Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Über Otto Pötter
Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
En Franzosen, uut Bordeaux, de moss es bi Ochtrup up en Kloo. Doch kam he dao gar nich guet mit terechte – un so möök he et eenfach in de Vechte.
Doch statt: „Nana!“, leiwer: „Nu ja …“
Denn he versmeerde dao nich es up Erden ne Fläch‘ – daoför schwömm et sauber ab Ort glieks weg, un dat, heelmaol wiet, oh weia, wuohl bis in‘ Golf von Biscaya!
Den Prumenkötter Middelstedt, de harr ’n Schwien, dat was nu fett. He sach fideel to siene Frau: „Stiene, weeß wat ick nu dau?
Ick gaoh nao usen Schlachter, achten (dahinten), un laot dat Schwien nu tipptopp schlachten. „Ja, gaoh män“, sach de Frau em blie (frohgemut), ick haal an Hölpe wat debi.“
Tschä, üm so ’n Schwien guet Herr to wiär’n, is allerlei debi to wehr’n. Stiene kam auk nao ne Wiele met fief Mann trügge in de Iele.
Un glieks drup brachte Middelstedt auk all den Schlachter Beilmann met. Dao sett’e Stiene schwuppdiwupp in Pötte glieks heet Waater up.
De Mannslüü drünken sick erst eenen un dain sick grautwech düftig dehnen. Se harr’n de Mauen (Ärmel) upgeslagen, as göng ‘t den Düüwel an den Kragen.
Den Schlachter namm en starket Strick – un namm den Stall streng in den Blick. Doch wat wör dat, in‘ Stall dao drinnen, dao wör nu nix vont Schwien to finnen!
Füünsk (ärgerlich) reip Beilmann, heel verfeert: „Dat is mi noch nich ehr passeert! Et is nich dao, et is nich hier, wo is nu bloß dat dumme Dier?“
„Wi bruukt mehr Lecht!“, reip Naober Plinn un haude wööst de Schiebe in. De annern spickten in de Hannen un brööken rüm, an Müer’n un Pannen.
Daobi keek Stiene mehr äs kruus un dachte bloß: „O Herr, mien Huus … Ick werd verrückt! O wei, o wei, wat doch en mallet Schlachtbohei!
Et schinnt, se sind heel unwies all, smiet‘ wild mit Strauh un Mess dör ’n Stall.“ Dat heele Huus stönn debi Kopp, dao kreihde luut et up maol: „Stopp!!“
Et wör ne klaore Blaagenstimm, de Ballerköppe höölden in. Dat Kind wees es so ’n klooket Müüsken, bi dat Bohei dao niäben ‘t Hüüsken –
un spröök: „Warüm bloß glieks so heel verrückt? Dao … ! Ächtern Struuk, häfft sick verdrückt!“ Nu feihlden bi dat Schlachtbohei glieks auk noch Baulüü – eins, zwei drei …
♣ ♣ ♣
Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter, erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.
Die zeitlos schönen Pötter-Bücher zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache und sind zu jedem Anlass ein originelles Geschenk „von hier“!
De Dokters sächt, et wär en Siägen, so vull es ’t geiht wat dran to doon, sick buuten flietig to bewiägen – Gesundheit wär daoför de Lohn.
Mi kosset dat nich graut noch Geld un doch kann ick mi guet trainieren, ohn dat ick spiellen mott den Held orre mi gar könnt‘ blamieren.
Frohgemoot fiets ick, ganz still, staoh nimmer nich in’ Stau – un tank daobi, sovull ick will, gesunde Luft för lau.
Dank de moderne Radfahrtechnik bruuk ick denn auk nich öfters Rast; un stieg ick doch es aff, so häb ick mit Parkprobleme kiene Last.
Mott ick auk manges wuohl es puußen, so döt mi dat an sick noch stählen. Dann aower laot ick et wier suusen, je naodem kann ick ‘t ja wählen.
Ick bruuke nich es en Trikoo, denn jagen doo ick nich so sehr; süss quiält mi naoher noch de Poo un dat mäck jüst nich guet tofriär!
Fört Radeln gellet generell: Schön munter, dann is et gesund, süss stieg forts aff män up de Stell, süss häs dien Ääsken wanner wund.
Söwwst wenn ick dann to Foot es laupe, giff mi de Fietse guet noch Stütz. Un wenn ick gau noch wat inkaupe, is ’t Körfken mi gar auk noch nütz.
För mi giff’t nix to üöwerleggen, mit‘ Rad doo ick nich eenen stör’n; Ick will et reinheruut gern säggen: Laot mi fideel män Rädken föhr’n.
Ja, aower well föhrt vandage noch Rad, so es icke? Mien Rad is keggen de modernen High-Tech-Flitzepees ja de reinste Nuckelpinne. Met Buxenklammern denket se, man kaim de jüst uut et Neandertal to trampeln. Modernske Raders bruuket all studeerde Rad-Berater. De kömmt de glieks auk noch met dat sogenannte Outfit samt Funktionsunnerwäöske. Dann geiht et iäben noch nao Köln hen, üm sick dao an de Sporthochschule dörchecken to laoten. Düt Gesundheitszeugnis van den Professor Sununso wäd an den Lenker dann in den Bordcumputer speichert, also dat, wat fröher van Sachs es maol den Kilometerzähler wör, de wieset niämlicks bi de Jagerie glieks auk all de Hiärtfrequenz samt Schweetporssente un so …
Bild: pixabay
Alls guet un schön, aower well gau föhrt, kann sick auk gau verföhren. Un doch kann auk dat es passeern, wenn de Navi-Batterie’n maol alle sind. Dann steiht auk den besten Renner dumm dao. Hier göng dat es so demet:
Et wör nen schönen Hiärwstdag. De weltenwiede Hiemmel wiesede sick noch fien in Blao. Wuohl van Schiphol her tröck sick buoben en witten Fleigerstriepen wiet hen. Man härre denken konnt: „Dat Firmament giff frie’e Bahn“. Doch auk dat is vörbi. Wo et wuohl hengöng met den Fleiger?
Dat schööt usen Benning-Buer dör ’n Kopp, as he dao met sienen Ploog achter den Deutz-Trecker siene Bahnen üöwer’n Acker tröck. Doch lange nao buoben kieken konn he nich, denn de Ackerfuoren mossen guet liek sien.
Bi eene Kehre kreeg he up den Sandpatt nu nen Radler gewahr, de affsteeg un em towünk. Jö, de Mann könn jä äs Bernd Rosemeyer dörgaohn (einer der ehedem erfolgreichsten deutschen Rennfahrer aus Lingen, 1936 Grand-Prix-Europameister)! Mehr noch söhg de Mann in siene Mountainbike-Montur all baoll uut es nen Fleigerpiloten. Benning höölt an un reip, wat et gäff? Den Mountainbiker fröög terügge, wu wiet et nu noch wuohl bis Detten (Emsdetten) wäre; sien Navi dai et nich mehr. Batterien härren schlapp maaket.
„Detten?“, meinde Benning, „dat is von hier dör de Walachai (durch Wald und Feld) sicher noch ne knappe Stunde.“ „Eine Stunde doch nicht!“, muckte de Radler kiebig up, „das müssten Luftlinie doch nur gut zehn Kilometer sein.“ „Auk guet“, dai Benning-Buer nen Gang wier drin, „dann föhrt se män de Luftlinie …“