Bitte

Bild: pixabay

Kodderig Wiär, dat is nix för de Gesundheit. Jüst aolle Lüe gaoht bi de Hooßerie licht in de Kneie. Dann is et aower sowiet. De Bronchien, de Bronchien! Dao is nich mit to spassen. Dat wüss Jopp auk un woll dao wat keggen doon. Drüm stönn he in de Stadt dao nu vör de Appthek, sienen Struppi an de Liene.

     Struppi droff de nich mit in. „Hunde müssen draußen bleiben“, stönn graut an de Appthekendöör. Ick sägg di, dat dat alle so medezienske Marotten sind. Egaol, an sick nich schlimm. De Rüe harre jä auk nix. Aower wohen demit? Jopp keek üm sick, üm dat Dier antobinnen. Aower nix. Nix to maaken. An allen Mumpitz denket se in de Stadt, dacht Jopp sick, aower Diere mött‘ städtischerseits män seihn, wo se bliewet.  

     Gott Dank kam dao nu ne Frau up em to un Jopp fröög glieks dat Menske: „Stopp, könns mi wuohl iäben den Hund haollen. Ick mott dao gau in un haalen wat.“

     De Frau bleew staohn, keek em an un sagg bloß: „Bitte …“

     Herrjeh, göng et Jopp dör ’n Kopp, glieks nu auk noch so ne fiene Dame. Se harre em wuohl nich so ganz richtig verstaohn. Also dai Jopp et nu vörnehmer un spröök: „Ich meinte, gnää Frau, ob Se vielleicht so gut sein möchten, um mir den Hund zu halten, derweil ich nur kurz mal eben, von wegen meine Verkühlung mit de Huusterei, in die Apptheke rein muss.“

     De Frau keek em immer noch so verwünnert an un sagg: „Dao bruukt Se ja gar nich so gewöllig Worde üm maaken, dat häb ick wuohl verstaohn; ick häb ja bloß froggt, of he bitt?“