Stutz is stillke all’s un schwigg.
Mulmig Dunnerwiär nu ligg
in de Lucht. Et is bienaut.
Griesgeel, achtern lück violaraut,

wabert Wulken üöwert Venn –
un grummelt brummig vör sick hen.
Dat Birkhohn will so wat nich luoben,
verfehrt kickt üm sick, kick nao buoben

un kriesket met ne bange Stemm,
de rullt un kollert wiet, wiethen.
Dao pladdert auk all dicke Druopen.
Weg is dat Moorhohn – swups verkruopen.

Dä! En Spitzblitz schier met Mordsgewalt!
Et kracht un dönnert, dat et knallt.
Un et schinnt, den Palskeriägen
döt nu dat heele Venn bewiägen.

As slabberde he met Sluckup,
so sluukt de Tüörf den Riägen up.
Daobi rötert et un brummelt.
Un et dönnert un et grummelt –

bis dat de lessten Druopens plumpst.
Von wieden noch wat Grummeln bummst …
Dat Moorhohn kann sick nu wier freu’n,
de Birkhahn balzt – un noch so fein!