?
De Fraoge, se quiält di met wahne Kopppien.

Un doch helpt de Fraoge alleen daobi nix.
Auk helpet dann nich noch so wiesklooke Tricks.
Du moss dao män dör, off du wills orre nich,
Hauptsaake du sömms lötts di dann nich in’ Stich.

Dann doo, wat du doon moss, un is et auk hatt,
bit Wasken wät immer dat Fell nu maol natt.
Doch bis du wier rein, un nich eene mehr murrt,
kanns blitzblank froh säggen: „Allet wät guet.“