Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Über Otto Pötter
Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
Stillfriedag is för alle maol,
off wiet noch hen orre gar baolll …
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.
Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet,
för mi un di is et dann Tiet.
Wat nu? Wat dann? Well dat män wüss?
De Welt lött us in‘ Ungewiss.
Doch statt Finale un Mallör
spriäkt Christen hierbi änners dör.
Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
Dann aower kenn wi ’t ganz un gar,
so mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9-12).
Well daovan nix nich wietten will,
de schwieg bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krich,
biätter is dat sicher nich.
Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männig Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht’ wieder …
Wi Christen bruuket kien Begaosken,
wi gleiwt an mehr, drüm fier wi Paosken!
Plattdeutsche Pötter-Bücher
aus dem Aschendorff-Verlag Münster:
Immer wat Besönners – bi elken Anlaot
Büüls giff et bloß up Platt. Dat sind aower auk Büüls! Dao läss nen Seesack för liggen.
Nen Büül, den se alle kennet, is de Windbüül. De löpp äs nen Kabbeleer, tittenliert jede olle Fregatte met „gnää Frau“ un jeden ollen Tornöster met „mein lieber Freund“. In Glencheck-Üöwerzier samt Gabardinbüx met Kniff, lött he alle Welt wietten, dat et bi em guet van en Kanten geiht. Man möss aff un an wuohl maol de Goldbarren wienern, doch bleef genoog Tiet noch för Piärderennen, Fraulüe un Kreuzfahrten, samt Sönnendecks. Leute, was kostet die Welt? Oh, dao harre he wat sächt! Bi so Kreuzfahrten wollen de ännern Büüls auk giän wuohl mitmaaken. Also, Büüls Ahoi!
Den Knickerbüül hölt et mehr mit Frachtschippe. Statt Fitness un Bordgymnastik dött he leiwer dat Deck schrubben. Geiht et in en Hafen es an Land, slött he up Deck leiwer sienen Klappstohl up, denn dann häff he dao schön Ruhe, weil et in en Hafen up de Liege met de Wogen nich schwankt. Auk rummelt et ansüss bi wat Knoten up See in siene Kajüte niäben den Maschinenraum. Nu ja, daoför sind de Heringe in de Kombüse aower gar nich schlecht. Un üöwer Trinkgelder bruuk he sick erst gar kienen Kopp maaken.
Wo auk immer, et schinnt, et geiht nich ohne den Laigenbüül. Schiff Ahoi, auk an Bord häff he dat graute Wort. Off et dat Kielhaalen üm Kap Hörn is orre de Äquatordööp üm en nördlicken Polarkries, brrrr!, giff nix, wo den Laigenbüül passen möss. He harre et all met de gröttsen Haie to doon un häff gar maol den Klabautermann de Bruut uutspannt. Nich genoog demet, denn …
… et giff auk noch den Quaterbüül. Em juckt et auk all in de Muule. Nich bloß dat. Giän dai he noch wat Kommandos up de Brücke, üm den Kaptain to wiesen, wuvull Knoten bi dat Schipp mehr nich noch wuohl drin wären! Auk üörnlick Sturm härre he nix ümbi. Schräglage bi vettig Graod, erst dann füng jä de Seefahr erst recht so an. Godorri, den Bammelbüül schitt sick de all bi in de Buxe.
Bammelbüüls sind de auk immer met bi. Weil se aower män doch nieschierig sind, sind se up Deck auk detüsken. An sick is dat jä gar nix för iähre Nerven. Sitt dann auk noch de Schwimmweste lück knapp un dat Niäbelhörn tuutet, fallet se glieks lang debi daale. Doch geiht de erste Blick dann glieks up de Rettungsboote, off de wuohl für alle langt?! Wier up de Beene, villicht, wenn müöglick, en Blick up dat Radar, off auk de Kurs noch wuohl stimmet. Daobi wären för Bammelbüüls ohnhen lütke Musikdampfers biätter. Statt dat Riäken met de Rettungsringe un so, könnden se biätter Walzer danzen: Über den Wellen …
Aower wat säch ick? Se sollen män leiwer alle schön inhuuse bliewen, de Büüls. Ineressant sind se ja allemaol. Man häff se bloß nich so giäne üm de Beene.
Orre wu sühs du dat so?
De Pötter-Bööker bi Aschendorff, Münster, sind immer wier wat Schöns „von hier“
Originale üöwerduurt Tieten. Den aollen Büörgermester Dr. Biermann (1903 – 1994) von Rheine is so eenen; nen Amtmann, wu he int Book wuohl steiht, vörnehm, aower doch alltiets ümgänglick. He was Affkaot un harre auk dat Anlaot daonao (er war nicht nur Rechtsanwalt, er sah auch danach aus). Doch nich eenmaol, dat he de Niäse hauchtrocken harre. He keek de alltiets guet bi drin. Man konn wortwörtlick säggen: Biermann, dat was en fienen Kerl.
Ick weet, wovon ick küer, denn ick häb den Mann noch guet kannt. He schreef mi 1973 gar maol nao Mexiko to Wiehnachten nen netten Breef. Weil et daomals ohne Internet un Handy nich ganz ungefährlick wör, för Tiet von Jaohren dör de wiede Welt to laupen, gaff he mi den gueden Raot, et wäre manchs klööker, sick dumm to stellen, as sick klook Gott weet wu uptokröppen. Wat Lüü (manche Leute) wären nu maol nao wat Tieten (zu bestimmten Zeiten) lück van sick. Nu ja, so wiet, so guet.
As Jurist harre he et all 1945 mit de britiske Militärregierung to doon un wör von dao an glieks mit den Ersten, de in Rheine as Christdemokrat wier wat to säggen harre. Dat was sicher nich immer eenfach. Wat he zo wat Tieten dann noch all’s so an Parteiengekabbel to hören u nto seihn kreeg, wör wisse nich minner eenfach. Et smeet em aower nich üm.
Nu göng et in de ehrenwerte Kommunalpolitik auk maol wier hauch her. Sienen Sekretär leip all heel wehrig dört Raothuus. Dao stöck he sienen Scheff es mit kruuse Bless (Stirn), et stünk tüskentiets gar nao Revolte. De Oppesition wäre heel van sick!
„Soso“, klappte de Büörgermester ne Akte to un mennde, so wat kaim manchs vör. Dann pöss dat jä guet. Dann könn he mit siene Kegelbrüörs ja nu es nao Mönster, denn dao wären se von bi dat Sechstagerennen (Radrennen, als gesellschaftliches Großereignis in der Münsterlandhalle) auk alle heel van sick. Un wenn alle heel van sick wären, wäre eens enorm wichtig: „Hauptsache dann keinen klaren Kopf behalten.“
