En Franzosen, uut Bordeaux,
de moss es bi Ochtrup up en Kloo.
Doch kam he dao gar nich guet mit terechte –
un so möök he et eenfach in de Vechte.
Doch statt: „Nana!“,
leiwer: „Nu ja …“
Denn he versmeerde dao nich es up Erden ne Fläch‘ –
daoför schwömm et sauber ab Ort glieks weg,
un dat, heelmaol wiet, oh weia,
wuohl bis in‘ Golf von Biscaya!
Den Prumenkötter Middelstedt,
de harr ’n Schwien, dat was nu fett.
He sach fideel to siene Frau:
„Stiene, weeß wat ick nu dau?
Ick gaoh nao usen Schlachter, achten (dahinten),
un laot dat Schwien nu tipptopp schlachten.
„Ja, gaoh män“, sach de Frau em blie (frohgemut),
ick haal an Hölpe wat debi.“
Tschä, üm so ’n Schwien guet Herr to wiär’n,
is allerlei debi to wehr’n.
Stiene kam auk nao ne Wiele
met fief Mann trügge in de Iele.
Un glieks drup brachte Middelstedt
auk all den Schlachter Beilmann met.
Dao sett’e Stiene schwuppdiwupp
in Pötte glieks heet Waater up.
De Mannslüü drünken sick erst eenen
un dain sick grautwech düftig dehnen.
Se harr’n de Mauen (Ärmel) upgeslagen,
as göng ‘t den Düüwel an den Kragen.
Den Schlachter namm en starket Strick –
un namm den Stall streng in den Blick.
Doch wat wör dat, in‘ Stall dao drinnen,
dao wör nu nix vont Schwien to finnen!
Füünsk (ärgerlich) reip Beilmann, heel verfeert:
„Dat is mi noch nich ehr passeert!
Et is nich dao, et is nich hier,
wo is nu bloß dat dumme Dier?“
„Wi bruukt mehr Lecht!“, reip Naober Plinn
un haude wööst de Schiebe in.
De annern spickten in de Hannen
un brööken rüm, an Müer’n un Pannen.
Daobi keek Stiene mehr äs kruus
un dachte bloß: „O Herr, mien Huus …
Ick werd verrückt! O wei, o wei,
wat doch en mallet Schlachtbohei!
Et schinnt, se sind heel unwies all,
smiet‘ wild mit Strauh un Mess dör ’n Stall.“
Dat heele Huus stönn debi Kopp,
dao kreihde luut et up maol: „Stopp!!“
Et wör ne klaore Blaagenstimm,
de Ballerköppe höölden in.
Dat Kind wees es so ’n klooket Müüsken,
bi dat Bohei dao niäben ‘t Hüüsken –
un spröök: „Warüm bloß glieks so heel verrückt?
Dao … ! Ächtern Struuk, häfft sick verdrückt!“
Nu feihlden bi dat Schlachtbohei
glieks auk noch Baulüü – eins, zwei drei …
♣ ♣ ♣
Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,
erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.
Die zeitlos schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind zu jedem Anlass ein originelles Geschenk „von hier“!
Geiht et üm den „guten Ton“,
sall man dao auk wat an doon.
Doch nich to harre, nich to fix,
süss is dat Ganze auk wier nix.
Süss hett et noch: „O Goddegott!“
Dann biätter noch: „Wat mott, dat mott.“
Steiht stäödig he so up de Been,
mäck et dat auk nich ganz alleen.
De Speigel lüch nich, weet de Frau,
drüm dreiht se sick un kick genau!
Doch mott man auk in Stimmung sien,
süss bliff guet Tüüch bloß nix äs Schien.
Denn mehr äs all dat Drüm un Dran
kümp‘t up de rechte Stimmung an!
Is noch so propper Zier un Putz,
de Atmosphäre is mehr nutz;
denn erst de fiene Emotion
sichert auk den gueden Ton!
De Dokters säggt, et wär en Siägen,
so vull es ’t geiht, wat dran to doon,
sick buuten flietig to bewiägen,
Gesundheit wär daoför de Lohn.
Ick häb bi dat mien schöne Rädken,
dao föhr ick mit, wohen ick will.
Off gröne Aue orre Städtken,
ick pedaliere, ohne Drill.
Liekers wuohl beschwingt un rege,
staoh ick to Tanken nich in’ Stau;
daoför tank ick in mien Gehege
gesunde Luft för lau.
Dank de moderne Fietsentechnik
is nich es naidig mehr graut Rast –
un stieg ick doch es aff, so häb ick
mit Parkprobleme kiene Last.
Doch sind mi Biker-Border fremd.
Ick bruuk nich Klickschoh, kien Trikoo –
män bloß dat ächtenrüm de Bux nich klemmt,
dann bliff auk schmiegsam noch de Po.
Fört Radeln gellet generell,
nich glieks so stramm, dann is ‘t gesund;
süss stieg män aff, süss is dat Fell
ümt Ääsken rüm ratzfatz all wund.
Doch söwwst wenn ick to Foot es laupe,
giff mi de Fietse auk noch Stütz –
un wenn ick gau noch wat inkaupe,
is ‘t Körfken mi noch heelmaol nütz
För mi giff’t nix to üöwerleggen,
ick doo mit‘ Rad nich eenen stören;
so kann ick reinheruut hier säggen:
Laot mi män sachte Rädken föhren.
Uut: Liekuut, liekan – ISBN 978-3-402-13253-1, för 18,00 €
Plattdüütske Bööker von Otto Pötter uut en Aschendorff Verlag Mönster
sind bi alle Geliägenheiten en gediegen Präsent von hier.
Doch well radelt vandage noch so äs icke?
Nich dat mien aolle Rad noch wuohl fixflott suuset, aower met de ganz un gar modernen High-Tech-Flitzepees kann un will ick auk gar nich mithaollen. Nu ja, fietse ick aower noch met Buxenklammern üm de Beene, schinnt dat för drieste Mountainbiker wuohl so, as kaim dao jüst eenen uut et Neander-tal to trampeln.
Modernske Raders suuset änners, se jaget! Daoför bruukt et all studeerde Rad-Berater. De kommet glieks auk noch met dat sogenannte Outfit samt Funktionsunnerwäöske. Is dat noch nich genoog, geiht et villicht noch iäben nao Köln, üm sick an de hauhge Sportschool noch iäben fört Flowtrail för den Bikepacking dörchecken to laoten. Dann is auk glieks den Zyklometer up Zack, so dat man de nu guet wat an Radstrecken dörjagen kann.
Alls guet un schön, aower well gau föhrt, kann sick auk gau verföhren. Un doch kann auk dat es passeern, wenn de Navi-Batterie’n maol alle sind. Dann steiht auk den besten Renner dumm dao. So es hier lessens maol.
Et wör nen schönen Hiärwstdag. Benning-Buer tröck met sienen Ploog achter den Deutz-Trecker schön lieke Bahnen üöwer’n Acker. Bi eene Kehre kreeg he up den Sandpatt nu nen Radler gewahr, de affsteeg un em towünk. Jö, de Mann könn jä wuohl, so wu he dao en sienen Bikerdress stönn, äs en Piloten dörgaohn! Benning höölt an un reip, wat et gäff? Den Mountainbiker fröög terügge, wu wiet et noch wuohl bis Detten (Emsdetten) wäre; sien Navi dai et nich mehr. Batterien härren schlapp maa-ket.
„Detten?“, meinde Benning, „dat is von hier dör de Walachai (durch Wald und Feld) sicher noch ne knappe Stunde.“ „Eine Stunde doch nicht!“, muckte de Radler verwünnert up, „das müssten Luftlinie doch nur gut zehn Kilometer sein.“
„Auk guet“, dai Benning-Buer en Gang wier drin, „dann föhrt se män de Luftlinie …“
Ostern is män jüst vörbi,
dao is nu Hiemmelfahrt all wier.
Wi häbet düssen Dag gar frie.
Vull Mannslüe maaket sick ne Fier.
De Papas spannt de Kutsken an,
üm mit Gesang sick sömms to ehren.
Dann wier treck nen Vördermann
ne Karr‘, üm Pullen uuttoföhren.
Ann’re laupt tohaup un singet:
„Papa was a Rolling Stone!“
Doch mehr Gegrööl is’t, wat dao klinget,
se bliewet krumm debi all staohn.
Kick man es genauer hen,
so sind de mehrsten gar nich Vater.
Offwuohl se roopet: „Yes, I can!“,
is män dat mehrste bloß Gequater.
De rechte Dagessinn doch, de is wech.
Well will daovon denn noch wat wietten,
wat Hiemmelfahrt us wüerklick säch?
Et schinnt, dao is us wat bi rietten.
