De Jägersmann geiht up de Pirsch,
he is begierig maol wier up en Hirsch.
Bi „Waidmanns Heil” un „Halali“
beginnt auk glieks de Ballerie.

De Hirsch kick up un denket geck,
nu wäd et Tiet, män gau hier weg.
He warnet üm sick to: „Giewwt acht!
Maakt dat ji futt kömmt, et is Jagd!“

So söch dat Wild met List un Tücke,
sick wietaff schlau ne sich’re Lücke.
Un denkt: „Se häbt se wuohl nich alle,
wi laupt iähr doch nich in de Falle …“

De Jägersamnn, he schüttt un knallt,
doch schinnt lück lierig em de Wald.
De Hirsch kick em van ächten to
un lacht et uut bi dat Gedoo.

All de düere Munission,
se brenget kiene Provision.
De Jägersmann mäck Piff, Paff, Puff,
doch is sien Scheiten nix äs Bluff.

De Böllerie geiht heel in ’n Wind.
Et schinnt, de Jägersmann wär blind.
Dann is de Jagd auk all vörbi.
Et wör män nix es Knallerie.

Manchs is dat Liäben wahn schwuor to verstaohn,
dao moss dienen Patt ganz alleene hier gaohn.
Du fröchs di: Wat sall dat, waorüm mott dat sien?
De Fraoge, se quiält di met wahne Kopppien.

Un doch helpt de Fraoge alleen daobi nix.
Auk helpet dann nich noch so wiesklooke Tricks.
Du moss dao män dör, off du wills orre nich,
Hauptsaake du sömms lötts di dann nich in’ Stich.

Dann doo, wat du doon moss, un is et auk hatt,
bit Wasken wät immer dat Fell nu maol natt.
Doch bis du wier rein, un nich eene mehr murrt,
kanns blitzblank froh säggen: „Allet wät guet.“

Kitte kitte Katte,
lech ab up de Matte,
jüst vör use Hüüsken,
met Miau – en Müüsken.

Putzt sick so ’n Minütken
met de Poot iähr Schnüütken;
wochtet kopphauch stolt,
off wuohl eene praohlt?

Doch nix.
Se kick met Hauchmoot üm sick
un gaapt daobi maneerlick;
denn nao düsse lange Nacht
schinnt Grauts auk nich mehr angebracht.

Vörnehm säch se bloß: „Miau“.
Stiärt hauch debi, erhaben, schlau …
Dreiht pöötkenweek de Katte aff.
Doch de Muus bliff – ohne Graff.

De klooke Katt van’ Schultenhook,
de schinnt studeert, gar mehr äs klook!
Is se vör Schlaop auk stief es Blie,
kömmt erst noch wat an Fillsofie.

Dann sitt se an de Riägentönn
un kick nao all de Sternkes hen.
Un is de wieders nix to kieken,
lött de Katt de Wolken strieken;

knipp sacht de Aogen lück halw to
un is auk so för sick ganz froh.
Doch spitzet Kittekatt de Ohren,
dann is wuohl wat met de Azoren!

Ne Katte kann et wohl mit us.
Se hölt iähr Werks ganz guet in Schuss
un hölt sick daobi mehrst schön still –
weet aower spitz, wat se so will!

Bi all dat Kieken un klook Schwiegen,
laot‘ Katten sick nich unnerkriegen;
doot stur, wat iähr jüst is gewiss.
Kopp hauch debi, egaol wat is.

Dat bruukt Latien nich orre Platt,
dat is alleen för sick schon wat.
Kömmt manchs auk wohl es en Miau,
so mäck alleen us dat all schlau!

Drüm könnet Katten wohl mit us.
Wat mehr? Nix mehr.
An sick is hiermit auk all Schluss.