Erlkönnig up Platt

Bild: pixabay

Well ritt dao up’t Perd bi Nacht un Wind?
Et is Bennings Jopp met sien öllste Kind!
He jägg dör’n Busk – un hölt in’ Arm
schön fast sienen Jung, he hölt en warm.

„Waorüm kicks mi nich an, du bange Bengel?“
röpp Jopp dao up ’t Perd, es so ’n wilden Engel.
Doch schinnt et, sien Bünsel, nich mehr ganz klook,
hät bloß noch Aogen för änneren Spook!

De Junge kriesket: „Oh je, kiek es dao!
Dao spöökt de Erlkönnig un jägg us nao!“
„Ick hör wuohl nich recht, du undöchte Kind,
bis du denn nu hier all heelmaol in‘ Wind?

Sie leiwer ruhig“, sägg upt Perd de Vader,
„dat bünd van de Erlen bloß Tööge un Blaader.“
„Ach, gleiw mi dat doch“, döt de Junge schreien,
„he will mi dao siene Döchters andreihen!

Erlkönnigs Döchter, stell di dat vör!“
Jopp jampket bloß noch: „Oh, wat ’n Mallör!“
Heel dull haut he rüm met de Pietske upt Perd –
un de Jung’ in sien‘ Arm kick verbaast drin un wehrt.

„Nu kiek doch, Vaa, nu sie doch es klook,
Erlkönnings Wichter, se danzt dao in’ Hook.“
Un de Vaa röpp all heestrig, so guet he noch kann:
„Mi schinnt, du bis unwies, Mann oh Mann!

Junge, nu hör doch, ick weet et genau,
de Erle dao weiht bloß, dat is kiene Frau!“
Doch kümmert dat nich sien‘ Jungen in‘ Arm,
de winnet sick wild, as gäff et Alarm.

Van wiägen Baom, em wünke ne Deern.
Un se schreide em to, se härre em gern!
Un wenn he nich woll, dann stööw se uut‘ Holt,
denn nu reip se dull: „Dann bruuk ick Gewolt!!“

„Dat doo ick glieks auk, sass seihn, wenn ick stopp,
dann driew ick dat Wicht di uut ’n Kopp!“
So bölket daokeggen nu Jopp wahn in Wut.
He wünscht se to’n Deibel, de dulldrieste Bruut.

„Ick sall di wuohl helpen“, schnuuft he verdreiht,
„up dat di de Kopp glieks änners wuohl steiht!“
Un he dömpet den Jung‘ – meinee, ach, ach…
Doch nu bünd se all dao, met Ach un met Krach.

De Junge, iäben noch vull Hollodrie,
föllt slaffmatt tesammen – is et vörbie?
Oh Schreck, nu up maol is’t mucksmüüskenstill;
kien Spöök un kien Wief mehr, dat noch wat will.

De Träönen kullert; de Vaa bitter grinnt;
he hölt in sien Arm dat stüöhnende Kind.
He bibbert un wimmert in Angst un Naut;
he kann nix mehr doon, denn sien Kind is all daut.